Η «κυρία με το σκυλάκι», αριστοκράτισσα από την επαρχία, συναντά στη Γιάλτα στα τέλη του 19ου αιώνα έναν μοσχοβίτη φιλόλογο, τον Ντμίτρι Γκούροφ. Ανάμεσα στους δυο παντρεμένους ξεκινά ένας δεσμός που μοιάζει να είναι προϊόν της ρομαντικής ατμόσφαιρας του παραθαλάσσιου θέρετρου. Η λογική επιβάλλει τη διάλυσή του με την επιστροφή στην πεζή πραγματικότητα. Ωστόσο, ο Γκούροφ διαπιστώνει πως αυτή η γυναίκα έχει κάτι που δεν τον αφήνει να την ξεχάσει. Όταν οι διακοπές τελειώνουν, ο άντρας επιστρέφει στη Μόσχα και η γυναίκα στην άχαρη ζωή της μικρής επαρχιακής πόλης. Παρόλο που οι δύο ερωτευμένοι αποτολμούν κάποιες συναντήσεις, ουσιαστικά η σχέση τους είναι αδιέξοδη, χωρίς μέλλον και καταδικασμένη να σβήσει…

Σκηνοθεσία:

Iosif Kheifits

Κύριοι Ρόλοι:

Iya Savvina … Anna Sergeyovna

Aleksey Batalov … Dimitri Gurov

Nina Alisova … Κα Gurova

Dmitriy Zebrov … Κος von Didenitz

Panteleymon Krymov … Alexey Semenovich Frolov

Yuriy Medvedev … αξιωματούχος

Vladimir Erenberg … φίλος του Gurov

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Iosif Kheifits

Μουσική: Nadezhda Simonyan

Φωτογραφία: Dmitriy Meskhiev, Andrey Moskvin

Μοντάζ: Elena Bashenova

Σκηνικά: Isaak Kaplan, Berta Manevich

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Θετική.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: Dama s Sobachkoy
  • Ελληνικός Τίτλος: Η Κυρία με το Σκυλάκι
  • Διεθνής Τίτλος: The Lady with the Dog

Άμεσοι Σύνδεσμοι

  • Μαύρα Μάτια (1987)

Σεναριακή Πηγή

  • Διήγημα: The Lady with the Dog του Anton Chekhov.

Κύριες Διακρίσεις

  • Υποψήφιο για Bafta καλύτερης ταινίας από οποιαδήποτε προέλευση.
  • Συμμετοχή στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ Κανών.

Παραλειπόμενα

  • Η ταινία θεωρείται η σημαντικότερη στη μακρά και βραβευμένη καριέρα του λευκορώσου Iosif Kheifits.
  • Παρότι πρωταγωνίστρια, αυτός ήταν ο πρώτος ρόλος της Iya Savvina στη μεγάλη οθόνη. Έμελλε όμως να κάνει σημαντική καριέρα.
  • Το ίδιο έργο του Anton Chekhov διασκευάστηκε και το 1987 από τον Nikita Mikhalkov. Μόνο που εκεί, στα Μαύρα Μάτια με τον Marcello Mastroianni, αναμιγνύονται και άλλα τρία διηγήματα του ρώσου συγγραφέα.

Κριτικός: Γιώργος Ξανθάκης

Έκδοση Κειμένου: 30/6/2019

Ο Αντόν Τσέχωφ είναι ένας από τους σπουδαιότερους συγγραφείς όλων των εποχών, που ωστόσο λίγα έργα του έχουν πάρει ζωή στη μεγάλη οθόνη. Η εσωτερική εξέγερση και η παραίτηση  αποτελούν τις βασικές πτυχές της ακραίας αμφιθυμίας που βρίσκεται στο επίκεντρο του συνολικού έργου του. Οι σελίδες της νουβέλας του «Η Κυρία με το Σκυλάκι» έλαμψαν στο σκοτάδι της κινηματογραφικής αίθουσας χάρη σε αυτή την αριστουργηματική διασκευή του Γιοσίφ Κέιφιτς. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Νικίτα Μιχάλκοφ ενσωμάτωσε το 1986 την ίδια νουβέλα στην ταινία του «Μαύρα Μάτια» με μια εντελώς διαφορετική οπτική, έντονη και σπινθηροβόλα.

Πρόκειται για μια ιστορία αγάπης, στο περιβάλλον της ρωσικής κοινωνίας στα τέλη του 19ου αιώνα, ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που ξεκίνησαν την ενήλικη ζωή τους από λάθος βάση, ο καθένας για τους δικούς του λόγους. Ο αφηγηματικός καμβάς χωρίζεται σε δυο διακριτά μέρη: το πρώτο, φωτεινό και θερμό, διαδραματίζεται στο θέρετρο της Γιάλτας, και το δεύτερο, παγωμένο και οδυνηρό, στη χειμωνιάτικη Μόσχα. Ο παντρεμένος Ντίμτρι (Aleksei Batalov) που βρίσκεται μόνος σε διακοπές στη Γιάλτα μαγεύεται από  τη θλιμμένη ομορφιά της Άννας (Iya Savvina), η οποία περιφέρει στην προκυμαία μαζί με το λευκό της σκυλάκι και την ευδιάκριτη πλήξη της. Γνωρίζονται, φλερτάρουν και αρχίζουν να συναντιούνται περιστασιακά ξοδεύοντας μαζί τον χρόνο τους. Ανάμεσα στους δυο παντρεμένους ξεκινά ένας δεσμός που αρχικά μοιάζει να είναι απλά προϊόν της ρομαντικής ατμόσφαιρας του παραθαλάσσιου θέρετρου. Ο έρωτας τους είναι σύντομος, αλλά γεμάτος πάθος, ένταση και αφοσίωση. Η Γιάλτα είναι μια ρομαντική όαση γι’ αυτούς, ένα μέρος γεμάτο από χρώμα, ελευθερία και μια οικειότητα την οποία δεν μπορούν να ελπίζουν ότι θα βιώσουν κάπου αλλού. Η λογική επιβάλλει ότι με το τέλος των διακοπών η σχέση αυτή θα τερματιστεί. Ο έμπειρος σε εξωσυζυγικές σχέσεις Ντίμτρι αισθάνεται ότι μπορεί εύκολα να την ξεχάσει .Σε μια θαυμάσια συμβολική σκηνή βρίσκει κάτω ένα από τα πεσμένα γάντια της, αμέσως μετά τον αποχωρισμό τους, αλλά αντί να το κρατήσει απλά το τοποθετεί σε έναν φράχτη. Ωστόσο όταν επιστρέφει  στη Μόσχα διαπιστώνει ότι αυτή η γυναίκα έχει κάτι που δεν τον αφήνει να την ξεπεράσει. Τότε απεγνωσμένα επιδιώκει να την ξανασυναντήσει αρχικά στο Σάρατοβ και μετά στη Μόσχα. Σύμφωνα με τον Βασίλη Ραφαηλίδη, η ιστορία τους θα παραμείνει ένα «ατέρμον ανοιχτό δράμα» καθώς οι πολλαπλές εξαρτήσεις τους δεν τους αφήνουν να πάρουν οριστικές αποφάσεις.

Για να κατανοήσουμε πλήρως την ιστορία, πρέπει να σκεφτούμε τι συνέβη με αυτούς τους δύο χαρακτήρες πριν αρχίσει η σχέση τους. Η Άννα είναι μια νέα, όμορφη, εύθραυστη γυναίκα που παντρεύτηκε από ανία και περιέργεια έναν γραφειοκράτη κρατικό υπάλληλο, που απαξιωτικά χαρακτηρίζει «είλωτα». Αφήνεται να παρασυρθεί  από την ώριμη γοητεία του Ντίτμρι θέλοντας να ξεφύγει από τη βαρετή, θλιβερή επαρχιακή ζωή της μικρής πόλης Σάρατοβ. Είναι ανασφαλής και ενοχική, και σε μια έξοχα σκηνοθετημένη σκηνή εξομολογείται, υπό το φως των κεριών, ότι φοβάται μην τυχόν ο Ντμίτρι τη θεωρήσει «κοινή γυναίκα».

Από την άλλη, ο Ντμίτρι είναι ένας εκλεπτυσμένος τραπεζίτης που παντρεύτηκε όντας ακόμη φοιτητής με μια πλούσια, αντιπαθή και καταπιεστική γυναίκα. «Στις αντρικές παρέες ένιωθε πλήξη, στενοχώρια, ήταν σιωπηλός και ψυχρός. Αντίθετα, όταν βρισκόταν ανάμεσα σε γυναίκες αισθανόταν άνετα και ήξερε τι να πει και πώς να συμπεριφερθεί. Ακόμα και το να μένει σιωπηλός τού ήταν πιο εύκολο. Στο παρουσιαστικό του, στον χαρακτήρα του, στη φύση του υπήρχε κάτι θελκτικό, κάτι άπιαστο που γοήτευε και τραβούσε τις γυναίκες· και το ήξερε. Αλλά κι αυτόν μια άγνωστη δύναμη τον τραβούσε κοντά τους…» γράφει ο Τσέχωφ. Για τον Ντμίτρι, που θεωρεί ότι βρίσκεται στο λυκόφως της γοητείας του, η Άννα μπορεί να αντιπροσωπεύει μία από τις τελευταίες  ευκαιρίες που θα αναζωογονήσει τη ζωή του. Όμως αποδεικνύεται ότι δεν αποτελεί μία ακόμη εξωσυζυγική σχέση, η ζωή του συνταράσσεται, ο κόσμος του αναποδογυρίζει. Η επιστροφή του στην υποτονική, πεζή καθημερινότητα και στις παρακμιακές παρέες των μοσχοβίτικων λεσχών με ξενύχτι, ποτό και χαρτοπαιξία τον οδηγεί  αργά αλλά σταθερά σε κατάθλιψη.

Με τους τίτλους έναρξης  η λυρική  και μελαγχολική μελωδία της Ναντίζντα Σιμονιάν πλημμυρίζει το φυσικό τοπίο της Γιάλτας. Αυτό το αιθέριο ρομαντικό μοτίβο εμφανίζεται περιοδικά σε ολόκληρη την ταινία με διαφορετικό τέμπο κάθε φορά, υπογραμμίζοντας τις διαφορετικές καταστάσεις. Ο ρομαντικός πεσιμισμός του διαποτίζει μέχρι και το τελευταίο πλάνο της ταινίας, με το κλειστό από παντού ντεκόρ να φυλακίζει τους άμοιρους εραστές και να θρηνεί για την αδυναμία τους να ξεπεράσουν τους φόβους τους και να αναγνωρίσουν ότι είναι έτοιμοι για την αρχή μιας «νέας, υπέροχης ζωής»…

Η βελούδινη ασπρόμαυρη φωτογραφία των Ντμίτρι Μεσκίεφ και Αντρέι Μόσκβιν αποδίδει εξαιρετικά την ατμόσφαιρα της ταινίας: ξεκινώντας από τα ληθαργικά ποιητικά τοπία της Γιάλτας, τον χιονισμένο χειμώνα της Μόσχας ή τον λυγμικό σπασμό της μνημειώδους τελικής σεκάνς. Η φύση και η θάλασσα αποτελούν σημαντικά σύμβολα στο έργο του Τσέχωφ, και ο Κέιφιτς με σεβασμό τα υιοθετεί με λυρικά μακρινά πλάνα της θάλασσας και των ομιχλωδών λόφων στο ηλιοβασίλεμα. Οι δύο πρωταγωνιστές κάθονται σιωπηλά κοιτώντας την απεραντοσύνη της θάλασσας που χάνεται στη βάθη της αιωνιότητας, απολαμβάνοντας την προσωρινή ευτυχία για τη γέννηση της ερωτικής τους σχέσης. «Ναι, όταν σταματάς να σκέφτεσαι, όλος ο κόσμος είναι θαυμάσιος», φιλοσοφεί ο Ντμίτρι. Ειδική αναφορά χρήζουν οι εκπληκτικές ερμηνείες του αριστοκρατικού  Αλεξέι Μπατάλοφ όσο και της εύθραυστης και λαμπερής Ίγια Σαβίνα που συμβάλλουν στον μέγιστο βαθμό στην αισθητική αρτιότητα της ταινίας.

Η «Κυρία με το Κκυλάκι» είναι ένα βαθύ και ατελές δράμα, χωρίς θεραπεία και λύση, με ερωτηματικά και αβεβαιότητες, λιτούς διαλόγους και οδυνηρές σιωπές, φλογερά βλέμματα και διστακτικές χειρονομίες, σταγόνες ευτυχίας και ωκεανούς απόγνωσης. Είναι η διαχρονική και οικουμενική ιστορία για έναν άντρα και μια γυναίκα, για τους ρομαντικούς περιπάτους και την πικρή επίγευση του αποχωρισμού τους, για τη μνήμη που ανακαλείται σαν ένα παλιό αγαπημένο τραγούδι στην καρδιά ενός χαμένου παραδείσου. Ο Κέιφιτς, με φινετσάτη ειρωνεία και τρυφερή μελαγχολία, εστιάζει στα πρόσωπα και στα συναισθήματα μεταγγίζοντας στο φιλμικό σώμα το τσεχωφικό πνεύμα.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

16 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *