H ντουλάπα καταστράφηκε. H Λευκή Mάγισσα είναι νεκρή. O Ασλάν αγνοείται για περισσότερα από χίλια χρόνια. Όμως, ο Πίτερ, η Σούζαν, ο Έντμουντ και η Λούσι Πέβενσι επιστρέφουν στη Nάρνια, για ν’ ανακαλύψουν έναν ολότελα διαφορετικό κόσμο και έναν νέο φοβερό εχθρό που προελαύνει στα πεδία της μάχης, ενώ όλα τα υπέροχα πλάσματα της χώρας απειλούνται με αφανισμό.

Σκηνοθεσία:

Andrew Adamson

Κύριοι Ρόλοι:

Ben Barnes … πρίγκιπας Caspian

Georgie Henley … Lucy Pevensie

William Moseley … Peter Pevensie

Anna Popplewell … Susan Pevensie

Skandar Keynes … Edmund Pevensie

Sergio Castellitto … βασιλιάς Miraz

Pierfrancesco Favino … στρατηγός Glozelle

Damian Alcazar … λόρδος Sopespian

Vincent Grass … Δρ Cornelius

Alicia Borrachero … βασίλισσα Prunaprismia

Peter Dinklage … Trumpkin

Warwick Davis … Nikabrik

Harry Gregson-Williams … Pattertwig (φωνή)

Eddie Izzard … Reepicheep (φωνή)

Liam Neeson … Aslan (φωνή)

Ken Stott … Trufflehunter (φωνή)

Tilda Swinton … η Λευκή Μάγισσα

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Andrew Adamson, Christopher Markus, Stephen McFeely

Παραγωγή: Andrew Adamson, Mark Johnson, Philip Steuer

Μουσική: Harry Gregson-Williams

Φωτογραφία: Karl Walter Lindenlaub

Μοντάζ: Josh Campbell, Sim Evan-Jones

Σκηνικά: Roger Ford

Κοστούμια: Isis Mussenden

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: The Chronicles of Narnia: Prince Caspian

Ελληνικός Τίτλος: Το Χρονικό της Νάρνια: Ο Πρίγκιπας Κάσπιαν

Διεθνής Εναλλακτικός Τίτλος: Prince Caspian

Άμεσοι Σύνδεσμοι

Το Χρονικό της Νάρνια: Το Λιοντάρι, η Μάγισσα και η Ντουλάπα (2005)

Το Χρονικό της Νάρνια: Ο Ταξιδιώτης της Αυγής (2010)

Σεναριακή Πηγή

  • Μυθιστόρημα: Prince Caspian του C.S. Lewis.

Παραλειπόμενα

  • Τα σχέδια για αυτό το σίκουελ είχαν γίνει πριν καν βγει το πρώτο, κάτι που βοηθούσε στο να γίνει γρήγορα η ταινία και να μην προλάβουν να μεγαλώσουν πολύ οι μικροί πρωταγωνιστές.
  • Ο Ben Barnes χρειάστηκε να βρίσκεται δύο μήνες πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα επί της Νέας Ζηλανδίας, ώστε να μάθει καλή ιππασία και να εκπαιδευτεί πάνω στις δύσκολες απαιτήσεις των κασκάντων.
  • Το φιλμ γυρίστηκε σε 8 διαφορετικές χώρες: Νέα Ζηλανδία, Καναδάς, Ιρλανδία, Κίνα, Αργεντινή, Τσεχία, Σλοβενία και Πολωνία. Η βάση όμως της παραγωγής ήταν στη Μεγάλη Βρετανία, για φορολογικούς λόγους.
  • Χρησιμοποιήθηκαν 1.500 λήψεις ειδικών εφέ, κι ενώ στο πρώτο ήταν μόνο 800.
  • Ο Ben Barnes βάσισε τη σπανιόλικη προφορά του πάνω σε αυτήν του Mandy Patinkin από το Τρελές Ιστορίες Έρωτα και Φαντασίας (1987).
  • Ο Andrew Garfield πέρασε από οντισιόν για Κάσπιαν.
  • 10η πιο εμπορική ταινία της χρονιάς, με έσοδα 419,7 εκατομμύρια δολάρια. Από την άλλη, το πανύψηλο κόστος της παραγωγής έφτασε στα 225.

Μουσικά Παραλειπόμενα

  • Το φιλμ τελειώνει με το τραγούδι This Is Home από τους Switchfoot, που βγήκε και σε σινγκλ.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 16/8/2008

Το 2005 ξεκίνησε η κινηματογραφική μεταφορά της σειράς του C.S. Lewis, με γενικό τίτλο Το Χρονικό της Νάρνια. Ήταν μια τελείως άτσαλη σκηνοθετικά παιδική περιπέτεια, που δεν μπορούσε να κάνει πράξη την απαραίτητη έκρηξη φαντασίας που τόσο χρειάζονταν. Πολλοί μίλησαν για το τέλος των σινε-συνεχειών από το προοίμιο, αλλά η Disney, ευτυχώς, δεν είχε πει την τελευταία της λέξη.

Η βασική διαφορά του πριν και του τώρα είναι η ωριμότητα. Ο ίδιος σκηνοθέτης, ο Andrew Adamson, μεταμορφώνει το παιχνίδι σε μάχη. Καταφέρνει να προσαρμόσει μια ορθή αφήγηση στον μύθο, και να παρουσιάσει ένα εξωπραγματικό σύμπαν, που αυτή τη φορά τραβάει το βλέμμα. Τα παιδιά δεν είναι πλέον και παιδαριώδη, τα πλάσματα δεν θυμίζουν απομεινάρια του «μάπετ σόου» και το παραμύθι είναι πιο κοντά στη λογική του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, από του Κοντορεβιθούλη. Οι κακοί, χωρίς να προκαλούν ιδιαίτερο δέος, έχουν βγει από μεσαιωνική περιπέτεια, και η ιστορία που τους περιβάλει θυμίζει ελαφριά εκδοχή του Άμλετ, κάτι βεβαίως θετικό.

Όλα καλά βέβαια και σίγουρα θα κρατηθείτε, με άνεση, στις θέσεις σας τις πολλές ώρες (2μισή) που απαιτεί η διάρκεια, αλλά μην ξεχνάμε πως παίζουμε με τους όρους της παραγωγού εταιρίας Disney. Υπάρχουν θάνατοι, αλλά δεν τρέχει ούτε σταγόνα αίμα. Υπάρχουν σκηνές που θα μπορούσαν να τραβηχτούν πολύ πιο σκοτεινά, αλλά το «καταραμένο» PG είναι «άγιο δισκοπότηρο» για την εταιρία. Ωραίες οι μάχες, αλλά λείπει τελείως μια δόση αγριότητας που θα τις έκανε αξέχαστες.

Η Νάρνια, όμως, δεν είναι κενή νοηματικά, και σε αυτό το δεύτερο μέρος γίνεται πιο κατανοητό το μήνυμα της, ακόμα κι αν δεν βοηθιέται από το σενάριο. Παράλληλα με το παραμύθι εξελίσσεται ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος. Ο άνθρωπος έχει απορρίψει τη δύναμη της φαντασίας και της μυθολογίας, και πολεμάμε μεταξύ μας. Καμία σκέψη για τις ζωές που αναπτύσσονται στον φυσικό πλανήτη, κι επειδή δεν έχουν ανθρώπινη λαλιά, θεωρούνται νεκρές κι ασήμαντες. Βέβαια, ο συγγραφέας καθόλου τυχαία επιδεικνύει και το λιοντάρι ως σύμβολο, δηλαδή παίρνει θέση υπέρ της βρετανικής άμυνας επί του άξονα. Η τελική μάχη της Νάρνια είναι για αυτόν και μια μάχη του δίκαιου επί του άδικου. Της επιβίωσης του καλού επί της επέκτασης δυνάμεων που θέλουν την ολική εξόντωση.

Τα εφέ είναι κάποιες στιγμές εκπληκτικά (ειδικά η παρουσία του νερού ως οντότητας), κι άλλες στιγμές μάς γυρίζουν σε ένδοξες ημέρες τύπου παλιού Πολέμου των Άστρων, όπου μια μάσκα φτάνει και περισσεύει. Όμως, η όποια δύναμη της ταινίας δεν είναι πλέον τα ειδικά εφέ, αλλά το κλίμα της μεσαιωνικής περιπέτειας, που σε συνδυασμό με το παραμύθι αναβιώνουν ένα… παιδικό Εξκάλιμπερ.

Γενικά, μια πολύ ώριμη ατμόσφαιρα που θα γεμίσει με ενθουσιασμό τα παιδιά, και θα κρατήσει σε εγρήγορση και τις μεγαλύτερες ηλικίες. Χωρίς να αποποιείται τον οικογενειακό χαρακτήρα της, η δεύτερη Νάρνια σε κερδίζει με τη στρωτή αφήγηση, τους μη παιδαριώδεις χαρακτήρες και μια μεγάλη μάχη στο τέλος, πληρωμή για τη μεγάλη διάρκεια της. Είναι, βέβαια, φανερή η παρεμβολή της Disney στο να μη γίνει «ακατάλληλο» το θέαμα, κι ενώ είναι πλέον φανερό πως ένας άλλος σκηνοθέτης θα έβγαζε πολύ περισσότερο ζουμί από την ίδια ιστορία, τόσο νοηματικά, όσο και με το να σκοτείνιαζε περισσότερο την ατμόσφαιρα. Κανένα όμως παράπονο από τη στιγμή που το παραμύθι ρέει, δεν σε προσβάλει και σαν ενήλικο θεατή, δεν υπάρχει ψεγάδι κατά της παιδικής ψυχοσύνθεσης αλλά κι επειδή ο κινηματογράφος «αναπνέει» μέσα από αυτές τις μεγάλες ιστορίες φαντασίας, μακριά από την πεζή μας πραγματικότητα. Μην το πολυσκεφτείτε, πάρτε τα παιδιά σας και προσφέρετε τους μια βραδιά που θα θυμούνται…

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

23 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.