Ενθουσιασμένος από την εμπειρία του με τους Εκδικητές, ο νεαρός Πίτερ Πάρκερ/Spider-Man επιστρέφει στο σπίτι του, όπου ζει με την θεία Μέι κάτω από το άγρυπνο βλέμμα του καινούργιου του μέντορα, Τόνι Σταρκ. Ο Πίτερ προσπαθεί να προσαρμοστεί στην καθημερινή του ρουτίνα, αποσπάται όμως από τις σκέψεις του που του υποδεικνύουν ότι είναι κάτι περισσότερο από ένας απλός φιλικός γείτονας. Όταν όμως εμφανίζεται ο Vulture, ένας καινούργιος εχθρός, τότε όλα εκείνα που ο Πίτερ θεωρεί σημαντικά μοιάζουν να απειλούνται.

Σκηνοθεσία:

Jon Watts

Κύριοι Ρόλοι:

Tom Holland … Peter Parker/Spider-Man

Michael Keaton … Adrian Toomes/Vulture

Robert Downey Jr. … Tony Stark/Iron Man

Jon Favreau … Harold ‘Happy’ Hogan

Zendaya … Michelle ‘MJ’ Jones-Watson

Donald Glover … Aaron Davis

Marisa Tomei … May Parker

Gwyneth Paltrow … Pepper Potts

Jacob Batalon … Ned Leeds

Laura Harrier … Liz

Tyne Daly … Anne Marie Hoag

Tony Revolori … Eugene ‘Flash’ Thompson

Bokeem Woodbine … Herman Schultz/Shocker

Logan Marshall-Green … Jackson Brice/Shocker

Abraham Attah … Abraham ‘Abe’

Hannibal Buress … προπονητής Wilson

Kenneth Choi … διευθυντής Morita

Angourie Rice … Betty Brant

Martin Starr … Κος Harrington

Garcelle Beauvais … Doris Toomes

Michael Chernus … Phineas Mason/Tinkerer

Michael Mando … Mac Gargan

Gary Weeks … πράκτορας Foster

Christopher Berry … Randy

Jorge Lendeborg Jr. … Jason Ionello

Tiffany Espensen … Cindy

Michael Barbieri … Charles

Chris Evans … Steve Rogers/Captain America

Jennifer Connelly … Karen (φωνή)

Kerry Condon … Friday (φωνή)

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Jonathan Goldstein, John Francis Daley, Jon Watts, Christopher Ford, Chris McKenna, Erik Sommers

Στόρι: Jonathan Goldstein, John Francis Daley

Παραγωγή: Kevin Feige, Amy Pascal

Μουσική: Michael Giacchino

Φωτογραφία: Salvatore Totino

Μοντάζ: Debbie Berman, Dan Lebental

Σκηνικά: Oliver Scholl

Κοστούμια: Louise Frogley

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Θετική.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: Spider-Man: Homecoming
  • Ελληνικός Τίτλος: Spider-Man: Η Επιστροφή στον Τόπο του

Άμεσοι Σύνδεσμοι

Σεναριακή Πηγή

  • Σειρά κόμικς: Spider-Man των Stan Lee, Steve Ditko.

Παραλειπόμενα

  • Τρίτη σύγχρονη επανεκκίνηση για τον Spider-Man, δεύτερο reboot μέσα σε ελάχιστα χρόνια, και 16η ταινία του Marvel Cinematic Universe (πρώτη σόλο της “αράχνης” σε αυτό). Ακολουθάει ως σίκουελ το Captain America: Εμφύλιος Πόλεμος, όπου και πρωτοσυστήθηκε ο νέος Spider-Man.
  • Η είδηση για νέα ταινία με τον άνθρωπο αράχνη είχε διαρρεύσει από το 2014, μετά το χακάρισμα στα e-mail της Sony, και στην οποία αναφέρονταν ότι το στούντιο θα άφηνε την καλλιτεχνική ελευθερία στα Marvel Studios. Η ακόλουθη όμως είδηση ήθελε τη Sony να κρατάει τον ήρωα δικό της για μια ξεχωριστή από το μαρβελικό σύμπαν σειρά ταινιών.
  • Το 2014 ήταν που αποφασίστηκε ότι δεν επέστρεφε ο Andrew Garfield, με τη Sony να θέλει κάποιον νεότερο για τον ρόλο. Σε αυτό το σημείο, Dylan O’Brien και Logan Lerman ήταν οι κεντρικοί υποψήφιοι για να τον αντικαταστήσουν, ενώ ο Drew Goddard ήρθε σε συζητήσεις για τη σκηνοθεσία. Εντέλει όμως αρνήθηκε, μια και όπως είχε πει ήταν κουρασμένος μετά από έναν χρόνο δουλειάς για ένα σχέδιο με τους Sinister Six που όμως ακυρώθηκε.
  • Όταν ανακοινώθηκε για πρώτη φορά το reboot το 2015, μετά την κοινή συμφωνία ανάμεσα στις Marvel Studios και Sony, για τη θέση που κατέληξε στον Tom Holland είχαν ακουστεί οι: Daniel Radcliffe, Freddie Highmore, Alfred Enoch, Donald Glover, Josh Hutcherson και Grant Gustin. Στην τελική ευθεία έφτασαν όμως οι: Asa Butterfield, Nat Wolff, Liam James και Timothee Chalamet.
  • Ενδιαφέρον για ρόλους επέδειξαν οι: Vincent D’Onofrio, J.K. Simmons, Bryan Cranston, Matthew McConaughey, Alfred Molina και Cillian Murphy.
  • Για τη σκηνοθεσία έμειναν ως υποψήφιοι οι: Jonathan Levine, Ted Melfi, Jason Moore, το δίδυμο John Francis Daley & Jonathan Goldstein και Jared Hess.
  • Έμπνευση για το στόρι αποτέλεσαν οι σειρές κόμικς Ultimate Spider-Man και Spider-Man Loves Mary Jane, αλλά και νεανικές ταινίες της δεκαετίας του 1980.
  • Ο Michael Keaton είχε αρχικά αρνηθεί τον ρόλο, με τον Mark Hamill να εκφράζει το ενδιαφέρον του να γίνει αυτός ο “κακός” της ταινίας.
  • Κινηματογραφικό ντεμπούτο για τη Zendaya, που ήταν ήδη γνωστή μέσω της μικρής οθόνης και της τραγουδιστικής της καριέρας.
  • Sony Pictures Imageworks, Method Studios, Luma Pictures, Digital Domain, Cantina Creative, Iloura, Trixter και Industrial Light & Magic συνεργάστηκαν για τα πάνω από 300 πλάνα ειδικών εφέ.
  • Η καμπάνια προώθησης στοίχησε 140 εκατομμύρια δολάρια.
  • Το φιλμ άνοιξε ταυτόχρονα σε 23.400 αίθουσες ανά τον πλανήτη, με τις 277 από αυτές να είναι IMAX. Την επόμενη ημέρα προστέθηκαν 4.348 από τις ΗΠΑ, με τις 392 να είναι IMAX.
  • Υπήρξε η 6η πιο εμπορικά πετυχημένη ταινία της χρονιάς, και δεύτερη εν τάξει για τον συγκεκριμένο υπερήρωα μετά το Spider-Man 3. Με κόστος 175 εκατομμύρια δολάρια, οι εισπράξεις έφτασαν στα 880,2.
  • Η ταινία βγήκε και τρισδιάστατη.

Μουσικά Παραλειπόμενα

  • Στο σάουντρακ συμπεριλαμβάνεται και το θέμα από τη σειρά κινουμένων σχεδίων των 1960.

Κριτικός: Νίκος Ρέντζος

Έκδοση Κειμένου: 19/7/2017

Τρίτη ενσάρκωση του Αραχνάκια στην κινηματογραφική οθόνη σε προσωπική ταινία του ήρωα και όσο κι αν συμπαθώ τη δουλειά του Τόμπι Μαγκουάιρ ως Πίτερ Πάρκερ στα δύο πρώτα φιλμς (Spider-Man, Spider-Man 2) πρέπει να ομολογήσω ότι ο πιτσιρικάς Τομ Χόλαντ είναι ιδανικός για το ρόλο. Άλλη μια εξαιρετική διανομή ρόλου από τους ανθρώπους που διευθύνουν το κινηματογραφικό σύμπαν της Marvel κι άλλη μια υπέρ ψυχαγωγική ταινία. Μπορεί να μην έχει το βάθος του Spider-Man 2 αλλά δεν ήθελε κιόλας να το έχει. Άλλος ήταν ο στόχος κι αυτόν, ο σκηνοθέτης, Τζον Γουότς, τον πέτυχε διάνα.

Ανάλαφρη, διασκεδαστική, αστεία, περιπετειώδης, φωτεινή και με πάρα πολλές κόμικ και κινηματογραφικές αναφορές, η νέα ταινία του Ανθρώπου Αράχνη είναι η πιο εύθυμη κόμικ ταινία του φετινού καλοκαιριού. Ο Γουότς στήνει την ταινία του με τέτοιο τρόπο ώστε να μας θυμίσει το σινεμά του Τζον Χιουζ. Ο Πίτερ Πάρκερ είναι ακόμα στο σχολείο, είναι δέκα πέντε χρόνων και δεν έχει να αντιμετωπίσει μόνο υπέρ κακούς αλλά και τις καθημερινές δυσκολίες. Υπάρχει ένα κορίτσι που προσπαθεί να του μιλήσει και δεν τα καταφέρνει, υπάρχει ο νταής της τάξης που συνεχώς τον ενοχλεί και ο Γουότς καταφέρνει γενικότερα να μας βάλει στην ψυχολογία αυτού του έφηβου παιδιού που βρίσκεται ξαφνικά με υπερδυνάμεις και πρέπει να χειριστεί πολλά περισσότερα πράγματα από αυτά που έχουν τα παιδιά της ηλικίας του.

Η ταινία συνεχίζει αμέσως μετά τα γεγονότα του Captain America: Civil War, αφού μας πάει για λίγο μερικά χρόνια πίσω, μετά τη μάχη των Εκδικητών με τους εξωγήινους, Τσιτάουρι. Εκεί γνωρίζουμε τον Άντριαν Τουμς, εργολάβο, ο οποίος έχει αναλάβει να μαζέψει τα υπολείμματα από τη μάχη. Μια νέα υπηρεσία του της κυβέρνησης σταματά το έργο του και ο ίδιος έκτοτε κλέβει εξωγήινη τεχνολογία και την πουλά παράνομα. Αυτός θα είναι και ο βασικός αντίπαλος του Σπάιντερμαν στο σήμερα, καθώς ο Τουμς έχει δημιουργήσει μια ιπτάμενη πανοπλία και ανάμεσα στους κακοποιούς έχει το ψευδώνυμο Γύπας (Vulture) και τη χρησιμοποιεί για να επιτίθεται σε μέρη που η κυβέρνηση και οι Εκδικητές κρύβουν την εξωγήινη τεχνολογία. Ο Πίτερ Πάρκερ που νιώθει πια παροπλισμένος από τους Εκδικητές και ασχολείται με μικροκακοποιούς ανακαλύπτει τη δράση του Τουμς, προσπαθεί να ειδοποιήσει τον Τόνι Σταρκ αλλά το καταφέρνει κι έτσι αποφασίζει να αντιμετωπίσει μόνος του τον κακοποιό και τη συμμορία του. Ο Πίτερ όμως δεν είναι ακόμα απόλυτα έτοιμος υπερήρωας και η έλλειψη εμπειρίας τον φέρνει μπροστά σε δύσκολες καταστάσεις που θα τον οδηγήσουν ακόμα και σε διαμάχη με τον μέντορα του, Τόνι Σταρκ.

Η δουλειά του Γουότς στη σκηνοθεσία είναι πάρα πολύ καλή και είναι κρίμα η σχεδόν μηδενική αναφορά στο όνομά του από τη μεγαλύτερη μερίδα των κριτικών. Ο Γουότς φτιάχνει ένα φιλμ που μπορούν να παρακολουθήσουν με ενδιαφέρον τόσο οι πιτσιρικάδες όσο και οι μεγαλύτεροι φίλοι του Ανθρώπου Αράχνη. Είναι ένα νεανικό φιλμ που ακολουθεί τους κινηματογραφικούς κανόνες του Τζον Χιουζ και που σέβεται το θεατή. Μιλά στην καρδιά των εφήβων αλλά και σε όλους εμάς που υπήρξαμε κάποτε έφηβοι. Εκεί βρίσκεται το μυστικό. Δε στοχεύει μόνο στους φίλους των κόμικς του Σπάιντερμαν, τους οποίους φυσικά και αμοίβει πλουσιοπάροχα με ένα σωρό πράγματα που δεν είχαμε δει μέχρι σήμερα στις κινηματογραφικές μεταφορές, αλλά φροντίζει να πει μια ιστορία που μπορούν να παρακολουθήσουν οι πάντες. Έχει χιούμορ, έχει δράση, έχει συναίσθημα, έχει τρομερά ειδικά εφέ και έχει ακόμα και ανατροπές.

Στο πρόσωπο του Τομ Χόλαντ φαίνεται η Marvel να βρίσκει τον ιδανικό άνθρωπο που θα σηκώσει στις πλάτες του το κινηματογραφικό της σύμπαν, μετά τη “σύνταξη” του Ρόμπερτ Ντάουνι. Ο Χόλαντ ήθελε τόσο πολύ να παίξει το ρόλο και κατάφερε τελικά να το κάνει δίνοντάς μας έναν χαρακτήρα βγαλμένο από τις σελίδες των κόμικς. Άλλοτε έχει στοιχεία από τη χρυσή εποχή του ήρωα, άλλοτε από τη δεκαετία του 1980 και άλλοτε από τις πιο μοντέρνες περιπέτειές του. Όλα αυτά συνδυάζονται στο πρόσωπο του Χόλαντ και βγαίνει μια έντονη δυναμική στην οθόνη κι ένας νέος αλλά παράλληλα γνώριμος, για όσους έχουν διαβάσει τις ιστορίες του, Σπάιντερμαν. Αυτή είναι μόνο η αρχή για τον νεαρό που δε νομίζω ότι θα σταματήσει εύκολα να υποδύεται το ρόλο του Πίτερ Πάρκερ/ Σπάιντερμαν τα επόμενα δέκα χρόνια.

Απέναντι στον Σπάιντερμαν στέκεται κυρίως ο Vulture, που υποδύεται ο Μάικλ Κίτον. Ο χαρισματικός Κίτον δίνει μια υποδειγματική ερμηνεία και νομίζω ότι εδώ δε θα μπορούν να γκρινιάξουν όσοι υποστηρίζουν ότι οι ταινίες της Marvel πάσχουν στην ενσάρκωση και στα κίνητρα που δίνουν στους κακούς τους. Καλύτερη στιγμή για τους δύο πρωταγωνιστές η πρόσωπο με πρόσωπο διαμάχη τους λίγο πριν πιαστούν ξανά στα χέρια για το μεγάλο φινάλε. Καλό γράψιμο και καλές ερμηνείες από τους δύο.

Ο πιτσιρικάς που υποδύεται τον κολλητό του Πίτερ, Νεντ, είναι μια από τις πιο συμπαθητικές φάτσες που έχω δει τελευταία, ενώ ενδιαφέρον παρουσιάζει και ο ρόλος της Ζεντάγια, ως η περίεργη Μισέλ. Ο Ρόμπερτ Ντάουνι έχει καλές στιγμές με τον Τομ Χόλαντ, το ίδιο και ο Τζον Φαβρό, ο οποίος επανέρχεται ως Χάπι και δίνει μερικές από τις πιο αστείες στιγμές όταν πρέπει να παίξει τη νταντά του Πάρκερ και, τέλος, η Μαρίσα Τομέι είναι μια αρκετά εναλλακτική θεία Μέι!

Το Spider-Man: Homecoming είναι ίσως η καλύτερη ταινία του Σπάιντερμαν μετά το Spider-Man 2. Είναι πιο χορταστική σαν θέαμα σίγουρα αλλά ένα μικρό “μειονέκτημα” (αν μπορείς να το αποκαλέσεις έτσι) είναι ότι ανήκει στο κινηματογραφικό σύμπαν που δημιούργησε η Marvel και δε μπορείς να την παρακολουθήσεις ως ένα απόλυτα ακέραιο δημιούργημα. Χάνεις πολλά όταν δε γνωρίζεις έστω μερικά πράγματα για το τι έχει συμβεί μέχρι σήμερα σε κάποια από τα υπόλοιπα φιλμ αυτού του σύμπαντος. Παρόλ’ αυτά μπαίνει αρκετά ψηλά στη λίστα μου με τα υπερηρωικά φιλμς, κυρίως λόγω του ρυθμού που δίνει ο Τζον Γουότς και του τρόπου που ενσαρκώνει τον Πίτερ Πάρκερ/ Σπάιντερμαν ο Τομ Χόλαντ αλλά και γιατί φαίνεται να στήνεται τόσο καλά και το πιο προσωπικό σύμπαν του ήρωα, ώστε να μπορέσουν να ειπωθούν μερικές ενδιαφέρουσες ιστορίες τα επόμενα χρόνια, όσο ο Πίτερ θα ενηλικιώνεται.

Βαθμολογία:


Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 3/3/2018

Πέρασε επιτυχώς το τεστ της πρώτης νέας προσωπικής του «βιογραφίας», κι ο Σπάιντερ-Μαν μπορεί να αισθάνεται ότι αποτελεί ένα ισάξιο, αλλά και με μοναδική προσωπικότητα μέλος των Εκδικητών. Ως ταινία δράσης, το φιλμ του Τζον Γουότς δεν κάνει ποτέ κάποιο ενοχλητικό λάθος, ίσα-ίσα που παίρνει και τις ανάσες του για να μιλήσει περί του χαρακτήρα του νέου ήρωα, ενώ ο Τομ Χόλαντ είναι ό,τι πρέπει ως προσωποποίηση του συγκεκριμένου χαρακτήρα. Εκεί που υπάρχει θέμα, είναι στην επιμονή της Marvel να παρουσιάσει έναν αληθινά ανήλικο Σπάιντερ-Μαν, λογικά για να τονιστεί η διαφορετικότητα του με το σύνολο των Εκδικητών. Μπολιάζει με νεανικό χιούμορ και παρωδία το στόρι, αλλά του στερεί κατά πολύ και την όποια σοβαρότητα ίσως ήθελαν οι φαν από τον υπερήρωα. Έτσι, ενώ αυτόνομα όλα μοιάζουν να πηγαίνουν ρολόι, η σύγκριση με τον Τόμπι Μαγκουάιρ-Σπάιντερ Μαν, αλλά ακόμα και τον Άντριου Γκάρφιλντ-Σπάιντερ Μαν μειώνει αισθητικά την αξία του εκδικητή ήρωα.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

18 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.