Ο Σκοτ είναι ένας αργόσχολος νεαρός με τραυματικές μνήμες, καθώς δεν έχει ξεπεράσει τον χαμό του πατέρα του, που έχασε τη ζωή του πάνω στο καθήκον του ως πυροσβέστης. Ο νεαρός ήρωας ζει στο υπόγειο της μητέρας του, χωρίς να έχει την παραμικρή φιλοδοξία, πέρα από τη μάταια προσπάθειά του να γίνει tattoo-artist και να βρίσκει άλλοθι για να μην αναλάβει σοβαρές, «ενήλικες» ευθύνες. Όλα θα αλλάξουν δραματικά τη στιγμή που η μητέρα του θα κάνει ένα βήμα στη ζωή της και θα ερωτευτεί έναν νεότερο πυροσβέστη, γεγονός που θα αναταράξει τον ψυχικό κόσμο του Σκοτ, ο οποίος θα νιώσει ότι ο πατέρας του πάει να «αντικατασταθεί» στο σπίτι από έναν άλλον άνδρα. Η ζωή του τότε θα μπει σε άλλη τροχιά με απρόβλεπτες συνέπειες.

Σκηνοθεσία:

Judd Apatow

Κύριοι Ρόλοι:

Pete Davidson … Scott Carlin

Marisa Tomei … Margie Carlin

Bill Burr … Ray Bishop

Bel Powley … Kelsey

Maude Apatow … Claire Carlin

Steve Buscemi … Papa

Pamela Adlon … Gina

Kevin Corrigan … Joe

Moises Arias … Igor

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Judd Apatow, Pete Davidson, Dave Sirus

Παραγωγή: Judd Apatow, Barry Mendel

Μουσική: Michael Andrews

Φωτογραφία: Robert Elswit

Μοντάζ: Jay Cassidy, William Kerr, Brian Scott Olds

Σκηνικά: Kevin Thompson

Κοστούμια: Sarah Mae Burton

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Θετική.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: The King of Staten Island
  • Ελληνικός Τίτλος: Η Τέχνη της Ενηλικίωσης

Παραλειπόμενα

  • Η ταινία περιγράφηκε ως ημι-βιογραφική του Pete Davidson, που έχασε τον πυροσβέστη πατέρα του στις τρομοκρατικές επιθέσεις του Σεπτεμβρίου του 2001. Ο Apatow γνώρισε τον νεαρό ηθοποιό κατά τα γυρίσματα του Κατακούτελα (2015), όπου του είχε δώσει έναν πολύ μικρό ρόλο μετά από υπόδειξη της Amy Schumer.
  • Πριν γίνει ηθοποιός, ο Steve Buscemi εργάζονταν ως πυροσβέστης στη Νέα Υόρκη.
  • Ο παππούς του Σκοτ στην ταινία ερμηνεύεται από τον αληθινό παππού του Pete Davidson, τον Stephen Davidson.
  • Παρότι ετοιμάζονταν για κινηματογραφική πρεμιέρα, εξαναγκάστηκε λόγω της υγειονομικής κρίσης σε video-on-demand κυκλοφορία για την αγορά της Βόρειας Αμερικής. Ομοίως, ακυρώθηκαν τα φεστιβάλ South by Southwest και της Τριμπέκα, στα οποία είχε κλεισμένη την παρουσία του.

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 26/8/2020

Σε όλες τις ταινίες του είχε βγάλει θετικά στοιχεία, αλλά σε καμία δεν είχε την ωριμότητα που επιδεικνύει εδώ. Δημιουργός ολόκληρης σχολής κωμωδίας, αλλά πρώτη φορά αληθινός δημιουργός, ο Judd Apatow ακολουθάει μια μίνι τάση στροφής ανθρώπων του καθαρά εμπορικού αμερικανικού σινεμά σε πιο ανεξάρτητες φόρμες. Μήπως, ακόμα πιο γενικά, ο mainstream κινηματογράφος τείνει να ενσωματώσει τον ανεξάρτητο, μια κι εδώ και χρόνια πλέον έχει φανερώσει εμπορική δυναμική; Αφήστε που είναι και χαμηλού ρίσκου, λόγω των μικρών μπάτζετ…

Η Τέχνη της Ενηλικίωσης έχει ένα σενάριο να το πιείς στο ποτήρι (εναλλακτικά, να το θεωρήσεις φαβορί για υποψηφιότητα στα Όσκαρ). Ακόμα κι αν σε σημεία τα στόματα τρέχουν σε σημείο να μην προλαβαίνεις όλα τα λεγόμενα, τα πάντα πιάνουν τόπο. Δεν είναι η ταινία που θα σε δοκιμάσει νοηματικά, αλλά εμπεριέχει μια απτή αλήθεια πάνω σε ένα μεγάλο κομμάτι της νεολαίας, που απλά δεν βρίσκει λόγους να κοπιάσει για ένα μέλλον. Ο φαινομενικά μονοδιάστατος χαρακτήρας του Σκοτ είναι τόσο βαθύς, όσο και η ανάλυση του. Ο Apatow δεν θα αποφύγει τις συμβάσεις που θέλουν ένα φινάλε διδακτικό και αέναα θετικό, αλλά ενδιάμεσα έχει ξεγυμνώσει μια νοοτροπία που η σχολή που ο ίδιος είχε συστήσει, επέμενε να προσπερνάει. Ποια είναι αυτή; Μα, η νοοτροπία της αλήθειας.

Η νέα αυτή δομή νεανικού σινεμά μπορεί να σου γίνει πολύ αγαπητή, αρκεί να την αποδεχτείς ως οικία. Η μυθοπλασία ελάχιστο ρόλο παίζει, ακόμα κι αν είναι σε κίνηση, όσο η αναπαραγωγή στιγμιότυπων που είναι τόσο αξιοπρόσεκτα, όσο κι ένας αξιοπρόσεκτος φίλος που τυχόν έχεις. Αυτή η ταινία-φίλος χαρακτηρίζεται από τα εσωτερικά χαρίσματα του κεντρικού της ήρωα, αλλά και τον κωμικό τρόπο που ο ίδιος ήρωας τα αφήνει να πάνε χαμένα.

Ο Pete Davidson είναι ο τέλειος ενσαρκωτής του Σκοτ, απλά επειδή είναι ο Σκοτ. Δεν καταλαβαίνεις πάντα αν ερμηνεύει ή απλά αφήνεται στην αυτο-παρωδία του, παρασέρνοντας στο ίδιο ύφος και το υπόλοιπο -θαυμάσιο- καστ. Και όλα πάνε ρολόι, σε χαλαρή ταχύτητα εικόνας και τάχιστη διαλόγων, με το φιλμ να μην υπολείπεται εξελίξεων. Ούτε απόλυτα αντισυμβατικό θα το πεις, μια και δεν τίθεται ιδεολογικό ζήτημα πουθενά. Μιλάει απλά για ανθρώπους που ζουν στο περιθώριο του κόσμου των μεγαλείων, και φοβούνται πως θα γεράσουν μέσα σε αυτό ό,τι κι αν κάνουν. Μια κατάσταση που κρύβει καντάρια ανθρωπιάς, αλλά και απογοήτευσης.

Εντέλει πρόκειται για μια γλυκιά ταινία, που μιλάει για καλής πάστας και νορμάλ ανθρώπους, και θα βρει αντίκρισμα τόσο από το σινεφίλ κοινό, όσο κι αυτό που δεν αποζητά μόνο παραμύθια από τις θεάσεις του. Συνηθίστε πάντως το συγκεκριμένο ύφος, γιατί είμαι σίγουρος πως την ωρίμανση του Apatow θα την ακολουθήσουν πολλοί άλλοι που επί χρόνια κουράστηκαν από τον ίδιο τους τον εαυτό…

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

14 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.