Μετά από δέκα χρόνια, η Ελ επιστρέφει στο σπίτι της στο Κονέκτικατ, για πρώτη φορά από τότε που ο άντρας της, Ντον, την απάτησε με την καλύτερή της φίλη. Αιτία της επιστροφής είναι ο γάμος του υιοθετημένου γιου τους, Αλεχάνδρο. Τα πράγματα περιπλέκονται όταν ο Αλεχάντρο τούς ενημερώσει ότι η βιολογική του μητέρα πρόκειται να παραστεί στον γάμο, η οποία -λόγω των αυστηρών θρησκευτικών της πεποιθήσεων- δεν γνωρίζει ότι η Ελ και ο Ντον είναι χωρισμένοι. Τα κωμικοτραγικά περιστατικά δεν έχουν τελειωμό, καθώς όλα τα μέλη της οικογένειας προσπαθούν να κρατήσουν τα προσχήματα.

Σκηνοθεσία:

Justin Zackham

Κύριοι Ρόλοι:

Robert De Niro … Donald Robert ‘Don’ Griffin

Katherine Heigl … Lyla Griffin

Diane Keaton … Eleanor ‘Ellie’ Griffin

Ben Barnes … Alejandro Soto Griffin

Topher Grace … Jared Griffin

Susan Sarandon … Beatrice Martha ‘Bebe’ McBride

Amanda Seyfried … Melissa ‘Missy’ O’Connor

Robin Williams … πάτερ Bill Moinighan

Christine Ebersole … Muffin O’Connor

David Rasche … Barry O’Connor

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Justin Zackham

Παραγωγή: Anthony Katagas, Clay Pecorin, Richard Salvatore, Harry J. Ufland, Justin Zackham

Μουσική: Nathan Barr

Φωτογραφία: Jonathan Brown

Μοντάζ: Jon Corn

Σκηνικά: Andrew Jackness

Κοστούμια: Aude Bronson-Howard

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Αρνητική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: The Big Wedding

Ελληνικός Τίτλος: Ο Γάμος της Χρονιάς

Άμεσοι Σύνδεσμοι

Mon Frere se Marie (2006)

Σεναριακή Πηγή

  • Σενάριο: Mon Frere se Marie των Jean-Stephane Bron, Karine Sudan.

Παραλειπόμενα

  • Αρχικά ήταν να ονομαστεί The Wedding.
  • Ριμέικ του γαλλο-ελβετικού Mon Frere se Marie (2006), το οποίο και δεν είχε κάνει κάποια ιδιαίτερη επιτυχία.
  • Η ταινία εγκαινίασε το νέο λόγκο της Lionsgate.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής 

Έκδοση Κειμένου: 17/6/2013

Δεν πολυ-καταλαβαίνω με ποια λογική πήραν ένα τόσο σπουδαίο επιτελείο ηθοποιών και το έβαλαν σε διασκευή μιας μετριότατης γαλλο-ελβετικής ταινίας, με σκηνοθέτη κάποιον που δεν έχει αποδείξει οποιαδήποτε ως σήμερα αρετή. Αποτέλεσμα αυτών, να κλαις για την ώρα που περνάει όσο πιο βαρετά φαντάζεστε, και για την κατασπατάληση τέτοιων ταλέντων. Το όλο θέμα είναι ένα υβρίδιο. Θεματικά παραπέμπει σε σκανδιναβικό σινεμά, με ολίγον από Τσέχοφ και με βάση τη συνταγή των κομεντί του James L. Brooks. Μη νομίζετε ότι όλα αυτά αποβαίνουν κάπου θετικά, μπορεί κι από μόνα τους να είναι μια ατυχής μίξη. Βασικά, κρατήστε την άκαμπτη πλευρά τους, αφού το όλο ζήτημα δεν οδηγεί πουθενά, και ξεχάστε τους δυνατούς διαλόγους, τις ευκαιρίες για ξεσπάσματα ερμηνείας ή το όλο νόημα που επιβάλλονταν να υπάρχει ή να κρύβεται.

Στις πρώτες σκηνές, δεν μοιάζει τόσο άσχημο. Λες θα είναι μια σοβαροφανής κομεντί με μεγάλο επιτελείο, κι όλο και κάποιο ενδιαφέρον θα έχει. Όσο όμως κυλάει, για την ακρίβεια δεν κυλάει, η μία κουραστική σκηνή διαδέχεται την επόμενη, και το όλο κλου μοιάζει με απλή παρωδία της δανέζικης Οικογενειακής Γιορτής. Ούτε το αθυρόστομο κάποιων χαρακτήρων διασώζει κάτι, μάλλον σε κακή ανάγνωση σάτιρας επί του αμερικανικού ονείρου παραπέμπει. Και μη νομίζετε ότι υπάρχουν ερμηνείες. Κάποιοι απλά βρίσκονται, ενώ ο De Niro με την Katherine Heigl κάπως τσαλακώνονται για τα προσχήματα. Ο δε Robin Williams, νομίζει πως παίζει στο σίκουελ του Άδεια Γάμου. Δυστυχώς, όχι μονάχα δεν είχαμε τον γάμο της χρονιάς, αλλά αυτό ήταν κι ένα από τα προσκλητήρια που θα προτιμούσαμε… να μας πέσει από τα χέρια…

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

11 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.