Ο Πίτερ Πάρκερ ζει στη Νέα Υόρκη και κάνει μια απόλυτα φυσιολογική ζωή: πηγαίνει στο σχολείο με τον κολλητό του, Χάρι Όσμπορν, και είναι ερωτευμένος με τη Μαίρη Κέιτ Γουάτσον. Όλα όμως αλλάζουν, όταν τον τσιμπάει μια γενετικά μεταλλαγμένη αράχνη. Τότε ανακαλύπτει ότι έχει αποκτήσει υπερφυσικές δυνάμεις. Με τις νέες του ικανότητες, ο Πίτερ ορκίζεται να πολεμήσει το έγκλημα και την αδικία. Μεγαλύτερος εχθρός του θα αποδειχθεί ο πατέρας του καλύτερού του φίλου, ο Νόρμαν Όσμπορν, ο κακός Green Goblin. Η μάχη καλού και κακού ανάμεσα στον Spider-Man και τον Green Goblin θα είναι σκληρή και μέχρι τελικής πτώσης.

Σκηνοθεσία:

Sam Raimi

Κύριοι Ρόλοι:

Tobey Maguire … Peter Parker/Spider-Man

Willem Dafoe … Norman Osborn/Green Goblin

Kirsten Dunst … Mary Jane Watson

James Franco … Harry Osborn

Cliff Robertson … Ben Parker

Rosemary Harris … May Parker

J.K. Simmons … J. Jonah Jameson

Joe Manganiello … Flash Thompson

Bill Nunn … Joseph ‘Robbie’ Robertson

Elizabeth Banks … Betty Brant

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: David Koepp

Παραγωγή: Ian Bryce, Laura Ziskin

Μουσική: Danny Elfman

Φωτογραφία: Don Burgess

Μοντάζ: Arthur Coburn, Bob Murawski

Σκηνικά: Neil Spisak

Κοστούμια: James Acheson

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Θετική.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: Spider-Man
  • Ελληνικός Τίτλος: Spider-Man
  • Εναλλακτικός Τίτλος: Spiderman
  • Εναλλακτικός Ελλ. Τίτλος: Σπάιντερμαν [τηλεόραση]
  • Εναλλακτικός Ελλ. Τίτλος: Σπάιντερ-Μαν [τηλεόραση]

Άμεσοι Σύνδεσμοι

Σεναριακή Πηγή

  • Σειρά κόμικ: The Amazing Spider-Man των Stan Lee, Steve Ditko.

Κύριες Διακρίσεις

  • Υποψήφιο για Όσκαρ ήχου και ειδικών εφέ.
  • Υποψήφιο για Bafta ειδικών εφέ.

Παραλειπόμενα

  • Η ταινία ετοιμάζονταν το 2001 να βγει στις αίθουσες, όταν κατά την ολοκλήρωση του μοντάζ έγινε το τρομοκρατικό χτύπημα στους Δίδυμους Πύργους. Αρκετά όμως πλάνα του έργου ήταν γυρισμένα εκεί, και υπήρχε μεγάλο θέμα στο να συμπεριληφθούν στην ταινία. Έτσι, με ψηφιακό τρόπο, η παραγωγή άλλαξε οτιδήποτε είχε να κάνει με αναφορά στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου. Αποσύρθηκαν μάλιστα και οι αφίσες που είχαν προλάβει να βγουν, και οι οποίες καθρέφτιζαν μέσα από τα μάτια του ήρωα τους Δίδυμους Πύργους.
  • Το 1999, η Sony Pictures πήρε από τη Metro-Goldwyn-Mayer όλα όσα αφορούσαν τον άνθρωποι αράχνη, κρατώντας ως χρήσιμο υλικό μονάχα ένα 45σέλιδο που είχε δουλευτεί από τον James Cameron. Αργότερα, όμως, ανακοίνωσαν ότι ούτε θα προσλάβουν τον δημοφιλή σκηνοθέτη για την ταινία, ούτε όμως θα κάνουν χρήση και του κειμένου του (παρότι εντέλει αυτό έγινε). Έτσι εμφανίστηκαν πολλά ονόματα (Roland Emmerich, Tony Scott, Chris Columbus, Ang Lee, David Fincher, Jan de Bont και M. Night Shyamalan) ως πιθανοί σκηνοθέτες, μέχρι το 2000 που κατέληξαν στον Sam Raimi, ο οποίος και δήλωνε φαν του υπερήρωα από μικρός και ότι ήθελε με πάθος να κάνει αυτή την ταινία.
  • Ο Tobey Maguire ήταν η πρώτη επιλογή του σκηνοθέτη. Πριν από αυτόν, το στούντιο είχε κοιτάξει και προς τους: Leonardo DiCaprio (η πρώτη επιλογή του James Cameron), Freddie Prinze, Jr, Chris Klein, Wes Bentley, Heath Ledger, Scott Speedman, Jay Rodan, και James Franco.
  • Για τον ρόλο του κακού, υποψηφίου ήταν οι: Nicolas Cage, John Malkovich και Jim Carrey.
  • Η δε Alicia Witt ήταν η πρώτη επιλογή του Raimi για τη Μαίρη Τζέιν.
  • 821,7 εκατομμύρια δολάρια έβγαλε η ταινία από τα ταμεία, ως η πλέον εμπορική της χρονιάς της, ενώ κόστισε 139.

Μουσικά Παραλειπόμενα

  • Το Hero είναι το τραγούδι της ταινίας, σε ερμηνεία Chad Kroeger και Josey Scott.

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 5/1/2009

Σαράντα χρόνια από την παρουσία του σε κόμικ και μετά από δέκα χρόνια στο post production, ο «Σπάιντερ-Μαν» ευτυχεί με τα χαρακτηριστικά του Τόμπι Μαγκουάιρ, που του χαρίζει μια εν δυνάμει νεανική φρεσκάδα που τη χρειαζόταν για να αναδειχτεί. Όμως, ο «αντίπαλος» Γουίλεμ Νταφόε αποδεικνύεται απλή καρικατούρα και η δράση φτωχή (μπορεί να μην ήταν τόσο, αν δεν είχαμε το θέμα του “ψηφιακού” ψαλιδίσματος), παρά την ουσιαστική συμβολή των ειδικών εφέ, που έχει πλούσια στην διάθεσή της η παραγωγή. Ο Σαμ Ράιμι, έχοντας την εμπειρία του «Darkman», φαίνεται διχασμένος στο να αναλύσει τον μύθο του καθημερινού έφηβου που έχει στα χέρια του μια ευχή-κατάρα, και στο να παραδώσει μια θεαματική περιπέτεια στο «πεινασμένο» κοινό. Το ότι ο Ράιμι είχε καλύτερες προθέσεις από αυτές τις κάπως “τσαπατσούλικες” που φανερώνει εδώ, φάνηκε στα επόμενα δύο μέρη, όπου ευτυχώς χτίζει ένα πιο σοβαρό ψυχολογικό υπόβαθρο για τον ήρωα του.

Βαθμολογία:


Κριτικός: Νίκος Ρέντζος

Έκδοση Κειμένου: 31/5/2017

Πριν ακόμα η Marvel και η DC προχωρήσουν στη δημιουργία κινηματογραφικών κόσμων με τους κόμικ χαρακτήρες τους, πριν ακόμα οι κινηματογραφικοί υπερήρωες κάνουν στροφή στο ρεαλισμό που τους οδήγησε ο Κρίστοφερ Νόλαν με το Batman Begins, ήρθε ο Spider-Man του Σαμ Ράιμι, σαν μεταβατικό στάδιο από τον Σούπερμαν, του Ντόνερ, και τον Μπάτμαν, του Μπάρτον, στη νέα εποχή που θα έφτανε λίγο μετά το τέλος της τριλογίας, που είχε ως Πίτερ Πάρκερ τον Τόμπι Μαγκουάιρ. Κι αν εξαιρέσω εκείνο το τρίτο φιλμ, το οποίο ξέφυγε αρκετά από την πορεία που είχε χαράξει ο Ράιμι στα δύο πρώτα φιλμ, θεωρώ ότι ο Σπάιντερμαν έχει ήδη δύο ταινίες για τις οποίες μπορεί να είναι περήφανος, για πολλούς και διάφορους λόγους. Ένα μήνα (και κάτι) πριν βγει στις αίθουσες το Spider-Man : Homecoming, πάμε να κάνουμε αναδρομή στην κινηματογραφική τριλογία που σκηνοθέτησε ο Σαμ Ράιμι. Πρώτη στάση το 2002.

Συλλέκτης κόμιξ και θαυμαστής των ιστοριών του Spider-Man, ο Σαμ Ράιμι αποτέλεσε ιδανική επιλογή για την καρέκλα του ενορχηστρωτή της πρώτης ταινίας του Ανθρώπου Αράχνη.  Ο Ράιμι προσεγγίζει τη μυθολογία του υπερήρωα με προσοχή αλλά βάζει παράλληλα μέσα στο φιλμ αρκετά στοιχεία που φέρουν τη δική του προσωπική σφραγίδα, φτιάχνοντας ένα φιλμ γοητευτικό, φωτεινό, με ελάχιστες σκοτεινές στιγμές, εύθυμο, περιπετειώδες αλλά και με χαρακτήρες που παρότι πρώτη φορά τους συναντήσαμε στο χαρτί, εδώ είναι ολοζώντανοι και με βάθος. Για την εξαιρετική διανομή ρόλων θα μιλήσουμε παρακάτω, αλλά μια μικρή αναφορά στην επιλογή του Τόμπι Μαγκουάιρ ως Πίτερ Πάρκερ/ Σπάιντερμαν, δε μπορώ να μην την κάνω, δίνοντας τα εύσημα στον Ράιμι! Ωστόσο, αυτό που ξεχώρισα στο φιλμ βλέποντάς το ξανά σήμερα, είναι όλη αυτή η θετική ενέργεια που το διακρίνει. Έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε πλέον “βαθιά” σκεπτόμενα φιλμς με υπερήρωες, ξεχνώντας ότι μπορεί να υπάρχει και μια πιο φωτεινή ταινία που να ασχολείται μαζί τους. Ο Spider – Man καταφέρνει να είναι διασκεδαστικός, ψυχαγωγικός, χαρούμενος και λίγο πιο σκοτεινός όταν χρειάζεται, όπως συμβαίνει στην τελευταία σκηνή της αναμέτρησης με τον Γκριν Γκόμπλιν. Συν του ότι δε χρειάζεται να πονοκεφαλιάζει ούτε αυτός ούτε εμείς για κανένα κινηματογραφικό σύμπαν, παρά μόνο για τη δική του ταινία.

Ένα από τα πράγματα που κάνει το φιλμ του Ράιμι να κερδίζει πόντους στα μάτια μου, είναι η χρησιμοποίηση όσο γίνεται λιγότερων ψηφιακών εφέ. Ο Ράιμι επέμενε καμία σκηνή να μην στηρίζεται 100% στο CGI κι εμείς, τα παιδιά των ’80ς, προσκυνούμε αυτή του την απόφαση. Μπορεί να μην μπορείς να κάνεις τα πάντα αλλά τουλάχιστον το φιλμ σου κερδίζει σε ρεαλισμό. Ο Σούπερμαν του Ντόνερ δεν είχε ψηφιακό Σούπερμαν αλλά τον ολοζώντανο Κρίστοφερ Ριβ, ο οποίος έπεισε ολόκληρες γενιές ότι ο άνθρωπος μπορεί να πετάξει.

Το σενάριο του Ντέιβιντ Κεπ μας έδωσε μια όμορφη ιστορία προέλευσης του Ανθρώπου Αράχνη. Ο έφηβος Πάρκερ, με τα προβλήματα στο σχολείο, με τον ανομολόγητο έρωτα για τη Μαίρη Τζέιν, μεγαλωμένος από το θείο Μπεν και τη θεία Μέι, πρέπει να έρθει αντιμέτωπος με την ενηλικίωση απότομα. Ο προστάτης του πεθαίνει, αφού έχει μια συγκινητική σκηνή με τον Πίτερ που καταλήγει στο κλασικό “μεγάλη δύναμη, μεγάλες ευθύνες”, αφήνοντας το νεαρό, που μόλις έχει αποκτήσει υπερδυνάμεις, στον ιστό της ενηλικίωσης αλλά και των ευθυνών που έχει όχι μόνο ως ενήλικας αλλά κι ως άνθρωπος με τεράστιες ικανότητες. Στην ιστορία μπαίνει μια πατρική φιγούρα, ο Νόρμαν Όσμπορν, που δεν εξελίσσεται όπως θα ήθελε ο νεαρός, ένας φίλος, που δε στέκεται πάντα σαν φίλος και ένας έρωτας που μοιάζει να μη μπορεί να εκπληρωθεί αυτή τη στιγμή. Ο Ντέιβιντ Κεπ παίζει με την εφηβεία και τη μετάβαση στον ενήλικο κόσμο, με τις ευθύνες και τη μοίρα, δείχνοντας στον Πίτερ πως ένα φαινομενικά άσχετο γεγονός μπορεί να επηρεάσει τη ζωή μας πολύ πιο βαθιά απ’ ότι πιστεύουμε και δημιουργεί ένα πολύ εύστοχο origin story, προσθέτοντας νέα στοιχεία σε αυτά που ήδη έχει από τα κόμιξ.

Οι επιλογές των ηθοποιών δε νομίζω ότι θα μπορούσαν να είναι καλύτερες, με μόνη μου ένσταση την επιλογή της Κίρστεν Ντανστ ως Μέρι Τζέιν, η οποία θεωρώ ότι δεν έχει χημεία με τον Μαγκουάιρ και εμφανίζεται λίγο πιο άχρωμη. Ο Τόμπι Μαγκουάιρ είναι εξαιρετικός Πίτερ Πάρκερ. Μπορεί σαν Σπάιντερμαν να χάνει λίγους πόντους αλλά ο δύσκολος στην επικοινωνία νέος, που ζει στον δικό του κόσμο και που προσπαθεί να χειριστεί τη νέα του ζωή, παρουσιάζεται εδώ με μοναδικό τρόπο. Ιδανικός και ο Γουίλιαμ Νταφόε για το ρόλο του Νόρμαν Όσμπορν/ Γκριν Γκόμπλιν, ένα ρόλο που φαίνεται να τον διασκεδάζει απόλυτα, ακόμα και μέσα στην όχι και τόσο καλοφτιαγμένη στολή του. Κλιφ Ρόμπερτσον και Ρόζμαρι Χάρις φτιάχνουν δυο πολύ συμπαθητικές φιγούρες για τον θείο Μπεν και τη θεία Μέι, ενώ λίγο πιο πίσω απ’ όλους είναι ο Τζέιμς Φράνκο, ο οποίος όμως έχει ούτως ή άλλως πιο άχαρο ρόλο. Καταλήγουμε φυσικά στην πιο εύστοχη επιλογή απ’ όλες, τον άνθρωπο που δε θα μπορέσει ποτέ κανείς να ερμηνεύσει με τόσο επιτυχημένο τρόπο όσο σε αυτό το φιλμ έγινε. Ο Τζ. Κ. Σίμονς, ως Τζ. Τζόνα Τζέιμσον είναι απολαυστικότατος. Μια από τις πιο εύστοχες επιλογές ηθοποιών που έχουν γίνει ποτέ, ο Σίμονς κερδίζει τους πάντες όταν βρίσκεται στην οθόνη!

Ο Spider- Man του Σαμ Ράιμι κυκλοφόρησε λίγο μετά το τρομοκρατικό χτύπημα στους Δίδυμους Πύργους (φαίνεται από στιγμές υπέρμετρου ζήλου για την προβολή της ενότητας που διακρίνει τους κατοίκους της Νέας Υόρκης στην ταινία) και άλλαξαν σκηνές της ταινίας και αφίσες που παρουσίαζαν τα κτίρια, γι αυτό το λόγο. Παρότι πολλοί φοβήθηκαν ότι η υποδοχή του κοινού θα ήταν μουδιασμένη, το φιλμ σάρωσε, σπάζοντας κάθε ρεκόρ της εποχής. Ακόμα και τώρα, όμως, που έχουμε δει άπειρες υπερηρωικές ταινίες, αυτή η παρθενική εμφάνιση του Ανθρώπου Αράχνη, μια χαρά κρατάει. Λίγο πιο χαλαρό, λίγο πιο φωτεινό, τιμά την ιστορία του κόμικ θρύλου και αποτελεί μια από τις πιο ευδιάθετες κόμικ μεταφορές στη μεγάλη οθόνη.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

18 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.