Καλοκαίρι του 1962. Ο Όλι Μάκι έχει την ευκαιρία του για τον παγκόσμιο τίτλο στην κατηγορία «φτερού» στο μποξ. Από την επαρχία της Φινλανδίας ως τα μεγάλα φώτα του Ελσίνκι, όλα είναι έτοιμα για τη δόξα και τον τύχη του. Το μόνο που έχει να κάνει ο Όλι είναι να χάσει κιλά και να αυτοσυγκεντρωθεί. Αλλά έχει ένα σημαντικό πρόβλημα: έχει ερωτευτεί τη Ράινα.

Σκηνοθεσία:

Juho Kuosmanen

Κύριοι Ρόλοι:

Jarkko Lahti … Olli Maki

Oona Airola … Raija Janka

Eero Milonoff … Elis Ask

Joanna Haartti … Laila Ask

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Juho Kuosmanen, Mikko Myllylahti

Παραγωγή: Jussi Rantamaki

Μουσική: Laura Airola, Joonas Haavisto, Miika Snare

Φωτογραφία: Jani-Petteri Passi

Μοντάζ: Jussi Rautaniemi

Σκηνικά: Kari Kankaanpaa

Κοστούμια: Sari Suominen

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Πολύ θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Hymyileva Mies

Ελληνικός Τίτλος: Η Πιο Ευτυχισμένη Μέρα στη Ζωή του Όλλι Μάκι

Διεθνής Τίτλος: The Happiest Day in the Life of Olli Maki

Κύριες Διακρίσεις

  • Βραβείο καλύτερης ταινίας στο τμήμα Ένα Κάποιο Βλέμμα του φεστιβάλ Κανών.
  • Βραβείο αποκάλυψης στα Ευρωπαϊκά Βραβεία.
  • Καλύτερη ταινία και ακόμα 7 βραβεύσεις στα Jussi, τα εθνικά βραβεία της Φινλανδίας.
  • Επίσημη πρόταση της Φινλανδίας για το ξενόγλωσσο Όσκαρ.

Παραλειπόμενα

  • Για να πετύχουν το κλίμα των 1960, σκηνοθέτης και φωτογράφος επέλεξαν να γυρίσουν το φιλμ με 16mm Kodak Tri-X, σε ασπρόμαυρο. Κατέληξαν να εξαντλήσουν το στοκ που υπήρχε για το συγκεκριμένο υλικό, παραγγέλνοντας στην Kodak να παράγει κι άλλο.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Πάρις Μνηματίδης

Έκδοση Κειμένου: 24/2/2017

Η ταινία βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα. Πιο συγκεκριμένα, αναφέρεται στον αγώνα πυγμαχίας που έλαβε χώρα στο Ελσίνκι στις 17 Αυγούστου του 1962 για τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή στην κατηγορία φτερού μεταξύ του αμερικανού κατόχου του τίτλου ονόματι Davey Moore και του άντρα που αποτελεί το αφηγηματικό κέντρο βάρους του φιλμ, του Olli Maki, ενός ντόπιου μποξέρ με πολύ μεγάλη εμπειρία σε ερασιτεχνικούς αγώνες και με πολύ λίγες συμμετοχές σε επαγγελματικά ματς. Ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος Juho Kuosmanen αποτυπώνει τον δρόμο του ήρωα προς τη μεγάλη ημέρα, τις προετοιμασίες του μέσω της προπόνησης και τις προσπάθειές του να χάσει κιλά ώστε να μπει στην κατηγορία, αλλά και να πάει με τα νερά του απαιτητικού μάνατζέρ του, ενώ ένα συνεργείο κινηματογραφεί ένα ντοκιμαντέρ γύρω από τον Maki και ο ίδιος προσπαθεί να διαχειριστεί σωστά τη σχέση που έχει αναπτύξει με την αγαπημένη του, Raija.

Το φιλμ κατάφερε να κερδίσει το βραβείο Ένα Κάποιο Βλέμμα του ομώνυμου τμήματος του Φεστιβάλ των Καννών και ήταν η επίσημη πρόταση της Φινλανδίας για την κατηγορία του Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας για το 2017 χωρίς να καταφέρει να μπει στην τελική λίστα. Αυτό οφείλεται στο γεγονός πως παρόλο που ο Kuosmanen πατάει πάνω σε μια αληθινή ιστορία, δεν την ακολουθεί σύμφωνα με τη χολιγουντιανή συνταγή (όπως για παράδειγμα έκανε το κατά τα άλλα καλοφτιαγμένο «Κάτω απ` την Άμμο» που είναι φέτος υποψήφιο). Η προσέγγισή του είναι προσγειωμένη, χαμηλόφωνη, απαλλαγμένη από τεχνητή λάμψη και ηχηρές στιγμές, ίσως κι επειδή τα ίδια τα συμβάντα τα οποία απεικονίζει δεν αποτελούν μνημειώδη επιγραφή στην ιστορία του παγκόσμιου αθλητισμού, αλλά μια ξεχασμένη υποσημείωση.

Σε αυτό είναι όμως που στηρίζεται το πνεύμα της ταινίας, που συνοψίζεται στο πώς ακόμη κι ένας «κομπάρσος» της ιστορίας της πυγμαχίας όπως ο Olli Maki είναι μια προσωπικότητα που αξίζει κάποιος να αφηγηθεί την πορεία της, η οποία εδώ επικεντρώνεται στον έρωτα που έχει για τη Raija Janka που υποδύεται μια γλυκύτατη Oona Airola (αξίζει να σημειωθεί εδώ πως προς το τέλος του «Η Πιο Ευτυχισμένη Μέρα στη Ζωή του Όλλι Μάκι» περνάει μπροστά από τον φακό με την πλάτη γυρισμένη και για μια στιγμή το πραγματικό ζεύγος του Olli και της Raija). Όπως στην ταινία αρχέτυπο για τον σύγχρονο κινηματογράφο του αουτσάιντερ τόσο στην αρένα της πυγμαχίας όσο και στην πραγματική ζωή, «Ρόκι», ο πρωταγωνιστής εδώ είναι φτιαγμένος για να αποσπάσει τη συμπάθεια από το κοινό, μικροκαμωμένος, πάντοτε καλοπροαίρετος και χωρίς διάθεση για αντιπαραθέσεις με τον οποιονδήποτε, και η Raija είναι η δική του Adrian, εξίσου ενθαρρυντική και υποστηρικτική, αλλά περισσότερο εξωστρεφής κι εκδηλωτική. Όμως, σε αντίθεση με την κατά τα άλλα έξοχη ταινία του Avildsen, δεν θα υπάρξει ποτέ μια στιγμή τόσο κραυγαλέα κι έντονη όπως εκείνη η τελική αγκαλιά μεταξύ Rocky και Adrian μετά το τέλος του αγώνα με τον Apollo Creed, παρά μόνο η αποτύπωση μικρών, τρυφερών χειρονομιών, ενός φιλιού, μιας βόλτας με ποδήλατο, κομμάτια όλα ενός ρομαντικού παζλ που είναι πάντοτε διακριτικό και κορυφώνεται με την απορία του φινάλε της Raija, σχετικά με το αν οι δυο τους θα γεράσουν μαζί όπως ένα ζευγάρι που παρατηρεί.

Το «Η Πιο Ευτυχισμένη Μέρα στη Ζωή του Όλλι Μάκι» είναι τελικά ένας μικρός ύμνος σε αυτό που έχει πραγματική σημασία, που δεν είναι η ματαιοδοξία μιας προσωπικής επιτυχίας και της υστεροφημίας που αυτή εξασφαλίζει, αλλά η ουσιαστική ευτυχία που εδώ έρχεται στη μορφή της πραγματικής αγάπης με ανταπόκριση, κι αυτό τονισμένο με έναν τρόπο που με ευκολία αποφεύγει το τετριμμένο και το γλυκανάλατο. Αν και σίγουρα υπάρχουν κάποιες ενστάσεις κυρίως ως προς τη δομή του φιλμ που μοιάζει αποτελούμενο από πολλές διάσπαρτες σκηνές χωρίς κάποιον ισχυρό κεντρικό αφηγηματικό ιστό που να δένει λιγότερο χαλαρά αυτά τα αποσπάσματα μεταξύ τους, ενώ και ο ρυθμός είναι επίσης κάπως αργός σε αρκετά σημεία, εντέλει, και με μεγάλη βοήθεια σε οπτικό επίπεδο από την υπέροχη ασπρόμαυρη κινηματογράφηση, γήινη και ελαφρώς ονειρική ταυτόχρονα, από τον Jani-Petteri Passi, το μεγάλου μήκους ντεμπούτο του Kuosmanen αφήνει μια γλυκιά επίγευση στον θεατή.

Βαθμολογία:


>>>>>>>>> Συνολικές Επισκέψεις: 42 || Επισκέψεις Βδομάδας: 1

Γκαλερι φωτογραφιων

9 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.