Ο πρώην πράκτορας του FBI και βετεράνος πολέμου Γουιλ Φορντ πλέον εργάζεται σε μια εταιρεία security που αναλαμβάνει τη φύλαξη ουρανοξυστών. Σε μια αποστολή του στην Κίνα θα αναλάβει τη φύλαξη του ψηλότερου και ασφαλέστερου κτιρίου της χώρας, στο οποίο όμως θα ξεσπάσει μια μεγάλη πυρκαγιά και θα οριστεί αυτός ως υπεύθυνος. Καταζητούμενος πλέον, ο Γουιλ θα πρέπει να βρει τους πραγματικούς ιθύνοντες ώστε να καθαρίσει το όνομά του και παράλληλα να σώσει την οικογένειά του που έχει παγιδευτεί στο φλεγόμενο κτίριο.

Σκηνοθεσία:

Rawson Marshall Thurber

Κύριοι Ρόλοι:

Dwayne Johnson … Will Sawyer

Neve Campbell … Sarah Sawyer

Chin Han … Zhao Long Ji

Roland Moller … Kores Botha

Noah Taylor … Κος Pierce

Byron Mann … επιθεωρητής Wu

Pablo Schreiber … Ben Gillespie

Hannah Quinlivan … Xia

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Rawson Marshall Thurber

Παραγωγή: Beau Flynn, Hiram Garcia, Dwayne Johnson, Rawson Marshall Thurber

Μουσική: Steve Jablonsky

Φωτογραφία: Robert Elswit

Μοντάζ: Julian Clarke, Michael L. Sale

Σκηνικά: Jim Bissell

Κοστούμια: Ann Foley, Luca Mosca

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: Skyscraper
  • Ελληνικός Τίτλος: Ουρανοξύστης

Παραλειπόμενα

  • Maggie Q, Rachel Bilson, Jaimie Alexander και Mira Sorvino ήταν υποψήφιες για τον ρόλο της Σάρα.
  • Ο σχεδιασμός των 225 ορόφων ουρανοξύστη βασίστηκε σε κινεζικά πρότυπα.
  • Η ίδια η Universal έβγαλε τίζερ-πόστερ που παραπέμπουν στον “Πύργο της Φωτιάς” και το “Πολύ Σκληρός για Πεθάνει”, τονίζοντας τις συγγένειες με την ταινία τους. Ίσως ήθελαν να προλάβουν και τις κριτικές…
  • Οι μέτριες κριτικές δεν εμπόδισαν την εμπορική επιτυχία. Τα έσοδα έφτασαν στα 304,9 εκατομμύρια δολάρια, ενώ το μπάτζετ ήταν στα 125.
  • Η ταινία βγήκε και τρισδιάστατη.

Μουσικά Παραλειπόμενα

  • Το αυθεντικό τραγούδι της ταινίας ανήκει στον Jamie N Commons και τιτλοφορείται Walls. Ακούγεται στους τίτλους του φινάλε.

Κριτικός:  Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 10/9/2018

Δεν ξέρω πώς να χαρακτηριστεί μια ταινία που επιμένει να θέτει ως επίκεντρο την ανθρώπινη αγωνία, και σου έχει κάποια στιγμιότυπα που μονάχα σε υπερήρωες ή τον Τζέιμς Μποντ αρμόζουν. Και είναι επιπλέον κρίμα, μια και το ανθρωποκεντρικό προφίλ που επιμένει να χτίζει επιμελώς ο Dwayne Johnson, είναι κάτι που και έχει πέραση, αλλά και είναι αλήθεια ότι χτίζεται έξυπνα και σε καλές βάσεις. Αν, πάλι, σύγκρινες τον σύγχρονο «Ουρανοξύστη» με τον παλαιότερο πρόγονο του, τον «Πύργο της Φωτιάς», φοβάμαι πως θα αναφωνούσες «αφήστε τον να καεί»…

Τόσα λεφτά, τόσοι κασκαντέρ, τόσος κόσμος στην παραγωγή, και πάλι το μικρόβιο Χόλιγουντ χτυπάει για τα καλά, και το μικρόβιο αυτό έχει μία και μόνο ονομασία: σενάριο. Εκεί βρίσκουν να κάνουν τσιγγουνιές; Δηλαδή, παραγωγές σαν της Marvel ή τους νέους «Πολέμους των Άστρων», τα σύγχρονα 007 ή και τις «Επικίνδυνες Αποστολές» τούς λες υπερβολικούς που συνδυάζουν το κλασικό blockbuster με ένα σενάριο που περπατάει; Δυστυχώς, καμία δικαιολογία ως προς αυτό τουλάχιστον για κάποιες υπερπαραγωγές που επιμένουν να επενδύουν σε ένα κοινό που πιστεύουν ότι θα θαμπωθεί με τα εφέ και δεν έχει τη νοημοσύνη να ξεχωρίσει ένα καλό προκείμενο.

Μιλώντας για προκείμενο, ας περάσουμε «δειλά» και σε αυτό. Ο «Ουρανοξύστης» «διασώζεται» ελάχιστα από τα εφέ του, ακόμα λιγότερο από τη δράση του, και κάτι τι περισσότερο από τον φιλότιμο πρώην The Rock, που ευτυχώς δεν μοιάζει με τους ομοειδείς του action-heroes. Αλλά το κλισέ πάει σύννεφο, η μία απίστευτη σκηνή (σπάει και το ρεκόρ άλματος εις μήκους, και μάλιστα από άνθρωπο με μηχανικό πόδι…) διαδέχεται την επόμενη, ενώ η δράση είναι είτε ανιαρή όταν αναλαμβάνουν τα όπλα, είτε αχώνευτη και απλά «οκ» κατά τα υπόλοιπα. Πέρα φυσικά από το γενικό «δεν υπάρχει» του θέματος, ευτυχώς η ταινία δεν σε προσβάλει, ίσως κιόλας επειδή δεν ρισκάρει να φύγει από τα τετριμμένα. Ούτε καν οι ηθοποιοί γενικά δεν χαλάνε την εικόνα του -έστω- μετρίου, μάλλον όμως επειδή κάποιος είχε τη «σοφία» να μην αναλώσει κάποιον ξεπεσμένο πρώην ποιοτικό σταρ (έχει καταντήσει κι αυτό για γέλια) που βγάζοντας ένα εύκολο μεροκάματο καταντάει για λύπηση.

Έτσι, μαζεύουμε σε ένα καλάθι κομμάτι-κομμάτι τα λίγα που κρατάνε τα μπόσικα, και στο μέτριο σύνολο αφήνουμε να μας μείνουν οι θεαματικές εικόνες ενός ψηφιακά άρτιου ουρανοξύστη στις φλόγες (όχι κακή και η εσωτερική του καλλιτεχνική επιμέλεια), και λέμε ότι ένα εναμισάωρο έφυγε δίχως να το πολυκαταλάβουμε. Τώρα, αν συγκεκριμένα για τους Αμερικανούς αυτό ξύπνησε κάποιους αυτονόητους εφιάλτες, φοβάμαι ότι δεν το θεωρώ αυτό κάτι το σοβαρό για την προκειμένη παραγωγή ώστε να με κάνει να σταθώ περισσότερο.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

24 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.