Ένα κρυπτογραφημένο μήνυμα από το παρελθόν οδηγεί τον Τζέιμς Μποντ σε μια εγκληματική αποστολή στην Πόλη του Μεξικού, και τελικά στη Ρώμη όπου συναντά τη Λουτσία Σκιάρα, την όμορφη κι απαγορευμένη χήρα ενός κακόφημου εγκληματία. Ο 007 διεισδύει σε μια μυστική συνάντηση κι ανακαλύπτει την ύπαρξη μιας εγκληματικής οργάνωσης γνωστή ως Spectre. Εν τω μεταξύ, πίσω στο Λονδίνο, o Μαξ Ντένμπι, ο νέος επικεφαλής του κέντρου για την εθνική ασφάλεια, αμφισβητεί τις ενέργειες του Μποντ και τις ικανότητες της MI6, με επικεφαλής τον Μ. Ο Μποντ στρατολογεί συγκαλυμμένα την Μάνεϊπένι και τον Q για να τον βοηθήσουν να αναζητήσει τη Μαντλίν Σόουν, την κόρη του παλιού εχθρού του, Μίστερ Γουάιτ, ο οποίος μπορεί να κρατά το κλειδί για να ξετυλίξει τον ιστό της Spectre. Ως κόρη δολοφόνου, η Μαντλίν καταλαβαίνει τον Μποντ με έναν τρόπο που οι άλλοι δεν μπορούν. Όσο ο Μποντ επιχειρεί στην καρδιά της Spectre, μαθαίνει για μια ανατριχιαστική σύνδεση μεταξύ του ιδίου και του εχθρού που αναζητά.

Σκηνοθεσία:

Sam Mendes

Κύριοι Ρόλοι:

Daniel Craig … James Bond

Christoph Waltz … Ernst Stavro Blofeld

Lea Seydoux … Δρ Madeleine Swann

Ben Whishaw … Q

Naomie Harris … Eve Moneypenny

Ralph Fiennes … Gareth Mallory/M

Dave Bautista … Κος Hinx

Andrew Scott … C

Monica Bellucci … Lucia Sciarra

Rory Kinnear … Bill Tanner

Jesper Christensen … Κος White

Judi Dench … M

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: John Logan, Neal Purvis, Robert Wade, Jez Butterworth

Στόρι: John Logan, Neal Purvis, Robert Wade

Παραγωγή: Barbara Broccoli, Michael G. Wilson

Μουσική: Thomas Newman

Φωτογραφία: Hoyte Van Hoytema

Μοντάζ: Lee Smith

Σκηνικά: Dennis Gassner

Κοστούμια: Jany Temime

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Spectre

Ελληνικός Τίτλος: Spectre

Άμεσοι Σύνδεσμοι

Τζέιμς Μποντ, Πράκτωρ 007: Εναντίον Δόκτωρ Νο (1962)

Τζέιμς Μποντ, Πράκτωρ 007: Από τη Ρωσία με Αγάπη (1963)

Τζέιμς Μποντ, Πράκτωρ 007 Εναντίον Χρυσοδάκτυλου (1964)

Τζέιμς Μποντ, Πράκτωρ 007: Επιχείρηση Κεραυνός (1965)

Τζέιμς Μποντ, Πράκτωρ 007: Ζεις Μονάχα Δυο Φορές (1967)

Τζέιμς Μποντ, Πράκτωρ 007: Στην Υπηρεσία της Αυτού Μεγαλειότητας (1969)

Τζέιμς Μποντ, Πράκτωρ 007: Τα Διαμάντια Είναι Παντοτινά (1971)

Τζέιμς Μποντ, Πράκτωρ 007: Ζήσε κι Άσε τους Άλλους να Πεθάνουν (1973)

Τζέιμς Μποντ, Πράκτωρ 007: Ο Άνθρωπος με το Χρυσό Πιστόλι (1974)

Τζέιμς Μποντ, Πράκτωρ 007: Η Κατάσκοπος που με Αγάπησε (1977)

Τζέιμς Μποντ, Πράκτωρ 007: Επιχείρηση Μουνρέικερ (1979)

Τζέιμς Μποντ, Πράκτωρ 007: Για τα Μάτια σου Μόνο (1981)

Τζέιμς Μποντ, Πράκτωρ 007: Επιχείρηση Οκτάπουσι (1983)

Τζέιμς Μποντ, Πράκτωρ 007: Ποτέ Μην Ξαναπείς Ποτέ (1983)

Τζέιμς Μποντ, Πράκτωρ 007: Επιχείρηση Κινούμενος Στόχος (1985)

Τζέιμς Μποντ, Πράκτωρ 007: Με το Δάκτυλο στη Σκανδάλη (1987)

Τζέιμς Μποντ, Πράκτωρ 007: Προσωπική Εκδίκηση (1989)

Επιχείρηση Χρυσά Μάτια (1995)

Το Αύριο Ποτέ Δεν Πεθαίνει (1997)

Ο Κόσμος Δεν Είναι Αρκετός (1999)

Πέθανε μια Άλλη Μέρα (2002)

Casino Royale (2006)

Quantum of Solace (2008)

Skyfall (2012)

No Time to Die (2020)

Σεναριακή Πηγή

  • Σειρά βιβλίων (χαρακτήρες): James Bond του Ian Fleming.

Κύριες Διακρίσεις

  • Υποψήφιο για Όσκαρ τραγουδιού (Writing’s On The Wall).
  • Υποψήφιο για Χρυσή Σφαίρα τραγουδιού (Writing’s On The Wall).

Παραλειπόμενα

  • Το Spectre αποτελεί ένα αφιέρωμα σε όλη τη σειρά. Στην ιστορία των Μποντ, αυτό έγινε μονάχα ακόμα μία φορά ως διλογία, με το Casino Royale και το Quantum of Solace. Δεν έχει άμεση σχέση, δε, με κάποιο αυθεντικό βιβλίο του Ian Fleming.
  • Ο Christopher Nolan είχε επιδείξει εξαιρετικό ενδιαφέρον να αναλάβει τη σκηνοθεσία. Πριν ο Sam Mendes πει το τελικό οκ, ακούστηκαν και τα ονόματα των: Nicolas Winding Refn, Ang Lee, Tom Hooper, David Yates, Danny Boyle και Shane Black.
  • Για τον ρόλο του βασικού κακού, ακούστηκε το όνομα του Kevin Spacey κι αυτό της Karen Gillan. Υποψήφιος ήταν κι ο Chiwetel Ejiofor.

Μουσικά Παραλειπόμενα

  • Οι Radiohead κατάθεσαν στην παραγωγή ένα παλιότερο τραγούδι τους, το Man of War, που όμως ήταν ανέκδοτο. Οι παραγωγοί δεν το δέχτηκαν, επειδή ως μη αυθεντικό δεν θα μπορούσε να παίξει στα Όσκαρ. Έπειτα, το γκρουπ έγραψε νέο κομμάτι και με τίτλο Spectre, αλλά ούτε αυτό έγινε δεκτό ως πολύ μελαγχολικό.
  • Το σινγκλ της ταινίας είναι το Writing’s on the Wall, σε μουσική κι ερμηνεία του Sam Smith.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Παναγιώτης Αχτσιόγλου

Έκδοση Κειμένου: 11/11/2015

Σώματα πλαγιάζουν κι ελίσσονται. Πλοκάμια που σφίγγουν γύρω σου και πνιγούν κάθε αναπνοή, η οποία μπορεί να είναι και η τελευταία σου. Επιγραφές χαραγμένες βαθιά στους τοίχους στοιχειώνουν, και πρόσωπα από το παρελθόν εμφανίζονται με ανεκπλήρωτους λογαριασμούς. Εγκλωβισμένος στα δίχτυα της αιώνιας νέμεσης, του ενός και μοναδικού κακού με το υπέρτατο κίνητρο. Τόσο απλό και ταυτόχρονα πιο αποδοτικό από οποιοδήποτε σκοτεινό ερέθισμα. Αυτή τη φορά, τα πράγματα είναι πιο προσωπικά από ποτέ. Η καταστροφή του κόσμου ή ο έλεγχος όλων των πληροφοριών είναι δευτερεύοντα. Το επίκεντρο του στόχου είναι το συναίσθημα. Από τη μία η πικραμένη καρδία που λειτουργεί τροφοδοτούμενη από μίσος. Και από την άλλη, ο κουρασμένος ήρωας, ο οποίος ίσως για πρώτη φορά έχει πολλά να χάσει. Δεν μπορεί να τρέξει, να κρυφτεί. Οι δεσμοί είναι πιο ισχυροί από ό,τι συνήθως. Ίσως οι πιο οπερατικοί τίτλοι αρχής που έχουμε δει τελευταία, προμηνύουν απόλυτα εύστοχα τι πρόκειται να συμβεί. Μετά από την καθιερωμένη κι εκτεταμένη εισαγωγική σκηνή φρενήρους δράσης, αναπαράγοντας όλα τα στερεότυπα μιας από τις πιο μακροχρόνιες σειρές ταινιών στην ιστορία του σινεμά, το συνταρακτικό τραγούδι και οι εύπλαστες αφαιρετικές εικόνες αποδίδουν το βαθύτερο νόημα του φιλμ. Μιας ταινίας ενός γονατισμένου ειδώλου, ενός δολοφόνου τού οποίου οι ουλές της απώλειας έχουν καλύψει όλο του το κορμί, δίχως να υπάρχει πια χώρος για άλλες.

Ο νέος Τζέιμς Μπoντ, λοιπόν. Ο Σαμ Μέντες («American Beauty», «Ο Δρόμος της Απώλειας»), μετά το υπέροχο «Skyfall», κάνει και πάλι το θαύμα του. Αναλαμβάνει να κατασκευάσει ένα σύμπαν απόλυτα συνδεδεμένο με το παρελθόν και τα καταφέρνει πολύ καλά, αναλογιζόμενος τις τεχνικές και όχι μόνο δυσκολίες. Ταυτόχρονα, μοιάζει να κάνει μια μεγάλη υπόκλιση, χαρίζοντας ένα παρατεταμένο και συγκινησιακά φορτισμένο χειροκρότημα στον ηθοποιό που κατακρίθηκε όσο λίγοι, αλλά έκλεισε με τον πιο εμφατικό τρόπο τα στόματα των επικριτών του. Ο Ντάνιελ Κρεγκ ερμηνεύει για ακόμη μία φορά το θρυλικό βρετανό υπερκατάσκοπο, λιγότερο τσαλακωμένος σε σχέση με το προηγούμενο φιλμ, αλλά μόνο εξωτερικά. Ο ηθοποιός που έχει συνδέσει ολοκληρωτικά το όνομά του με την εμβληματική φιγούρα, δίνει ακόμη μία παράσταση συνδυάζοντας την επιβλητικότητα αυτού που έχει κάνει το θάνατο επάγγελμα, με τη συσσωρευμένη οδύνη κάποιου που έχει χάσει πάρα πολλά. Αποδεικνύεται χαρισματικός στο να υποδύεται έναν χαρακτήρα που φαινομενικά δεν του πάει καθόλου, και τελικά να σε διαψεύδει πανηγυρικά. Είναι αυτός που δείχνει ικανός να φορέσει ένα τόσο κομψό κοστούμι, αλλά ταυτόχρονα μπορεί να σπάσει με ένα τίναγμα ωμής δύναμης τις πλαστικές χειροπέδες που οι κακοί τού έχουν φορέσει. Πάντως, το μυστικό όπλο του φιλμ αποδεικνύεται απροσδόκητα η Λία Σεϊντού, μοιάζοντας με το χαμένο κομμάτι του παζλ που δίνει έναν επιπλέον κοσμοπολιτικό αέρα σε αυτό το ισχυρά «ευρωπαϊκό» μέρος του μποντικού σύμπαντος. Η δεύτερη πράξη αποκτά ρυθμό μετά την εμφάνισή της (σε μια σκηνή στην οποία ο Μέντες βγάζει ξεκάθαρα το καπέλο στον Κρίστοφερ Νόλαν), με τον κεντρικό χαρακτήρα να βρίσκει επιτέλους μια γυναίκα που ξέρει πώς να χειρίζεται όπλο και πώς να παραγγέλνει το αγαπημένο του ποτό. Ένα επιτυχημένο κι εκρηκτικό μείγμα δύναμης και φθαρτότητας. Ο δε Κριστόφ Βαλτς αποτελεί το μεγάλο αίνιγμα, την καρδία της μακιαβελικής οργάνωσης που θέλει να ελέγξει τον κόσμο, αλλά κυρίως να είναι «ο πρωτεργάτης όλου του πόνου» του Τζέιμς. Παρότι δεν χρησιμοποιείται όσο θα θέλαμε, ωστόσο κατορθώνει να πείσει ως μια νέα εκδοχή του σαδισμού, βασισμένος κυρίως στον παιχνιδιάρικο τόνο που συνοδεύεται από παρανοϊκές εμμονές και ρετρό σκηνές βασανιστηρίων.

Ο κόσμος των ταινιών του άγγλου κατασκόπου είναι μια σκακιέρα χωρίς περιττά πιόνια, χωρίς επεξηγήσεις. Τα κλισέ γίνονται αναπόσπαστο κομμάτι της αφήγησης, που είτε το δέχεσαι (και το απολαμβάνεις ως ένα σημείο), είτε όχι. Οι πολύπλοκες μηχανορραφίες, οι μάχες σώμα με σώμα, τα κυνηγητά με αυτοκίνητο, τα κοστούμια που αλλάζουν σχεδόν σε κάθε «κατ», οι εκθαμβωτικές τοποθεσίες και οι διαφημίσεις προϊόντων ενσωματώνονται στη γραφή που μοιάζει ως ένα βαθμό αφελής, αλλά πιάνεις τον εαυτό σου να απολαμβάνει από την αρχή μέχρι το τέλος. Περνώντας οξύμωρα (ίσως και άθελά της) μια αντιθετική στάση απέναντι στην ηδονοβλεπτική παρακολούθηση που τείνει να εκμηδενίσει την αξία της ανθρώπινης προσωπικότητας, η ταινία του Μέντες κάνει επίδειξη δύναμης παραδίδοντας αυτό ακριβώς που το κοινό θέλει και περιμένει από ένα σχεδόν άθραυστο φραντσάιζ. Μπορεί τελικά το «Skyfall» να κερδίζει στα σημεία, όμως το «Spectre» συντηρεί πανεύκολα τον μύθο. Θα είναι κρίμα να πρόκειται για την τελευταία καταιγιστική περιπέτεια του Ντάνιελ Κρεγκ -κατά πάσα πιθανότητα έχει συμφωνήσει και για το επόμενο φιλμ-, αλλά αν αποφάσιζε να φύγει τώρα, απλά θα αποχωρούσε ως ίσως ο καλύτερος Τζέιμς Μποντ (μαζί με τον Σον Κόνερι) της κινηματογραφικής ιστορίας. Ένας στιλιζαρισμένος, άλλα ελκυστικός «χαρταετός που χορεύει στον τυφώνα».

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

22 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.