Η γαλλική Ριβιέρα θα γίνει το πεδίο σύγκρουσης ανάμεσα σε μια απατεώνισσα της υψηλής κοινωνίας, τη Τζόζεφιν, και μια του ακριβώς αντίθετου, την Πένι. Μέχρι που η δεύτερη αποφασίσει να ζητήσει από την Τζόζεφιν να της μάθει τα υψηλά κόλπα. Παρότι αρχικά αυτό δείχνει να λειτουργεί, όταν στο πεδίο εμφανίζεται ο πάμπλουτος εξπέρ των κομπιούτερ Τόμας, η κόντρα αναφλέγεται εκ νέου.

Σκηνοθεσία:

Chris Addison

Κύριοι Ρόλοι:

Anne Hathaway … Josephine Chesterfield

Rebel Wilson … Penny Rust

Alex Sharp … Thomas Westerburg

Ingrid Oliver … Brigitte Desjardins

Emma Davies … Cathy

Dean Norris … Howard Bacon

Rob Delaney … Todd

Tim Blake Nelson … Portnoy

Nicholas Woodeson … Albert

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Stanley Shapiro, Paul Henning, Dale Launer, Jac Schaeffer

Στόρι: Stanley Shapiro, Paul Henning, Dale Launer

Παραγωγή: Roger Birnbaum, Rebel Wilson

Μουσική: Anne Dudley

Φωτογραφία: Michael Coulter

Μοντάζ: Anthony Boys

Σκηνικά: Alice Normington

Κοστούμια: Emma Fryer

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Αρνητική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: The Hustle

Ελληνικός Τίτλος: Η Κομπίνα

Άμεσοι Σύνδεσμοι

Ιστορίες του Κρεβατιού (1964)

Απατεώνες και Τζέντλεμεν (1988)

Σεναριακή Πηγή

Παραλειπόμενα

  • Παρότι η αρχική πηγή είναι το Ιστορίες του Κρεβατιού του 1964, η ταινία διαφημίζεται ως άμεσο ριμέικ του ριμέικ εκείνης, το Απατεώνες και Τζέντλεμεν (1988), ως μια θηλυκή εκδοχή του τελευταίου.
  • Αρχικά, ήταν να ονομαστεί σατιρικά Nasty Women. Ως μία τέτοια, ονόμαζε ο Donald Trump τη Hillary Clinton, κατά τη διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Δημήτρης Κωνσταντίνου-Hautecoeur

Έκδοση Κειμένου: 3/6/2019

Το έκαναν οι θηλυκοί «Ghostbusters», το έκανε και η «Συμμορία των 8». Στο πλαίσιο της νέας μόδας «αλλαγής φύλου» προϋπάρχουσων αφηγήσεων, οι σεναριογράφοι του επιτυχημένου «Απατεώνες και Τζέντλεμεν» των late-80’s επαναλαμβάνουν τη συνταγή που με τη σειρά της ήταν βασισμένη στο λιγότερο γνωστό «Ιστορίες του Κρεβατιού» του ‘64, αντικαθιστώντας τους Steve Martin και Michael Caine με τις Rebel Wilson και Anne Hathaway αντίστοιχα. Βέβαια, γραμμένο από ένα ως επί το πλείστον αντρικό συγγραφικό τιμ, το φιλμ δεν κάνει στ’ αλήθεια κάποιο ουσιώδες φεμινιστικό σχόλιο, πέρα από την προφανή αντικατάσταση των αντρών πρωταγωνιστών με γυναίκες. Θα μου πείτε, ουσιωδώς φεμινιστική κίνηση είναι η ύπαρξη ταινιών με γυναίκες πρωταγωνίστριες, χωρίς αυτό να σημαίνει «φεμινιστικό σχόλιο», αλλά απλώς «μία ακόμα ταινία, όπως όλες οι άλλες». Δεκτό. Απλώς, αυτό είναι κάτι που θα εκτιμούσαμε αν η κινηματογραφική ποιότητα του φιλμ ήταν άξια λόγου και η σεναριακή της προσέγγιση στοιχειωδώς ενδιαφέρουσα.

Εδώ, όμως, οι σεναριογράφοι του προγενέστερου φιλμ και ο πρωτοεμφανιζόμενος στο σινεμά σκηνοθέτης Chris Addison δεν προσθέτουν ουσιαστικά κάτι καινούριο στην έτοιμη συνταγή, ούτε και πετυχαίνουν, τουλάχιστον, κάποιον εύστοχο εκμοντερνισμό της. Τα τηλεοπτικής κοπής κωμικά γκαγκ, το αμήχανο τάιμινγκ και μια έλλειψη κινηματογραφικής-οπτικής εφευρετικότητας που προδίδεται από την έντονη εξάρτιση από τη βεβιασμένα «feelgood» μουσική ευθύνονται για ένα φιλμ που δυσκολεύεται να βρει τη φωνή του, να ξεχωρίσει από τον σωρό ή έστω να μας κάνει πραγματικά να διασκεδάσουμε. Πέρα από ορισμένες αποτελεσματικές κωμικές ιδέες, το σύνολο προσφέρει μια ευχάριστη αλλά ποτέ πραγματικά απολαυστική θέαση, που φλερτάρει συχνά με τη σαχλαμάρα ή τον παλιμπαιδισμό, και γι’ αυτό απευθύνεται μάλλον σε εφηβικές ηλικίες. Αλλιώς, προορίζεται για κάποιο αργόσχολο τηλεοπτικό βράδυ Κυριακής, που κανείς δεν θα κουράσει το μυαλό του για να αποδομήσει την ανοησία των τεκταινόμενων…

Βαθμολογία:


Συνολικές επισκέψεις: 259 || Επισκέψεις Βδομάδας: 2

Γκαλερι φωτογραφιων

13 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.