Μετά τη σύλληψη ενός κακοποιού της ρωσικής μαφίας, ο αδερφός του κρατούμενου ορκίζεται εκδίκηση, και γι’ αυτό προσλαμβάνει έναν εκτελεστή, το “Τσακάλι”, για να δολοφονήσει ένα σημαντικό πολιτικό πρόσωπο στις ΗΠΑ. Το FBI θα χρειαστεί τη βοήθεια της Ιζαμπέλα, μιας κοπέλας ενός πρώην τρομοκράτη της ΕΤΑ, και του Ντέκλαν Μαλκουίν, πρώην μέλους του ΙΡΑ που βρίσκεται στη φυλακή και ο οποίος αποφασίζει να προσφέρει την βοήθειά του με αντάλλαγμα την ελευθερία του.

Σκηνοθεσία:

Michael Caton-Jones

Κύριοι Ρόλοι:

Bruce Willis … ‘The Jackal’

Richard Gere … Declan Joseph Mulqueen

Sidney Poitier … Carter Preston

Diane Venora … Valentina Koslova

Mathilda May … Isabella Celia Zancona

J.K. Simmons … Timothy I. Witherspoon

Richard Lineback … πράκτορας McMurphy

Jack Black … Ian Lamont

Tess Harper … Emily Cowan

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Chuck Pfarrer

Παραγωγή: Michael Caton-Jones, Sean Daniel, James Jacks, Kevin Jarre

Μουσική: Carter Burwell

Φωτογραφία: Karl Walter Lindenlaub

Μοντάζ: Jim Clark

Σκηνικά: Michael White

Κοστούμια: Albert Wolsky

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Αρνητική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: The Jackal

Ελληνικός Τίτλος: Το Τσακάλι

Άμεσοι Σύνδεσμοι

Η Ώρα του Τσακαλιού (1973)

Σεναριακή Πηγή

  • Μυθιστόρημα: The Day of the Jackal του Frederick Forsyth.
  • Σενάριο: Η Ώρα του Τσακαλιού του Kenneth Ross.

Παραλειπόμενα

  • Αναφέρθηκε ότι έπειτα από την ταινία αυτή, ο Bruce Willis και ο Richard Gere ορκίστηκαν να μη δουλέψουν ποτέ ξανά μαζί οι δυο τους.
  • Ο συγγραφέας του βιβλίου όπου βασίστηκαν και οι δύο κινηματογραφικές εκδοχές, επέμεινε να μην αναγραφεί το όνομα του στους τίτλους, κάτι που πράγματι και έγινε.
  • Στον Richard Gere αρχικά είχαν προτείνει να παίξει το τσακάλι. Εκείνος όμως αρνήθηκε, και ζήτησε να παίξει τον “ήρωα” της ταινίας.
  • Sean Connery, Liam Neeson και Matthew McConaughey απέρριψαν άγνωστους ρόλους.
  • Στα ονόματα που ακούγονταν για τον Ντέκλαν Μαλκουίν, ήταν οι: Richard Dean Anderson, Alec Baldwin, Jeff Bridges, Gary Busey, Kevin Costner, Harrison Ford, Mel Gibson, Tommy Lee Jones, Michael Keaton, Liam Neeson, Ron Perlman, Dennis Quaid, Arnold Schwarzenegger, Steven Seagal, Sylvester Stallone και Patrick Swayze.
  • Τελευταίος κινηματογραφικός ρόλος για τον Sidney Poitier. Έκτοτε έκανε εμφάνιση σε 4 τηλεταινίες.

Μουσικά Παραλειπόμενα

  • Ο Carter Burwell είχε δηλώσει πως ήταν μια δουλειά του που δεν τον έκανε χαρούμενο. Δεν του άρεσε το σενάριο της ταινίας, ενώ δεν ενέκρινε το ρεμίξ του Danny Saber στη μουσική του.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 16/8/2016

Κάτι τέτοιες προσωπικές κόντρες μπορούν να βγάλουν πολύ ζουμί, αν μπορείς να τις χειριστείς στον ψυχολογικό τους τομέα. Αντί αυτού, ο Μάικλ Κέιτον-Τζόουνς ενδιαφέρεται πρώτιστα για τον οπτικό-στιλιστικό τομέα, κι ελάχιστα για την ανάδειξη των δύο σκοτεινών χαρακτήρων, πόσο μάλλον τη μεταξύ αντιπαράθεση τους. Υπάρχουν κάποιες σκηνές δράσης που προκαλούν εντύπωση (εκεί χρησιμοποιεί το στιλιστικό της μέγα ελάττωμα ως σωτήριο προτέρημα), ένα γενικό κλίμα ως παραγωγή που επίσης ικανοποιεί, κι ένας Μπρους Γουίλις που πείθει επί τη εμφανίσει. Ο Ρίτσαρντ Γκιρ είναι σε άλλο έργο και οι δεύτεροι χαρακτήρες έχουν πολύ τυπική αντιμετώπιση, μαζί κι ο Σίντνεϊ Πουατιέ που δεν θα μείνει αθάνατος για αυτόν του τον τελευταίο επί της μεγάλης οθόνης ρόλο. Αν γενικά το δεις σαν ριμέικ, μονάχα για κακομεταχείριση μπορείς να μιλήσεις. Αν το δεις ως ακόμα μία ταινία δράσης στο ύφος αυτών που κάνει ο Μπρουκχάιμερ, τότε απλά θα πεις ότι είναι μια μέτρια του είδους, που όμως δεν θα απέρριπτες τελείως από το μενού θεάσεων σου, αν φυσικά είσαι φαν του “σπορ”.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

9 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.