
Ένας νεαρός σουδανός πρόσφυγας πολέμου στέκεται τυχερός και μεταφέρεται στις ΗΠΑ. Αντιμετωπίζοντας τον σύγχρονο κόσμο για πρώτη φορά, καταφέρνει να αναπτύξει μια δυνατή φιλία με μια παράτολμη Αμερικανίδα, η οποία είναι υπεύθυνη για να τους βοηθήσει. Το νεαρό αγόρι όμως αγωνίζεται να προσαρμοστεί στη νέα του ζωή, καθώς τα συναισθήματα ενοχής για τον αδερφό που άφησε πίσω του, τον κυριεύουν ολοένα και περισσότερο.
Σκηνοθεσία:
Κύριοι Ρόλοι:
Reese Witherspoon … Carrie Davis
Ger Duany … Jeremiah
Arnold Oceng … Mamere
Emmanuel Jal … Paul
Corey Stoll … Jack
Sarah Baker … Pamela
Thad Luckinbill … Matt
Κεντρικό Επιτελείο:
Σενάριο: Margaret Nagle
Παραγωγή: Brian Grazer, Ron Howard, Karen Kehela Sherwood, Thad Luckinbill, Trent Luckinbill, Molly Smith
Μουσική: Martin Leon
Φωτογραφία: Ronald Plante
Μοντάζ: Richard Comeau
Σκηνικά: Aaron Osborne
Κοστούμια: Suttirat Anne Larlarb
Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Θετική.
Τίτλοι
- Αυθεντικός Τίτλος: The Good Lie
- Ελληνικός Τίτλος: Ένα Γενναίο Ψέμα
Παραλειπόμενα
- Η ταινία είναι εμπνευσμένη από πραγματικά γεγονότα, αλλά οι χαρακτήρες είναι μυθοπλαστικοί. Οι τέσσερις βασικοί ήρωες αντιπροσωπεύουν εμπειρίες που έζησαν πολλοί από τους πρόσφυγες του Σουδάν. Ο δε ρόλος της Reese Witherspoon είναι καθαρά μυθοπλαστικός.
- Η ανθρωπιστική οργάνωση Foundation for Lost Boys and Girls of Sudan, Inc, εκπροσωπώντας 54 σουδανούς πρόσφυγες, έκανε μήνυση στην παραγωγή και τη σεναριογράφο Margaret Nagle. Η οργάνωση επικεντρώθηκε στο ότι αυτοί οι άνθρωποι παρείχαν τις προσωπικές τους ιστορίες στη Nagle, τις οποίες κι αυτή έγραφε σε κασέτα. Η εμπορική χρησιμοποίηση τους όμως έγινε δίχως αντίκρισμα προς αυτούς τους ανθρώπους. Απόφαση τελική δεν βγήκε, μια και οι δύο πλευρές τα βρήκαν με μεταξύ τους συμβιβασμό.
Κριτικός: Χάρης Καλογερόπουλος
Έκδοση Κειμένου: 14/6/2015
Είναι απογοητευτικό, ύστερα από το πολύ ενδιαφέρον «Monsieur Lazhar» του 2011, ο καναδός σκηνοθέτης Φιλίπ Φαλαρντέ να αναλαμβάνει να μεταφέρει αυτό το απαράδεκτο σενάριο «βασισμένο σε αληθινές ιστορίες», όπου οι καλοί λευκοί Αμερικανοί βοηθούν τους βασανισμένους Σουδανούς που μιλούν άψογα αγγλικά και δεν… ξέρουν τι είναι το τηλέφωνο. Αφελές, εκβιαστικά σιροπιαστό, χωρίς ίχνος σοβαρού κοινωνικού στοχασμού, σαν προπαγανδιστική φυλλάδα, το έργο κινείται σε ένα πρώτο επίπεδο, αντιμετωπίζοντας τους μετανάστες με -ρατσιστική κατά βάθος- καλοσυνάτη συγκατάβαση, και με τη Ρις Γουίδερσπουν στον ρόλο της κοινωνικής λειτουργού, επιστρατευμένη απ’ την παραγωγή για να φέρει κάποια εισιτήρια στα ταμεία. Δεν είναι τυχαίο που οι αμερικανοί θεατές το πήραν στα σοβαρά…
Βαθμολογία:
![]()
![]()


