Στην Ιταλία, ο ακαταμάχητος και χαρισματικός Τζέιμς Φιγκουέρας βρίσκεται πολύ κοντά με την προκλητική, θελκτική και συμπατριώτισσα του αμερικανή Μπερενίς Χόλις. Αυτός κρύβει τη φιλοδοξία του βαθιά, ενώ εκείνη είναι η αθώα τουρίστρια που απολαμβάνει τη ζωή της. Οι δύο νέοι εραστές ταξιδεύουν σε μια πολυτελή έπαυλη στη λίμνη του Κόμο, που ανήκει στον πανίσχυρο συλλέκτη τέχνης Κάσιντι. Εκείνος τους αποκαλύπτει ότι είναι ο πατρόνος του περίφημου Τζερόμ Ντέμπνεϊ, και έχει μια απλή επιθυμία: να κλέψει ο Τζέιμς ένα αριστούργημα του Ντέμπνεϊ από το εργαστήρι του, με κάθε κόστος. Καθώς το ζευγάρι περνάει χρόνο με τον ζωγράφο, ανακαλύπτουν ότι τίποτα από όσα γνώριζαν για αυτόν ή την αποστολή δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Αλλά η φιλοδοξία που διακατέχει τον Τζέιμς είναι από μόνη της ικανή να μην τον σταματήσει μπροστά σε τίποτα, ακόμα και στον φόνο.

Σκηνοθεσία:

Giuseppe Capotondi

Κύριοι Ρόλοι:

Claes Bang … James Figueras

Elizabeth Debicki … Berenice Hollis

Mick Jagger … Joseph Cassidy

Donald Sutherland … Jerome Debney

Rosalind Halstead … Evelina Macri

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Scott B. Smith

Παραγωγή: William Horberg, David Lancaster, David Zander

Μουσική: Craig Armstrong

Φωτογραφία: David Ungaro

Μοντάζ: Guido Notari

Σκηνικά: Totoi Santoro

Κοστούμια: Gabriella Pescucci

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: The Burnt Orange Heresy

Ελληνικός Τίτλος: Διαρρήκτης Υψηλής Τέχνης

Σεναριακή Πηγή

  • Μυθιστόρημα: The Burnt Orange Heresy του Charles Willeford.

Παραλειπόμενα

  • Ο Christopher Walken αντικαταστάθηκε από τον Donald Sutherland.
  • Πρώτη ερμηνευτική παρουσία του Mick Jagger από το 2001.
  • Πρώτη κινηματογραφική δουλειά για τον Giuseppe Capotondi μετά από 10 χρόνια.
  • Στο μυθιστόρημα του 1971, ο τόπος δράσης ήταν το πάρκο Everglades στη Φλόριντα.
  • Γυρίστηκε μέσα σε 25 ημέρες.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Γιώργος Δαβίτος

Έκδοση Κειμένου: 23/6/2020

Ο Giuseppe Capotondi, ο οποίος ξεκίνησε τον κινηματογράφο με το σύγχρονο indie νουάρ «Η Διπλή Ωρα» του 2009, δρα εδώ και καιρό ως σκηνοθέτης τηλεοπτικών σειρών. Το «Διαρρήκτης Υψηλής Τέχνης» σηματοδοτεί την επιστροφή του στον κινηματογράφο, και πρέπει να ομολογήσουμε ότι δεν περνάει απαρατήρητη. Η ταινία αφηγείται την ιστορία ενός χαρισματικού κριτικού τέχνης, του James Figueras (Claes Bang), που πιστεύει ότι, σε αντίθεση με τον ίδιο τον καλλιτέχνη, οι κριτικοί έχουν τη δύναμη να χειραγωγούν το πώς αντιλαμβάνεται το κοινό ένα έργο τέχνης. Όταν ο ίδιος μαζί με την αμερικανίδα τουρίστρια Berenice Hollis (Elizabeth Debicki) πηγαίνουν στην έπαυλη ενός εμπόρου τέχνης, τα πράγματα και οι καταστάσεις δεν είναι όπως φαίνονται.

Ποιος είναι ο ρόλος της κριτικής στη ζωή ενός καλλιτέχνη; Είναι η κριτική και η τέχνη δύο πραγματικά αλληλένδετες διαδικασίες; Αυτά είναι τα ζητήματα που επιθυμεί να διερευνήσει ο ιταλός σκηνοθέτης στη νέα του ταινία, θέματα πολύπλοκα που σηκώνουν ώρες συζήτησης κι αντιπαράθεσης. Προσαρμοσμένο από το μυθιστόρημα του Charles Willeford, το έργο μοιάζει ακόμα με βιβλίο. Είναι γεμάτο από εύγλωττες ομιλίες που μοιάζουν περισσότερο με λυρική ποίηση παρά με διάλογο, διαθέτει χαρακτήρες που προκαλούν ενδιαφέρον και έχουν ελαττώματα κάνοντας σε να μην ξέρεις ποιον μπορείς να εμπιστευτείς σαν θεατής. Η λογοτεχνική φύση της ταινίας, σε συνδυασμό με την ιταλική τοποθεσία αλλά και την ουσία της τέχνης στο επίκεντρο, δημιουργούν μια προσχηματική ταινία που λειτουργεί σύμφωνα με τους ηθικά αποδεκτούς κανόνες, συγκαλύπτοντας έτσι τις πραγματικές προθέσεις που έχουν τόσο οι χαρακτήρες όσο και η ίδια η ταινία σαν προϊόν τέχνης.

Επικρίνοντας τους ανθρώπους που είναι μέρος του κόσμου της τέχνης, σαν κοινό έχουμε να κάνουμε με έναν κόσμο ψευδαισθήσεων, που ο ένας δεν εμπιστεύεται τον άλλον και εκείνοι που εμπιστεύονται είναι αγνοί. Ένα γυαλιστερό παιχνίδι με διπλό πυθμένα μπροστά από ένα ονειρικό καλοκαιρινό σκηνικό εξελίσσεται, κι εμείς δεν μπορούμε παρά να το ακολουθούμε προσηλωμένοι. Και σε αυτό βοηθούν οι ηθοποιοί με παρουσία και χημεία. Ο Claes Bang είναι ένας θαυμάσιος κενός καμβάς μέσω του οποίου λαμβάνουμε όσα θέλει ο ίδιος να λάβουμε. Ένας πιο γνωστός ηθοποιός δεν θα είχε τα ίδια αποτελέσματα. Η Elizabeth Debicki είναι για ακόμα μία φορά υπέροχη και τρομερά σέξι ερμηνεύοντας με πάθος τον διττό χαρακτήρα της, που αν και μπορεί σε κάποιους να φανεί κακογραμμένος, είναι τόσο σημαντικός για την ιστορία. Ο Mick Jagger είναι -περιέργως- εξαιρετικός. Και τέλος, υπάρχει ο Donald Sutherland, του οποίου η ερμηνευτική ποιότητα αψηφά τον κόσμο.

Δυστυχώς όμως το θρίλερ, και δη το νουάρ, είναι ένα περίεργο είδος που αν δεν είσαι απόλυτα κυρίαρχος της πλοκής και των στροφών της μπορεί να σε καταπιεί. Ο Capotondi έχει πολύ υψηλές φιλοδοξίες, αλλά δεν παίρνει τα ηνία μιας ιστορίας που όσο φτάνει στο τέλος της ανεβάζει ρυθμούς αλλά χάνει σε ποιότητα. Η αύξηση της δράσης από τη μια ναι μεν θα μπορούσε να πει κανείς ότι ήταν αναγκαία μετά τα 2/3 ενός έργου που εξελίσσεται αργά, το τέλος όμως θα έπρεπε να ήταν πιο λεπτό, λιγότερο προβλέψιμο και βεβιασμένο για να δικαιολογήσει μια ολόκληρη ταινία που χτίζει προσδοκίες σε κάθε σκηνή. Ακόμα κι έτσι όμως δεν μπορούμε να μην αναγνωρίσουμε τη φιλοδοξία του Capotondi. Η ταινία αμφισβητεί την προοπτική του κοινού μέχρι το τελευταίο λεπτό της, προκαλώντας τον διάλογο μετά το τέλος της.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

10 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.