Όταν ένας ντόπιος ολιγάρχης σε μια μικρή ρωσική πόλη ανακοινώνει την πτώχευση του εργοστασίου του, οι απλήρωτοι εργάτες αποφασίζουν να τον απαγάγουν για να πάρουν πίσω ό,τι τους ανήκει . Οι σωματοφύλακές του και η αστυνομία καταφθάνουν αμέσως και οι εξοργισμένοι εργάτες παγιδεύονται στο εργοστάσιο. Πώς θα γλιτώσουν από ανθρώπους που δεν διστάζουν να σκοτώσουν για να υπερασπίσουν το μεγάλο αφεντικό της περιοχής;

Σκηνοθεσία:

Yuriy Bykov

Κύριοι Ρόλοι:

Denis Shvedov … Sedoi

Andrey Smolyakov … Konstantin Kalugin

Vladislav Abashin … Tuman

Ivan Yankovskiy … Vovka

Aleksandr Bukharov … Terekhov

Dmitriy Kulichkov … Ryaboi

Kirill Polukhin … Andreich

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Yuriy Bykov

Παραγωγή: Olga Aylarova, Yuriy Bykov, Eduard Iloyan, Aleksandr Kushaev, Vitaliy Shlyappo, Ruslan Tatarintsev, Charles-Evrard Tchekhoff, Aleksey Trotsyuk, Denis Zhalinskiy

Μουσική: Anna Drubich

Φωτογραφία: Vladimir Ushakov

Μοντάζ: Anna Krutiy

Σκηνικά: Sergei Rakutov

Κοστούμια: Ulyana Polyanskaya

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Θετική.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: Zavod
  • Ελληνικός Τίτλος: Το Εργοστάσιο
  • Διεθνής Τίτλος: The Factory

Παραλειπόμενα

  • Ο Yuri Bykov είχε ήδη βάλει μπρος με τον νου του αυτή την ταινία από το 2014 και την ολοκλήρωση του Ο Ηλίθιος.
  • Για το μακιγιάζ στο πρόσωπο του Denis Shvedov, χρειάζονταν καθημερινά μία ώρα προετοιμασίας.
  • Τα γυρίσματα κράτησαν 3 μήνες, όπου το συνεργείο και το καστ έπρεπε να είναι παρόν κάθε νύχτα επί 6 ημέρες της εβδομάδας. Αυτά έγιναν μέσα σε αληθινό εργοστάσιο στα περίχωρα της Μόσχας, με τις εργασίες του να μη διακόπτονται κατά την ημέρα λόγω της ταινίας.

Κριτικός: Σοφία Γουργουλιάνη

Έκδοση Κειμένου: 10/11/2021

Το σινεμά που κραυγαλέα θέτει τα εκφραστικά του μέσα στην πάλη κατά του καπιταλισμού, εξυπηρετεί μια -κάποια και για κάποιους- κοινωνική ανάγκη. Αποβαίνει όμως πάντα δύσκολο και ενίοτε μοιραίο να καταφέρει να εξυπηρετήσει και τις καλλιτεχνικές ανάγκες τής αληθινά υπονομευτικής τέχνης που θα προσεγγίσει τα εκφραστικά της μέσα με τόλμη και θάρρος. Κι αν λοιπόν είναι χρέος της τέχνης η συμπαράσταση στους πάσης φύσεως κοινωνικούς αγώνες, παραμένει παράλληλο και ύψιστο χρέος της η επανάσταση μέσω της συνεχούς ανανέωσης των εκφραστικών μέσων. Μια ανανέωση που δεν μπορεί παρά να συνιστά έναν προοδευτισμό άνευ κοινωνικών όρων και στερεοτύπων.

Εδώ, ο Γιούρι Μπίκοφ, μετά τον ταξικό αλλά πιο ευρηματικό «Ηλίθιο», μας αφηγείται την ιστορία απλήρωτων εργατών εργοστασίου που αποφασίζουν -ως έσχατη λύση- να απαγάγουν το αφεντικό και ιδιοκτήτη. Μας ταξιδεύει λοιπόν στον αιώνιο αγώνα εργοδότη-εργαζόμενου. Έναν αγώνα που κι αν δεν έχει -ακόμα- κερδηθεί, συνιστά πλέον κινηματογραφική μπαναλιτέ αν δεν προσεγγιστεί με γερά κινηματογραφικά κότσια. Ο Μπίκοφ πατάει εδώ σε ένα σενάριο γεμάτο κλισέ που εκτείνονται από μεμονωμένες ατάκες μέχρι σχηματικούς χαρακτήρες. Καταφέρνει βέβαια να καλλιεργήσει σκηνοθετικά ένα κλίμα αγωνίας, που θα σε οδηγήσει στο φινάλε με αμείωτο ενδιαφέρον.

Το σινεμά του «από εδώ ο καλός και από κει ο κακός» μοιάζει σίγουρα στο σήμερα απόλυτα παλιομοδίτικο. Κι εδώ ο Μπίκοφ είναι αχρείαστα διδακτικός και σχηματικός. Καταφέρνει όμως να σε βάλει στο σύμπαν του χωρίς να προκαλέσει αχρείαστα χασμουρητά, ούτε επιφωνήματα δυσαρέσκειας λόγω των κλισέ που μοιραία μεταχειρίζεται.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

12 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.