Μια πόλη βρίσκεται ολόκληρη κάτω από το νερό, και κάτοικοι της πόλης επιστρέφουν για να σώσουν ό,τι μπορούν και να αποχαιρετίσουν αυτούς που έχασαν. Παράλληλα, δύο άνθρωποι, ένας ανθρακωρύχος και μια νοσοκόμα, επιστρέφουν μετά από χρόνια για να ανταμώσουν τα αγαπημένα τους πρόσωπα.

Σκηνοθεσία:

Zhangke Jia

Κύριοι Ρόλοι:

Tao Zhao … Shen Hong

Sanming Han … Sanming Han

Zhubin Li … Guo Bin

Hongwei Wang … Wang Dongming

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Zhangke Jia, Na Guan, Jiamin Sun

Παραγωγή: Chow Keung, Tianyan Wang, Pengle Xu, Wang Yu, Jiong Zhu

Μουσική: Giong Lim

Φωτογραφία: Nelson Lik-wai Yu

Μοντάζ: Jinlei Kong

Σκηνικά: Jing Dong Liang, Qiang Liu

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Πολύ θετική.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: San Xia Hao Ren
  • Ελληνικός Τίτλος: Ακίνητες Ζωές
  • Διεθνής Τίτλος: Still Life

Κύριες Διακρίσεις

  • Βραβείο σκηνοθεσίας στα Ασιατικά Βραβεία. Υποψήφιο για καλύτερη ταινία και μουσική.
  • Χρυσός Λέοντας στο φεστιβάλ Βενετίας.

Παραλειπόμενα

  • Γυρίστηκε με ψηφιακό high-definition βίντεο.
  • Παρά τις αιχμές επί των πολιτικών πεπραγμένων, οι κινεζικές αρχές δεν απαγόρευσαν την προβολή της ταινίας στην Κίνα, ούτε προχώρησαν σε περικοπές της. Ο ίδιος ο Jia το δικαιολόγησε αυτό με το γεγονός ότι το συγκεκριμένο φράγμα και τα επακόλουθα του ήταν τόσο μεγάλα που δεν θα μπορούσαν να κρυφτούν.
  • Ταυτόχρονα με την ταινία, ο Zhangke Jia γύρισε κι ένα ντοκιμαντέρ πάνω στο ίδιο θέμα, με τίτλο Dong (ανατολή).

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 2/3/2008

Υπάρχουν ταινίες που ο καθένας με ευκολία μπορεί να αισθανθεί τον βαθμό ποιότητας τους, και υπάρχουν ταινίες ικανές να διχάσουν. Το Ακίνητες Ζωές ανήκει με άνεση στη δεύτερη κατηγορία, αφού μπορεί να διαβαστεί με ποικίλους τρόπους και να προκαλέσει σε έναν θεατή την ψυχική ανάταση και στον ακριβώς διπλανό του… μια τάση για φυγή από την αίθουσα. Μήπως υπάρχει και τρίτη οπτική;

Ας βάλουμε όμως τα πράγματα σε σειρά. Το σενάριο δεν εμπεριέχει ούτε μία περίτεχνη φράση, η ταινία δεν έχει ούτε ένα αφηγηματικό ξέσπασμα. Οι λάτρεις λοιπόν του αφηγηματικού κινηματογράφου (μαζί και οι θεατές των λεγόμενων «εύκολων» ταινιών) φυσικά και θα αναθεματίζουν αυτόν που τους το πρότεινε και ευθύνη μας είναι να σας το ξεκαθαρίσουμε. Από την άλλη, οι φίλοι του ρεαλισμού, αλλά και οι λάτρεις του συμβολισμού θα συναντήσουν στην ταινία ένα σημαντικό λόγο ύπαρξης και θα ρουφήξουν εκείνα τα τρία στιγμιότυπα όπου ο Jia Zhang-Ke τσιμπάει, κυριολεκτικά, τη σιωπή. Αυτή την οπτική λογικά είχαν και οι άνθρωποι του προπέρσινου φεστιβάλ της Βενετίας για να αποδώσουν τα χρυσά στον κινέζο δημιουργό.

Σας μίλησα βέβαια και για μία τρίτη οπτική, και αυτήν προσωπικά ενστερνίζομαι. Και τα δύο άνωθεν ισχύουν, αφού ο κινηματογράφος είναι μια τέχνη που πρέπει να εκφράζει τους πάντες, ακόμα κι αυτούς που αρνούνται να δουν το άλλο άκρο του. Αν δεν σας εκφράζει ο κινεζικός κινηματογράφος της Πέμπτης Γενιάς και δεν σας αφορά το ότι στην Κίνα χτίζεται ένας νέος αμφίβολος κόσμος μέσα στα συντρίμμια του παλιού, τότε απλά δεν μπορώ να σας κατηγορήσω. Επιπροσθέτως, μπορείτε να μου πείτε και ότι έχουμε δει πολλές φορές ρεαλιστικό σινεμά (ειδικά οι Ιταλοί εξειδικεύτηκαν σε αυτόν) και όμως συνήθως υπήρχε μία ιστορία ενδιαφέρουσα για να στηριχτεί η εικόνα. Ακόμα πιο πολύ, το να βλέπεις Κινέζους με άκαμπτα πρόσωπα είναι κάτι το τελείως φυσικό και αναμενόμενο (υπάρχει ακόμα και στο παραδοσιακό τους θέατρο), αν έχεις ρίξει γερά τη ματιά σου προς εκείνη τη γωνιά του κόσμου.

Σε όλα αυτά τα μείον υπάρχουν και τα ανάλογα συν, που σώζουν την ταινία από τον κριτικό μου καιάδα. Η ταινία απευθύνεται πρωτίστως στον κινέζο πολίτη, τον οποίο και δεν μπορεί να αφήσει ασυγκίνητο η σκέψη του ότι χτίζεται μια δυτική κοινωνία πάνω στα σοσιαλιστικά ιδεώδη, που τον συντρόφευαν για πάνω από μισό αιώνα. Βλέπει θρύψαλα να παρενοχλούν την αναζήτηση της πρόσφατης ακόμα ιστορίας του και οραματίζεται ένα σκούρο μέλλον, ως αιώνιος εργάτης. Τα μεγάλα έργα, όπως αυτό το τεράστιο φράγμα της ταινίας (που αληθινά χτίζεται στην Κίνα), δεν αφορούν τον μέσο κάτοικο, αλλά τον τεχνοκράτη και τον ήδη βολεμένο. Θα μπορούσαμε να το δούμε και σαν παραλληλισμό με τα δικά μας μεγάλα έργα για την Ολυμπιάδα (καθόλου τυχαία το καλοκαίρι και οι κινέζοι φιλοξενούν τη δικά τους) που στο ελάχιστο διορθώσανε το βιοτικό μας επίπεδο, πόσο μάλλον να μας χαρίσανε ευτυχία. Το ερώτημα λοιπόν της ταινίας είναι τόσο απλό, όσο και μεγάλο: τι θέση έχουμε εμείς οι απλοί άνθρωποι στον νέο κόσμο που ανοικοδομείται;

Νομίζω πως πάνω-κάτω σας κάλυψα με τα παραπάνω, και έτσι απλά θα τα συνοψίσω για τους βιαστικούς. Είναι μια ταινία που απευθύνεται σε προβληματισμένους θεατές και σε όσους αγαπάνε τον απόλυτα ρεαλιστικό κινηματογράφο, χωρίς να θεωρούν απαραίτητη μια καλή αφήγηση. Οι υπόλοιποι όμως θα βαρεθούν από πολύ νωρίς, αφού θα αναζητούν κάτι να τους συγκινήσει, και μέχρι και το τέλος δεν θα το βρουν. Παρά ταύτα, ας στηρίξουμε αυτή την ταινία και για έναν ακόμα λόγο που αφορά και τη νοηματική της: είναι ένα είδος κινηματογράφου που κινδυνεύει από τη λογική της εμπορευματοποίησης των πάντων, και αυτά τα συντρίμμια που παρακολουθούμε ίσως ανήκουν και στα λόγια του ίδιου σκηνοθέτη που έχει εκφράσει ανησυχίες για τη στροφή που έχουν πάρει οι παλιοί σκηνοθέτες στην πατρίδα του. Δείτε το, αλλά μην πείτε πως δεν σας προειδοποίησα…

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

12 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.