Κατά τη διάρκεια αποστολής στον πλανήτη Άρη και μετά από μια τεράστια θύελλα, ο αστροναύτης Μαρκ Γουάτνι θεωρείται νεκρός και το υπόλοιπο πλήρωμα τον εγκαταλείπει. Όμως, ο Γουάτνι έχει επιβιώσει και έχει βρεθεί ολομόναχος σε ένα απόμερο κι αφιλόξενο τοπίο. Μόνο με τις βασικές προμήθειες πάνω του, πρέπει να βασιστεί στην ευφυΐα του και τη θέληση του για ζωή, ώστε να βρει τρόπο να στείλει κάποιο σήμα στη Γη, για να έρθουν να τον σώσουν. Όταν η ΝΑΣΑ αποκτά σημεία ζωής του, ξεκινάει ένας αδιάκοπος αγώνας για έρθει ο «Αρειανός» πίσω στο σπίτι του.

Σκηνοθεσία:

Ridley Scott

Κύριοι Ρόλοι:

Matt Damon … Mark Watney

Jessica Chastain … Melissa Lewis

Jeff Daniels … Theodore ‘Teddy’ Sanders

Kristen Wiig … Annie Montrose

Chiwetel Ejiofor … Vincent Kapoor

Sean Bean … Mitch Henderson

Michael Pena … Rick Martinez

Kate Mara … Beth Johanssen

Sebastian Stan … Δρ Chris Beck

Aksel Hennie … Δρ Alex Vogel

Mackenzie Davis … Mindy Park

Donald Glover … Rich Purnell

Benedict Wong … Bruce Ng

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Drew Goddard

Παραγωγή: Mark Huffam, Simon Kinberg, Michael Schaefer, Ridley Scott, Aditya Sood

Μουσική: Harry Gregson-Williams

Φωτογραφία: Dariusz Wolski

Μοντάζ: Pietro Scalia

Σκηνικά: Arthur Max

Κοστούμια: Janty Yates

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Πολύ θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: The Martian

Ελληνικός Τίτλος: Η Διάσωση

Σεναριακή Πηγή

  • Μυθιστόρημα: The Martian του Andy Weir.

Κύριες Διακρίσεις

  • Υποψήφιο για Όσκαρ καλύτερης ταινίας, πρώτου αντρικού ρόλου (Matt Damon), διασκευασμένου σεναρίου, σκηνικών, ήχου, ειδικών εφέ και ηχητικών εφέ.
  • Χρυσή Σφαίρα καλύτερης ταινίας (κωμωδία/μιούζικαλ) και πρώτου αντρικού ρόλου (Matt Damon) στην ίδια κατηγορία. Υποψήφιο για σκηνοθεσία.
  • Υποψήφιο για Bafta σκηνοθεσίας, πρώτου αντρικού ρόλου (Matt Damon), μοντάζ, σκηνικών, ήχου και ειδικών εφέ.

Παραλειπόμενα

  • Ο συγγραφέας Andy Weir παρουσίασε για πρώτη φορά το πρωτόλειο βιβλίο του στο προσωπικό του site, με σκοπό μονάχα την ελεύθερη ψυχαγωγία. Όταν άρχισε κόσμος να του ζητάει να το μετατρέψει σε μορφή βιβλίου για κατέβασμα, τότε ο συγγραφέας το έδωσε με αυτή τη μορφή στο Amazon με ένα πενιχρό αντίτιμο από μεριάς αναγνώστη. Το 2011 έγινε η πρώτη έκδοση του με δικά του έξοδα, αλλά το 2014 έγινε η δεύτερη όταν αγοράστηκε από εκδόσεις. Έχοντας παρελθόν με την αναζήτηση της τεχνολογίας, ο Andy Weir ξεκίνησε να το γράφει το 2009 με σκοπό να εμπεριέχει όλα όσα είναι γνωστά από την εξελιγμένη μηχανική και αστρονομία.
  • Οι σκηνές του Άρη είναι γυρισμένες στην Κοιλάδα του Φεγγαριού, στη νότια Ιορδανία, όπου η έρημος είναι κατακόκκινη. Δεν είναι η πρώτη φορά που το συγκεκριμένο τοπίο «μετατράπηκε» σε αρειανό για χάρη του κινηματογράφου.
  • Αρχικά, προορίζονταν να το γράψει ο ίδιος ο σεναριογράφος, ο Drew Goddard. Είχε ήδη κάνει ντεμπούτο και με αυτή την ιδιότητα στο Μικρό Σπίτι στο Δάσος (2012)
  • Με μπάτζετ 108 εκατομμύρια δολάρια, η ταινία ευτύχισε να φτάσει σε κέρδη των 630,2.
  • Η ταινία είναι τρισδιάστατη.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Γιώργος Δαβίτος

Έκδοση Κειμένου: 30/9/2015

Μετά τη δυσνόητη ασυναρτησία του «Συνηγόρου», την ανιαρή «Έξοδο» και τον απογοητευτικό «Προμηθέα», μπορεί κανείς εύκολα να αντιληφθεί την ανησυχία των απανταχού σινεφίλ για το αν η «Διάσωση» θα προστεθεί στην λίστα με τις απογοητεύσεις του Ridley Scott, ή θα αγγίξει τα στάνταρ που ο ίδιος ο 77χρόνος σκηνοθέτης έθεσε στην αρχή της καριέρας του. Ευτυχώς, τα νέα είναι καλά και το τελευταίο σκηνοθετικό εγχείρημα του Scott, αν κι ίσως όχι απόλυτα η ταινία που θα περιμένατε από το τρέιλερ, είναι ένα φρέσκα εύθυμο και αφοπλιστικά διασκεδαστικό έργο που σηματοδοτεί και μια πρωτιά: είναι η πρώτη εκ προθέσεως ψυχαγωγική ταινία του σκηνοθέτη με ένα βαθύ νόημα.

Ως το τρίτο συνεχόμενο φθινοπωρινό blockbuster που εξελίσσεται στον διάστημα (και το δεύτερο με πρωταγωνιστή τον Matt Damon), η «Διάσωση» μπορεί να μη διαθέτει την τεχνική φιλοδοξία του «Gravity» ή τη φιλόδοξη υπέρβαση του «Interstellar», διαθέτει όμως τα απαραίτητα εκείνα συστατικά που το μετατρέπουν στην πιο cinema-friendly ταινία των τελευταίων ετών με θέμα τα αστέρια. Η ομορφιά της ταινίας βρίσκεται στην απλότητά της. Παρά το γεγονός ότι έχει πάνω από δύο ώρες διάρκεια, διαθέτει γοργό ρυθμό χάρη στην πολύ απλή κεντρική δυναμική της. Μέσα στα πρώτα πέντε λεπτά, το στάτους κβο της ταινίας έχει εδραιωθεί με συγκλονιστική αποτελεσματικότητα: ο αστροναύτης Mark Whatney εγκαταλείπεται -καθώς θεωρείται- νεκρός στην επιφάνεια του Άρη και πρέπει να αγωνιστεί να επιβιώσει σε έναν πλανήτη που ανά πάσα στιγμή μπορεί να του πάρει τη ζωή. Η υπόθεση είναι πολύ ξεκάθαρη, και σπάνια γίνεται πιο περίπλοκη πέρα από αυτή την πολύ βασική πάλη ενάντια στις συντριπτικές πιθανότητες και το αδιάφορο σύμπαν.

Με τα δεινά του Mark να μη διαφέρουν και πολύ από εκείνα του Chuck Noland στον «Ναυαγό» ή του ανώνυμου πρωταγωνιστή στο «Όλα Χάθηκαν», το αστρικό σκηνικό της ταινίας εδώ χρησιμεύει ως πύλη προς ένα ευρύτερο σχόλιο σχετικά με την ανθρώπινη αλληλεξάρτηση και συνεργασία. Σε αντίθεση με το «Interstellar» που ασχολείται με την ιδέα των επανδρωμένων διαστημικών πτήσεων ως απόδειξη της ικανότητας της ανθρωπότητας να φτάσει πέρα από πολύ κυριολεκτικά όρια, εδώ το διαστημικό πρόγραμμα δεν είναι τόσο πολύ για την επίτευξη στόχων πέρα από την ανθρώπινη εμπειρία, αλλά ένας θαυμάσια αισιόδοξος διαλογισμός για την προθυμία της ανθρωπότητας να καταφέρει την επιδίωξη ενός υψηλότερου ιδανικού. Στην περίπτωση αυτή, να φέρει τον Mark Whatney σπίτι. Αυτός είναι ο πυρήνας της κοσμοθεωρίας της «Διάσωσης».

Με ξεκάθαρο το θεματικό κομμάτι του φιλμ, το σενάριο του Drew Goddard και η σκηνοθεσία του Ridley Scott καταφέρνουν να διερευνήσουν και να αναπτύξουν όλα τα υπόλοιπα στο έπακρο, δίνοντας τη δυνατότητα στο κοινό να πάρει μια αίσθηση του τι περνά ο ήρωας, υπογραμμίζοντας το μέγεθος της κρίσης του και βάζοντάς τον στο τριπάκι της προσκόλλησης στην οθόνη, μη θέλοντας να χάσει ούτε λεπτό. Για να είμαι όμως απόλυτα ειλικρινής, αυτό που κάνει τη «Διάσωση» μια μεγάλη ταινία είναι ο Matt Damon. Μετά τον «Ξεχωριστό Γουίλ Χάντινγκ» και τον «Ταλαντούχο Κύριο Ρίπλεϊ», αυτή είναι ίσως μία από τις πιο αξέχαστες ερμηνείες του. Χωρίς την εμπνευσμένη απόδοσή του (όσο καλό κι αν είναι το σενάριο), η ταινία θα ήταν ολωσδιόλου βαρετή. Αντ’ αυτού, ο Damon γίνεται ο ήρωας που θα σας φτιάξει το κέφι με τα επιτεύγματά του και θα σας κάνει να κλαίτε όταν ο νόμος του Murphy χτυπά.

Εκτός από τον Damon, όμως, γύρω του υπάρχει μια μυριάδα από πρωτοκλασάτα ονόματα, τα οποία ο Scott χρησιμοποιεί πολύ έξυπνα για να τονίσει τη σημασία του υποστηρικτικού καστ. Η ταινία βρίσκει χώρο για τους Jessica Chastain, Kate Mara, Sebastian Stan, Kristen Wiig, Jeff Daniels, Michael Pena, Sean Bean, Aksel Hennie, Chiwetel Ejiofor και Donald Glover, αποδεικνύοντας πολύ έξυπνα ότι κανένας ρόλος δεν είναι πολύ μικρός για έναν καλό κι αναγνωρίσιμο ερμηνευτή και πως ένα καλό σενάριο πάντα βρίσκει αποτελεσματικούς τρόπους ανάδειξης όλων των χαρακτήρων.

Συναισθηματικά και οπτικά συναρπαστική, αυτή η ιστορία επιβίωσης στο διάστημα έχει ισόποσες ποσότητες χιούμορ και θεάματος, μετατρέποντας τη σε ένα must-see αστρικό επίτευγμα.

Βαθμολογία:


Κριτικός: Νίκος Ρέντζος

Έκδοση Κειμένου: 20/1/2016

Άλλη μια αποστολή διάσωσης σε ξένο πλανήτη για τον Ματ Ντέιμον (Interstellar) , μέσα σε ένα χρόνο; Γιατί απλώς δε μένει σπίτι του; Πόσα χρήματα πρέπει να ξοδέψει η ανθρωπότητα για να τον φέρει σπίτι του; Για να μη θυμηθούμε και τον Ράιαν και αυτά που τράβηξε ο Τομ Χανκς και η ομάδα του!

Ο Ρίντλεϊ Σκοτ, ο άνθρωπος που έχει συνδέσει άρρηκτα το όνομά του με την επιστημονική φαντασία αλλά και την επιβίωση στο διάστημα, με το Blade Runner και το Alien αντίστοιχα, επιστρέφει με μια πιο χαλαρή ταινία, η οποία εκπλήσει με το πόσο ανάλαφρη και αστεία μπορεί να είναι μια ταινία με θέμα την επιβίωση στον Άρη. Εξαιρετική παραγωγή, πολλά και μεγάλα ονόματα στο καστ και προσπάθεια μετάδοσης επιστημονικών όρων και μεθόδων στο ευρύ κοινό, μέσα από το χιούμορ που διέπει τον πρωταγωνιστή. Ο Σκοτ μας παραδίδει μια ταινία που δεν έχει καμία διάθεση σοβαροφάνειας και δε θέλει σε καμία περίπτωση να γίνει ένα βαρύ θρίλερ επιβίωσης. Στιγμές αγωνίας έχει μερικές αλλά αυτό που μένει στο τέλος είναι η χαλαρή διάθεση, το χιούμορ, η πολύ καλή φωτογραφία των τοπίων του “Άρη”, η καλή ερμηνεία του Ντέιμον και μερικές ακόμα ενδιαφέρουσες στιγμές από τους υπόλοιπους ηθοποιούς.

Πρέπει να ομολογήσω ότι αυτός που με κέρδισε κατευθείαν με την παρουσία του ήταν ο Τζεφ Ντάνιελς! Όσες φορές ο Ντάνιελς εμφανίζεται με κρατά πάνω του, γιατί δίνει την τέλεια ερμηνεία για τον συγκεκριμένο χαρακτήρα. Όχι υπερβολές αλλά παίζοντας τόσο όσο χρειάζεται, δίνει στο χαρακτήρα του τη σχετική ψυχρή παρουσία που περιμένεις από το “κεφάλι” μιας εταιρείας, γιατί και η ΝΑΣΑ τέτοια είναι. Ο Ματ Ντέιμον στον πρωταγωνιστικό ρόλο είναι φυσικά πολύ καλός και κρατά την προσοχή μας μέσα από τη “χαλαρή” ερμηνεία του και το ταιριαστό χιούμορ αλλά από εκεί και πέρα έχουμε να κάνουμε με πολλούς ηθοποιούς, πολλούς χαρακτήρες που παρά τις σχεδόν δυόμιση ώρες διάρκειας της ταινίας, στο τέλος δεν ένιωσα τίποτα για κανέναν. Η Τσαστέην ήταν εκεί και ήταν καλή, το ίδιο και οι Γουίγκ, Μάρα, Χένι, Ετζιοφόρ, Μπιν, Σταν, Γκλόβερ, όλοι πολύ καλοί. Έλα, όμως, που τελικά ένιωσα ότι δεν υπήρχαν ποτέ στο φιλμ, γιατί η απόδοσή τους από τον Σκοτ ήταν λίγο πιο κλισαρισμένη απ’ όσο θα έπρεπε. Δε με ένοιαξε στιγμή το ρομάντζο Μάρα-Σταν και δε βρήκα λόγο ύπαρξης στην ταινία, όπως ούτε η σχέση των υπολοίπων μελών του πληρώματος με τις οικογένειές τους. Μου φάνηκε όλο αυτό ως με “το ζόρι συναισθηματισμός”. Άφησα στην άκρη τον Πένια, γιατί κι αυτός για κάποιο λόγο ήταν από τους χαρακτήρες που με έκαναν να νιώθω ότι δικαιολογημένα υπάρχει στο φιλμ, έχοντας μια πιο ειλικρινής προσέγγιση στο χαρακτήρα του.

Το φιλμ πάντως γενικά κυλάει καλά και η ώρα περνά ευχάριστα και αν έλειπε και αυτή η υπερβολή της ζωντανής κάλυψης της επιχείρησης διάσωσης στο τέλος (ζωντανή κάλυψη διάσωσης από τον Άρη;;;;) θα είχε τελειώσει η προβολή με πολύ καλύτερη εντυπώσεις. Η τελευταία αγωνιώδης σκηνή, που θυμίζει επικίνδυνα Gravity, κάνει τη δουλειά της, ενώ μηνύματα του στυλ “όλοι μαζί μπορούμε”, γιατί έχουμε συνεργασία Κίνας και Αμερικής, είναι πάντα καλοδεχούμενα και πάντα αδιάφορα τελικά, καθώς αυτοί που πρέπει να τα ακούσουν δεν δίνουν δεκάρα γι αυτά.

Μια από τις καλές ταινίες της χρονιάς 2015 τελικά το The Martian. Ο Ντέιμον σε φόρμα, ο Σκοτ επανέρχεται μετά τη μετριότητα του Exodus και ακόμα μια ενδιαφέρουσα και διαφορετική στιγμή για την κινηματογραφική επιστημονική φαντασία. Υπάρχουν στιγμές που όντως κάνει πράξη την ατάκα του πρωταγωνιστή της : “I’m gonna have to science the shit out of this.” και αυτές είναι η πιο απολαυστικές.

Βαθμολογία:


Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 3/7/2016

Είναι γεγονός, ότι πάντα περιμένουμε με αγωνία από τον Ρίντλεϊ Σκοτ να ξαναβρεί τον εαυτό του. Κι εδώ, κατά βάση τον βρίσκει. Ίσως σε αυτό βοηθάει το διαστημικό περιβάλλον που επιλέγει και πάντα του ταίριαζε, ίσως πάλι επειδή ο Ντριου Γκοντάρντ τού έχει γράψει ένα καλό κείμενο να πατήσει. Αν κάτι εντυπωσιάζει στον «Αρειανό» είναι η χαλαρή προσέγγιση και η απλότητα των καταστάσεων, σε κάτι που εύκολα θα γινόταν ένα ακόμα μπλοκ-μπάστερ πολλών εκατομμυρίων δολαρίων. Έχουμε ένα «Gravity» που αντικαθιστά την εξαντλητική αγωνία με το προσγειωμένο χιούμορ, χωρίς να καθυποτάσσει την ανθρώπινη περιπέτεια. Αρωγός σε αυτό και ο Ματ Ντέιμον, ικανός να συνδυάσει αυτά τα δύο στοιχεία, χωρίς να του βγει κάτι σε παρωδία, ούτε καν κωμωδία. Είναι ένα ψυχαγωγικό φιλμ, το οποίο εκμεταλλεύεται όσο μπορεί περισσότερο τα λιγοστά στοιχεία από τα οποία αποτελείται.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

18 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.