Η νεαρή Έλεν Κουίνλεϊ απολύεται από τη δουλειά της. Στον δρόμο για το σπίτι και φτάνοντας στο μετρό, οι πόρτες του βαγονιού κλείνουν την ώρα που πάει να μπει μέσα. Αν μπει στο βαγόνι, θα φτάσει στο σπίτι συντομότερα και θα βρει τον φίλο της να την απατά. Αν δεν μπει στο βαγόνι, η ζωή της θα έχει απρόσμενη εξέλιξη.

Σκηνοθεσία:

Peter Howitt

Κύριοι Ρόλοι:

Gwyneth Paltrow … Helen Quilley

John Hannah … James Hammerton

John Lynch … Gerry

Jeanne Tripplehorn … Lydia

Virginia McKenna … Κα Hammerton

Kevin McNally … Paul

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Peter Howitt

Παραγωγή: Philippa Braithwaite, William Horberg, Sydney Pollack

Μουσική: David Hirschfelder

Φωτογραφία: Remi Adefarasin

Μοντάζ: John Smith

Σκηνικά: Maria Djurkovic

Κοστούμια: Jill Taylor

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Sliding Doors

Ελληνικός Τίτλος: Απρόσμενος Έρωτας

Κύριες Διακρίσεις

  • Υποψήφιο για Bafta καλύτερης βρετανικής ταινίας.
  • Υποψήφιο για βραβείο σεναρίου στα Ευρωπαϊκά Βραβεία.

Παραλειπόμενα

  • Ο Peter Howitt είπε ότι συνέλαβε την ιδέα για το στόρι όταν παραλίγο να τον χτυπήσει αυτοκίνητο.
  • Σε κάποιο σημείο το φιλμ αδυνατούσε να συνεχίσει την παραγωγική διαδικασία, λόγω έλλειψης κεφαλαίων. Τότε ο John Hannah έτυχε να συναντήσει τον Sydney Pollack και του παρουσίασε το σενάριο. Εκείνος έδειξε άμεσο ενδιαφέρον, και πρόσφερε όσα χρειάζονταν. Όταν όμως ήρθε η ώρα να συναντήσει τον σκηνοθέτη, ο Pollack χρειάστηκε να περιμένει εκείνος να ξεμεθύσει, μια και ο Howitt είχε κάνει βόλτα από “όλες” τις παμπ του Λονδίνου.
  • Ο πρώτος ρόλος είχε αρχικά προταθεί στη Minnie Driver, ενώ η Gillian Anderson ήταν στα υπόψιν.

Μουσικά Παραλειπόμενα

  • Το Turn Back Time των δανών Aqua έφτασε στην κορυφή των βρετανικών τσαρτ.
  • Το Thank You της Dido έκανε ντεμπούτο στο σάουντρακ αυτής της ταινίας, αλλά έγινε επιτυχία τρία χρόνια αργότερα.
  • Ο Brian May των Queen τύχαινε να είναι στενός φίλος του Peter Howitt, και έτσι πήρε μια πρώτη εκδοχή του σεναρίου για να γράψει ένα τραγούδι για το φιλμ. Ο May συνέθεσε το Another World, αλλά έπειτα το έκοψαν επειδή μια άλλη από τη δική του δισκογραφική εταιρία μπήκε στην παραγωγή. Το τραγούδι εντέλει βγήκε στο σόλο άλμπουμ του του 1998.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 26/10/2009

Η όλη σύλληψη της ιδέας δεν είναι δα τόσο πρωτότυπη, αφού ο Αλέν Ρενέ είχε κάνει το «Smoking/No Smoking» το 1993 και ο Κισλόφκι το «Η Τύχη» το 1987. Αυτό μειώνει λίγο όμως την ταινία του Πίτερ Χιούιτ, που αναγάγει το απλό αισθηματικό δράμα σε κάτι το τελείως διαφορετικό, ενώ αφήνει τον χώρο του σινεφιλισμού για να το δώσει -έστω και αποστειρωμένο από βαθιές σκέψεις- στο ευρύ κοινό. Μιλάει για την παντοδυναμία της στιγμής, κι αυτό το «αν» που κατακαίει τη σκέψη μας, χωρίς να μπαίνει στη διαδικασία να καταλήξει σε κάποιο συμπέρασμα πρακτικό. Όλα κινούνται σαν ένα παιχνίδι, κι ως δύο ταινίες μέσα σε μία. Η εναλλαγή από ιστορία σε ιστορία παίζει με τον θεατή, και του ανανεώνει το ενδιαφέρον, ακόμα και που το σενάριο δεν επιμένει σε επιμέρους ιδιαιτερότητες. Η δραμεντί ατμόσφαιρα αποφορτίζει το όλο κλίμα, κι εντέλει έχουμε αυτή τη βρετανικού τύπου εμπορική ταινία που πασχίζει και δεν μπορεί να κάνει το Χόλιγουντ.

Η Γκουίνεθ Πάλτροου κρατάει πολύ δυνατά τα γκέμια του διπλού ρόλου, σε μια υπερπαραγωγική χρονιά για αυτήν («Μεγάλες Προσδοκίες», «Ερωτευμένος Σαίξπηρ», «Ένας Τέλειος Φόνος» και «Ένοχη Σιωπή»). Μάλιστα, θα τολμούσα να πω πως εδώ πετυχαίνει την ερμηνεία της χρονιάς για εκείνην, κι ας είχε πάρει Όσκαρ για τον Σαίξπηρ. Μια διπλή επιτυχία για τον Χιούιτ (σκηνοθεσία και σενάριο), που βάλθηκε να μας πείσει, αργότερα, πως ήταν τυχαία… ή δανεισμένη.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

17 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.