Η Τζόαν Γουάιλντερ βρίσκεται πάλι σε έναν κόσμο γεμάτο δολοφονίες, κυνηγητά, διεθνή μυστήρια… και έρωτα. Αυτή τη φορά εγκαταλείπεται από έναν διπρόσωπο άραβα ηγεμόνα που τη φέρνει στη Μέση Ανατολή με πρόσχημα να γράψει ένα βιβλίο για τη ζωή του. Φυσικά, δεν έχει καλό σκοπό και η Τζόαν είναι απλά ένα από τα πιόνια του σατανικού παιχνιδιού του. Όμως, ο Τζακ Κόλτον και ο βοηθός του, Ραλφ, εμφανίζονται για να βοηθήσουν την ατρόμητη ηρωίδα μας να ανταπεξέλθει.

Σκηνοθεσία:

Lewis Teague

Κύριοι Ρόλοι:

Michael Douglas … Jack Colton

Kathleen Turner … Joan Wilder

Danny DeVito … Ralph

Σπύρος Φωκάς … Omar Khalifa

Avner Eisenberg … Jewel

Holland Taylor … Gloria

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Mark Rosenthal, Lawrence Konner

Παραγωγή: Michael Douglas

Μουσική: Jack Nitzsche

Φωτογραφία: Jan de Bont

Μοντάζ: Peter Boita, Michael Ellis

Σκηνικά: Richard Dawking, Terry Knight

Κοστούμια: Emma Porteous

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: The Jewel of the Nile

Ελληνικός Τίτλος: Το Διαμάντι του Νείλου

Άμεσοι Σύνδεσμοι

Κυνηγώντας το Πράσινο Διαμάντι (1984)

Σεναριακή Πηγή

Παραλειπόμενα

  • Τόσο η Kathleen Turner όσο και ο Michael Douglas έκαναν αυτό το σίκουελ λόγω συμβολαίου που έπρεπε να τιμήσουν. Κι ενώ ο δεύτερος συμβιβάστηκε εύκολα αναλαμβάνοντας εντέλει κι ως παραγωγός, η Turner έφερε πολλές αντιρρήσεις, που κάμφθηκαν μέσω απειλών της 20th Century Fox με μήνυση για αθέτηση συμβολαίου. Ήταν και δυσαρεστημένη που ο Douglas, πλέον ως παραγωγός, δεν ζήτησε από την Diane Thomas να γράψει κι αυτό το σενάριο, βρίσκοντας την ακριβή.
  • Παρότι στα ταμεία ευτύχισε περισσότερο κι από την πρώτη ταινία, οι πολύ κακές πρώτες κριτικές έβαλαν ταφόπλακα στο franchise. Με τον καιρό λειάνθηκε αρκετά αυτό, και το 2008 ο Michael Douglas είχε δείξει ενδιαφέρον να βάλει μπρος μια συνέχεια.

Μουσικά Παραλειπόμενα

  • Επιτυχία είχε το τραγούδι της ταινίας: το When the Going Gets Tough, the Tough Get Going με τον Billy Ocean.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 8/4/2017

Με μια βιαστική ματιά, δεν έχει αλλάξει ο βασικός κορμός που πρόσφερε τόση διασκέδαση στο ορίτζιναλ του 1984. Κι όμως, οι διαφορές είναι όχι μονάχα τρανταχτές, αλλά βαραίνουν αυτό το σίκουελ με το οριστικό «σκότωμα» ενός franchise που θα μπορούσε να δώσει αρκετά ακόμα. Με τη λογική ενός Ιντιάνα Τζόουνς ή ακόμα και Τζέιμς Μποντ, οι ίδιοι κεντρικοί ήρωες αλλάζουν σκηνικό και μεταφέρουν την τρέλα τους σε άλλη πλευρά του πλανήτη. Και τι πιο αντίστροφα ταιριαστό από το να πάμε από τις ζούγκλες του Αμαζονίου στην έρημο της Αιγύπτου. Οι δε Michael Douglas, Kathleen Turner και Danny DeVito δεν υστερούν σε φόρμα, και μέχρι εδώ όλα μοιάζουν να οδεύουν περίφημα…

Αλλά το σενάριο αυτή τη φορά είναι γεμάτο τρύπες, σαν ελβετικό τυρί. Κανείς δεν φαίνεται να νοιάζεται πέρα από το οπτικό κομμάτι, που κι αυτό χάνει σε γοητεία παρά το εντυπωσιακό, αλλά μέτρια φωτογραφιμένο σκηνικό. Έχουμε ξεπέσει στη λογική των σίκουελ της δεκαετίας του 1980, που οι συνέχειες έμοιαζαν με άρπα-κόλα σε σχέση με τα ορίτζιναλ, και απλά στρατολογείται μια συνταγή περισσότερο για διαφημιστικούς λόγους ώστε να τραβήξει το κοινό. Μέσα στο δημιουργικό χάος τού όχι και τόσο ταλαντούχου Lewis Teague (γιατί βρε Zemeckis μάς εγκατέλειψες;), ούτε η δράση είναι τρανταχτή, ούτε η κωμωδία ιδιαίτερα αστεία. Και μη χειρότερα, ο δικό μας Σπύρος Φωκάς παίζει έναν κλισαρισμένο κακό από b-movie ή… από Ράμπο.

Αλλά η ύπαρξη των βασικών δεν χάνεται και ο όρος ψυχαγωγία δεν εκμηδενίζεται εντέλει. Κρατάει μια ρετρό γοητεία screwball, απλά θέλει από τον θεατή τις χαμηλότερες των απαιτήσεων για να δώσει ένα ξέγνοιαστο -παρά τέταρτο- δίωρο.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

10 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.