Η ιστορία μάς ταξιδεύει μέχρι την αφρικανική σαβάνα, όπου ένας μελλοντικός βασιλιάς γεννιέται. Ο μικρός Σίμπα είναι ο διάδοχος του πατέρα του, Μουσάφα. Δεν είναι όλοι χαρούμενοι στο βασίλειο, όμως, με την έλευση του μικρού λιονταριού. Ο Σκαρ, ο αδερφός του Μουσάφα και μέχρι πρότινος διεκδικητής του θρόνου, έχει άλλα σχέδια. Η μάχη για τον θρόνο θα ποτιστεί με προδοσία, οδηγώντας την κατάσταση σε τραγωδία, με αποτέλεσμα να εξοριστεί ο Σίμπα. Με τη βοήθεια όμως των καινούργιων φίλων του, ο Σίμπα θα μεγαλώσει και θα διεκδικήσει αυτά που του ανήκουν και του στέρησαν.

Σκηνοθεσία:

Jon Favreau

Κύριοι Ρόλοι:

Donald Glover … Simba (φωνή)

Beyonce … Nala (φωνή)

James Earl Jones … Mufasa (φωνή)

Chiwetel Ejiofor … Scar (φωνή)

Billy Eichner … Timon (φωνή)

Seth Rogen … Pumbaa (φωνή)

Alfre Woodard … Sarabi (φωνή)

JD McCrary … νεαρός Simba (φωνή)

Shahadi Wright Joseph … νεαρή Nala (φωνή)

Amy Sedaris … μακροσκελίδα (φωνή)

John Oliver … Zazu (φωνή)

John Kani … Rafiki (φωνή)

Florence Kasumba … Shenzi (φωνή)

Eric Andre … Azizi (φωνή)

Keegan-Michael Key … Kamari (φωνή)

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Jeff Nathanson

Στόρι: Brenda Chapman

Παραγωγή: Jon Favreau, Karen Gilchrist, Jeffrey Silver

Μουσική: Hans Zimmer

Φωτογραφία: Caleb Deschanel

Μοντάζ: Adam Gerstel, Mark Livolsi

Σκηνικά: James Chinlund

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: The Lion King

Ελληνικός Τίτλος: Ο Βασιλιάς των Λιονταριών

Άμεσοι Σύνδεσμοι

Ο Βασιλιάς των Λιονταριών (1994)

Σεναριακή Πηγή

Παραλειπόμενα

  • Ριμέικ της ταινίας που έφερε την οικονομική αναγέννηση στην Disney, με τη μέθοδο photorealistic computer-animated (ρεαλιστικό ντεκόρ με ψηφιακά σχέδια). Τα σχέδια για την ύπαρξη του επισημοποιήθηκαν τον Σεπτέμβριο του 2016, οπότε και είχε βγει η παρόμοια περίπτωση του Βιβλίου της Ζούγκλας.
  • Ο James Earl Jones, ο συνθέτης Hans Zimmer και ο Elton John είναι οι μόνοι που επέστρεψαν από το επιτελείο του 1994.
  • Φήμες ήθελαν τον Hugh Jackman να δανείζει τη φωνή του στον Σκαρ. Ο δε Jeremy Irons εμφανίστηκε απογοητευμένος που δεν πήρε πάλι την ίδια φωνή.
  • Η ταινία είναι τρισδιάστατη.
  • Και στα ελληνικά, με τις φωνές των: Γιάννης Λάφης (Σίμπα), Εύα Τσάχρα (Νάλα), Φοίβος Ριμένας (Τίμον), Βασίλης Μήλιος (Πούμπα), Χρήστος Αμβράζης (Μουφάσα), Λίλα Μουτσοπούλου (Σαράμπι), Δημήτρης Μάριζας (Ζάζου), Ντίνος Σούτης (Ραφίκι), Γιώργος Ζαχαρόπουλος (Σκαρ), Άριελ Κωνσταντινίδη (Σένζι), Σωτήρης Δούβρης (Αζίζι), Παναγιώτης Αποστολόπουλος (Καμάρι), Ντέιμον Μπέρι, Μάριος Χρυσομάλλης, Πέγκυ Μανωλά, Μαρία Πλακίδη, Στέλιος Ψαρουδάκης, Γιάννης Χασιώτης, Αργύρης Κανδύλης.

Μουσικά Παραλειπόμενα

  • Ο ίδιος ο Elton John επέστρεψε για να δουλέψει εκ νέου τα τραγούδια του από την ορίτζιναλ ταινία. Πρόσθεσε κι ένα νέο, το Never Too Late, όπου ερμηνεύει ο ίδιος στους τίτλους τέλους.
  • Κυριότερο νέο τραγούδι και πρώτο σινγκλ του φιλμ είναι το Spirit (γραμμένο από τους: Ilya Salmanzadeh, Timothy McKenzie και Beyonce), σε ερμηνεία της Beyonce.
  • Η Beyonce εμπνεύστηκε και φρόντισε η ίδια ένα δεύτερο άλμπουμ για το έργο, το The Lion King: The Gift. Σε αυτό ακούγονται νέα τραγούδια που δεν υπάρχουν όμως στην ταινία (με εξαίρεση το Spirit), όπου είναι εμπνευσμένα από αυτήν.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Πάρις Μνηματίδης

Έκδοση Κειμένου: 15/7/2019

Κάπου εδώ αναφωνεί κανείς ένα «ως εδώ» όσον αφορά την εύκολη και προσοδοφόρα μόδα των ριμέικ που έχει επιλέξει η Disney. Είναι τόσο λανθασμένη στρατηγικά από τόσο πολλές απόψεις η συγκεκριμένη απόφαση του στούντιο για επανανάγνωση (που λέει ο λόγος…) μιας τόσο αγαπημένης και δυνατής συναισθηματικά ιστορίας, από τις σπουδαιότερες που έχει βγάλει ποτέ η εταιρεία, που πάρα πολύ δύσκολα θα μπορούσαν να διαψευστούν οι Κασσάνδρες που από την αρχή διατυμπάνιζαν για μια κίνηση που ήταν σχεδόν απολύτως καταδικασμένη να παράγει κάτι που θα είχε μειωμένη καλλιτεχνική αξία, όπως και τελικά έγινε.

Παρά την επιστράτευση του Jon Favreau που έκανε μια αξιόλογη δουλειά με το ανανεωμένο «Βιβλίο της Ζούγκλας», το αποτέλεσμα είναι μια τρανταχτή αποτυχία, όχι μόνο λόγω του σφάλματος της κεντρικής σύλληψης, αλλά και λόγω εκτέλεσης που κάνει τη σύγκριση με την πρωτότυπη ταινία αδυσώπητη. Γιατί μπορεί οι πρωτοποριακές τεχνικές animation που χρησιμοποιούνται εδώ να παράγουν αναμφίβολα εντυπωσιακά αποτελέσματα όσον αφορά τον φωτορεαλιστικό σχεδιασμό περιβάλλοντος και χαρακτήρων, η όλη όμως κατασκευή σε σχέση με τα ζωηρά χρώματα και δισδιάστατα σχέδια του φιλμ του 1994 εκπέμπει μια ψυχρότητα που σε τελική ανάλυση βλάπτει το σύνολο, και βάζει τον θεατή σε θέση να το αντιμετωπίζει με τεχνοκρατικό τρόπο σαν προϊόν, τοποθετώντας τη γνωστή έτσι κι αλλιώς ιστορία αναγκαστικά δεύτερη σε βαθμό προτεραιότητας.

Ό,τι προστίθεται για να γεμίσει η διάρκεια των σχεδόν δύο ωρών είναι σκέτο λίπος και όποια λεπτομέρεια αλλάζει είναι πάντα προς το χειρότερο. Για παράδειγμα, το ότι οι ύαινες απέκτησαν δυναμική αρχηγό αποτελεί αλήθεια ωφέλιμο παράδειγμα χειραφέτησης και πρότυπο για τις ανήλικες ενώ ανήκει στο στρατόπεδο των κακών, και τη στιγμή που υπάρχει και στην παλιότερη αλλά και στη σημερινή εκδοχή ο χαρακτήρας της Nala για να επιτελέσει αυτόν τον ρόλο; Ταυτόχρονα προκύπτουν και προβλήματα πιο πρακτικής φύσης: η επιλογή του μέγιστου δυνατού ρεαλισμού στην όψη των ζώων αποστειρώνει τα συναισθήματα της ιστορίας που μεταδίδονταν με τόση αποτελεσματικότητα στον θεατή στην πρωτότυπη ταινία, και μέσω των προσώπων και των εκφράσεων που διέπονταν από ανθρωπομορφισμό. Όποιος είναι εξοικειωμένος με τη δημιουργία των Allers και Minkoff λογικά θυμάται τις πιο φορτισμένες σκηνές της. Ας μπει τώρα κάποιος στη διαδικασία να αντικαταστήσει τα ιδιαίτερα εκδηλωτικά σκίτσα με ψηφιακές μορφές με ελάχιστη πλαστικότητα. Η ζημιά που γίνεται στον συγκινησιακό πυρήνα του δράματος από αυτό το στοιχείο που φαινομενικά αποτελεί λεπτομέρεια είναι μεγάλη. Αλλά και η εμφάνιση των πλασμάτων, παρότι προσεγμένη και λεπτομερής, αρκετές φορές δεν είναι αισθητικά ωραία ακριβώς λόγω αυτής της επιμονής στην αληθοφάνεια και της αποκήρυξης της καρτουνίστικης προσέγγισης. Ενδεικτικά μόνο, ο Pumbaa εδώ θυμίζει περισσότερο… τεράστιο μαμούνι παρά αγριόχοιρος, ενώ επικρατεί ομοιομορφία στον σχεδιασμό ειδικά των θηλυκών αλλά και των αρσενικών λιονταριών, τόσο που προκύπτει ανά φάσεις ακόμη και θέμα αναγνώρισης. Και τα τοπία, όμως, παρά την πλούσια όψη τους, μοιάζουν πιο ουδέτερα και αδιάφορα σε ουκ ολίγες περιπτώσεις σε σύγκριση με τα ζωγραφισμένα στο χέρι του πρωτότυπου φιλμ. Μια αντιπαραβολή μεταξύ των σκηνών που οι μικροί Simba και Nala επισκέπτονται το νεκροταφείο ελεφάντων αποβαίνει καθοριστική για την εξαγωγή σχετικών συμπερασμάτων.

Το θέαμα γίνεται ακόμη πιο αποκαρδιωτικό όταν οι νέες εικόνες επενδύονται μουσικά από την ίδια, μεγαλειώδη μουσική του Hans Zimmer. Αναγκαστικά έρχεται στο μυαλό το πόσο αρμονικά συνδυάζονταν και αλληλοσυμπληρώνονταν οι μελωδίες εκείνες με τις αξέχαστες εικόνες του παλιού animation, κι έτσι «χτυπάει» πιο άσχημα η άτσαλη απόπειρα αυτού του ριμέικ να εκμαιεύσει παρόμοιες αντιδράσεις πιθηκίζοντας. Κάπως έτσι, με τα σφάλματα να είναι τόσο εμφανή, περνούν απαρατήρητες και κάποιες επιμέρους αρετές, όπως η απρόσμενα καλή δουλειά κάποιων εκ των φωνητικών ερμηνειών: ο Donald Glover έχει μια ζωτικότητα που έλειπε από τον Matthew Broderick, ενώ ακόμη κι αν ο Chiwetel Ejiofor ως Scar δεν είναι εξίσου χαρισματικός με τον Jeremy Irons καταφέρνει να σταθεί αξιοπρεπώς. Άλλες επιλογές πάλι αποδεικνύονται λιγότερο επιτυχημένες, με πιο τρανταχτό παράδειγμα τον άνευρο Zazu του John Oliver.

Ό,τι όμως μπορεί να πεις κάποιος για πιο μεμονωμένα στοιχεία, καταπνίγεται από το γεγονός πως ο νέος «Βασιλιάς των Λιονταριών» είναι περιττός, ακόμη και βλαπτικός ως ύπαρξη.

Βαθμολογία:

0: Κακή 🥔 | 1: Μέτρια 👎 | 2: Ενδιαφέρουσα 🆗 | 3: Καλή 👍 | 4: Πολύ Καλή ⭐ | 5: Αριστούργημα 💎

Γκαλερι φωτογραφιων

20 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.