Οι Άνταμς αναζητούν έναν θείο τους, ο οποίος έχει εξαφανιστεί εδώ και 25 χρόνια. Θέλοντας να τους εκμεταλλευτεί, κάποιος απατεώνας τούς παρουσιάζει έναν υποτιθέμενο θείο Φέστερ, ο οποίος όμως δείχνει να προσαρμόζεται γρήγορα στο περιβάλλον αυτής της περίεργης και εξωπραγματικής οικογένειας.

Σκηνοθεσία:

Barry Sonnenfeld

Κύριοι Ρόλοι:

Anjelica Huston … Morticia Addams

Raul Julia … Gomez Addams

Christopher Lloyd … Fester Addams/Gordon Craven

Christina Ricci … Wednesday Addams

Jimmy Workman … Pugsley Addams

Judith Malina … η γιαγιά

Carel Struycken … Lurch

Elizabeth Wilson … Abigail Craven/Δρ Greta Pinder-Schloss

Dan Hedaya … Tully Alford

Dana Ivey … Margaret Alford

Paul Benedict … δικαστής George Womack

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Caroline Thompson, Larry Wilson

Παραγωγή: Scott Rudin

Μουσική: Marc Shaiman

Φωτογραφία: Owen Roizman

Μοντάζ: Dede Allen, Jim Miller

Σκηνικά: Richard Macdonald

Κοστούμια: Ruth Myers

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: The Addams Family

Ελληνικός Τίτλος: Η Οικογένεια Άνταμς

Άμεσοι Σύνδεσμοι

Οικογένεια Άνταμς 2 (1993)

Η Οικογένεια Άνταμς Επιστρέφει (1998)

Η Οικογένεια Άνταμς (2019)

Η Οικογένεια Άνταμς 2 (2021)

Σεναριακή Πηγή

  • Καρτούν (χαρακτήρες): The Addams Family του Charles Addams.
  • Τηλεοπτική σειρά: The Addams Family του David Levy.

Κύριες Διακρίσεις

  • Υποψήφιο για Όσκαρ κοστουμιών.
  • Υποψήφιο για Χρυσή Σφαίρα πρώτου γυναικείου ρόλου (Anjelica Huston) σε κωμωδία/μιούζικαλ.
  • Υποψήφιο για Bafta σκηνικών και μακιγιάζ.

Παραλειπόμενα

  • Το καρτούν του Charles Addams έκανε πρώτη εμφάνιση το 1938 στην εφημερίδα The New Yorker, και επανεμφανιζόταν μέχρι το 1988, όπου και έφυγε από τη ζωή ο δημιουργός του. Έκτοτε οι χαρακτήρες πήραν μορφή και υπό άλλα μέσα, με κυριότερο την τηλεοπτική σειρά της δεκαετίας του 1960, και την επίσης ομότιτλη εδώ αναβίωση στον κινηματογράφο. Θεωρείται ότι επηρέασε, μεταξύ άλλων, και την ύπαρξη του στιλ της γκόθικ μόδας.
  • Ο παραγωγός Scott Rudin, μέλος της 20th Century Fox, έφερε την ιδέα της διασκευής των Άνταμς, κάτι που το στούντιο αποδέχτηκε με ενθουσιασμό. Παρόλα αυτά, η Orion Pictures, που κατείχε τα διακαιώματα, δεν δέχτηκε να τα πουλήσει, καθώς ήταν σε διαδικασία κατασκευής ακόμα μίας τηλεοπτικής σειράς με τους ήρωες. Επίσης, σημαντικό μέρος των δικαιωμάτων άνηκαν στη χήρα του Charles Addams, η οποία εντέλει και τα πούλησε στην Orion. Ο Rudin πάντως που είχε την αρχική ιδέα για ταινία, προσλήφθηκε ως παραγωγός.
  • Η Huston είχε πει ότι περίμενε τον ρόλο της Μορτίσια να τον δώσουν στη Cher, αλλά επέμεινε ως παλιά φαν της ηρωίδας.
  • Ο Tim Burton προσπέρασε την ευκαιρία να το αναλάβει, κι έτσι βρήκε την ευκαιρία ο Barry Sonnenfeld να κάνει σκηνοθετικό ντεμπούτο.

Μουσικά Παραλειπόμενα

  • Πριν βγει η ταινία στις αίθουσες, προβλήθηκε το βίντεο κλιπ με το τραγούδι Addams Groove, με ερμηνευτή τον MC Hammer.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 8/9/2019

Η αντίστοιχη τηλεοπτική σειρά είχε βγει κατά τα μέσα της δεκαετίας, όταν την ίδια ώρα η Αμερική ξεκινούσε έναν εσωτερικό πόλεμο κατά των πολλών κατεστημένων. Η εποχή που η οικογένεια Άνταμς επανήλθε στα πράγματα, το 1991, δεν είναι και πάλι τυχαία, μια και η εποχή Ρίγκαν είχε ξαναφέρει τον καθωσπρεπισμό στο προσκήνιο, σε σημείο να αμφισβητούνταν κατακτήσεις των λαϊκών κεκτημένων.

Η νοηματική που αναβλύζει από συγκεκριμένα εδώ δεν είναι τόσο ευδιάκριτη, αλλά είναι κρίμα που πολλοί εξέλαβαν την ταινία του Barry Sonnenfeld ως μία ακόμα ευχάριστη μαύρη κωμωδία. Η αλήθεια είναι ότι ο αμερικανός σκηνοθέτης δεν έρχεται να καταλύσει κανόνες του Χόλιγουντ για να υπερτονίσει το μήνυμα, και όντως πάει με τα νερά τού -ας το πούμε κι εμείς- συστήματος για να μη ρισκάρει και μια εμπορική επιτυχία. Και πώς να αποτύχει βέβαια ως προς αυτό, όταν έχει βρει τόσο ταιριαστό καστ. Julia, Huston, Lloyd, Ricci, αλλά κι επί του συνόλου, Είναι οι Άνταμς, δεν προσπαθούν απλά να τους αναβιώσουν. Πρόκειται για μια ηλεκτροφόρα εξομοίωση με τους χαρακτήρες, σπάνια για αμερικανική κωμωδία που δεν στηρίζεται μονάχα σε έναν ή δυο κεντρικούς ρόλους. Και το χιούμορ κατάμαυρο, αλλά κι ολόλευκα ατόφιο, χωρίς να γίνεται μονάχα εκμετάλλευση του ότι έχουμε κάτι γενικά ασυνήθιστο, που θα μπορούσε με ευκολία να γεννήσει τα προσωπικά του κλισέ.

Δεν ξεχάσαμε βέβαια τα περί νοηματικής, και είναι κρίμα να μην αναφερθούν καθόλου, μια και η εν λόγω ταινία όντως τα καταχωνιάζει σε δεύτερο επίπεδο. Οι Άνταμς, λοιπόν, είναι μια οικογένεια που λειτουργεί με αρμονία, όπως είναι φυσικά το σωστό για κάθε οικογένεια, αλλά το πετυχαίνει αυτό δίχως να μοιάζει με το σύνολο. Για την ακρίβεια, δεν ακολουθεί κανέναν κανόνα καθωσπρεπισμού, και δεν νοιάζεται διόλου αν δεν μπορεί να επικοινωνήσει με τους «κανονικούς» ανθρώπους. Πρόκειται για μια κραυγή υπέρ της διαφορετικότητας, η οποία δεν έχει ανάγκη να ακολουθήσει κανέναν άγραφο ή γραμμένο νόμο για να είναι λειτουργική και συμβατή εντέλει με το κοινωνικό σύνολο. Όλα αυτά φυσικά ήταν πιο διακριτά επί της σειράς του 1960, μια κι εδώ οι Άνταμς έχουν αγριέψει κατά πολύ περισσότερο για χάρη ενός κινηματογράφου που είχε συνηθίσει το απλά ασυμβίβαστο, με φόβο να το έβρισκε βαρετό.

Η οικογένεια Άνταμς δεν έρχεται για να γίνει παράδειγμα προς μίμηση, αλλά για να πει σε όλους ότι δεν χρειάζεται να γίνουν ίδιοι για να συμβιώσουν. Κι αν για εμάς είναι χιουμοριστική η κατά αυτούς σοβαρή καθημερινότητα τους, και πάλι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα με το να γελάσεις με αυτήν. Η ουσία είναι ότι ακόμα και να ξεκαρδιστείς με τα νάζια τους, πρέπει να τους αποδεχτείς και να σεβαστείς την ησυχία τους που κρύβουν πίσω από τα κάγκελα της σκοτεινής τους έπαυλης.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

12 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.