Στους πρώτους μοντέρνους Ολυμπιακούς Αγώνες το 1896 στην Αθήνα, σημειώθηκε ένα από τα πιο θρυλικά κατορθώματα στην ιστορία του παγκόσμιου αθλητισμού. Ο Σπύρος Λούης βγήκε νικητής του πρώτου επίσημου αγώνα Μαραθωνίου, αφήνοντας τους πάντες άφωνους και προκαλώντας κύματα ενθουσιασμού, εντός κι εκτός Ελλάδας. Πώς όμως ένας άσημος νερουλάς από το Μαρούσι, που δεν είχε ποτέ ξανά συμμετάσχει σε κάποιον αθλητικό αγώνα, πέτυχε ένα τέτοιο ασύλληπτο ρεκόρ; Ο Πάνος Βλάχος διερευνά τις ακριβείς συνθήκες που οδήγησαν στο κατόρθωμα του Σπύρου Λούη, δοκιμάζει τον ίδιο του τον εαυτό σε αυτές, και ρίχνει φως στους αφανείς ήρωες και στον πιο αμφιλεγόμενο Μαραθώνιο μέχρι σήμερα.

Σκηνοθεσία:

Πάνος Βλάχος

Κύριοι Ρόλοι:

Πάνος Βλάχος … ο ίδιος

Κεντρικό Επιτελείο:

Παραγωγή: Πάνος Βλάχος, Αλέξης Καπλάνης

Μουσική: Κώστας Χρηστίδης

Φωτογραφία: Δημήτρης Μανιάτης, Πάνος Μανωλίτσης

Μοντάζ: Δημήτρης Μάρης

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Θετική.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: Εφτά Λεπτά Ψυχής
  • Διεθνής Τίτλος: Seven Minutes of Soul

Παραλειπόμενα

  • Το ντοκιμαντέρ αποτελεί το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Πάνου Βλάχου. Εκτός από ηθοποιός και τραγουδιστής, είναι και παθιασμένος δρομέας.
  • Η έρευνα αθλητικού περιεχομένου έγινε από τον Αποστόλη Λάμπο, ενώ τα κείμενα της αφήγησης υπογράφονται από τους: Δημήτρης Μανιάτης, Πάνος Μανωλίτσης, Μανώλης Αρμουτάκης, Θάνος Μπακόπουλος, Γιάννης Γεωργιουδάκης, Μάνος Κριτσοτάκης, Νίκος Κανέλλος και Μερκούρης Μουμτζόγλου.

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 3/6/2021

Καταρχάς, ένα μπράβο στον Πάνο Βλάχο που συνδύασε ένα αξιοπρεπέστατο ντεμπούτο στον χώρο της τεκμηρίωσης, χωρίς να «θάβει» το σχετικά νεαρό της ηλικίας του ακολουθώντας τυπικά πρότυπα. Έτσι, παρουσιάζει κάτι που ναι μεν δεν ρισκάρει στα περισσότερα επίπεδα, αλλά έχει αυτή τη φρεσκάδα που θα μπορούσε κι ένα λιγότερο ενδιαφέρον θέμα να αναδειχθεί.

Ένα είναι σίγουρο, ο δημιουργός έκανε εδώ το κέφι του, αλλά έβγαλε κι ένα άχτι επί μιας προσωπικής του «πώρωσης». Επί αυτού, μια και μιλάμε για έναν πολυπράγμων άνθρωπο, λογικό είναι να αναμένουμε και το επόμενο βήμα του στον χώρο, είτε αυτό αφορά τη μουσική, είτε την τέχνη της ερμηνευτικής, είτε όμως και του ποδοσφαίρου! Και κυρίως, κάτι που θα χαίρει περισσότερης ακόμα αυτοπεποίθησης και σφραγίδα δημιουργίας. Η ενέργεια του είναι διάχυτη ολούθε (ταυτόχρονα με το άγχος του), αφήνοντας και μια προσωπική απορία περί του πώς επεξεργάστηκε σκηνοθετικά το δεύτερο μισό του φιλμ, όντας ο ίδιος αντικείμενο δικού του πειράματος…

Σαν καλός ντετέκτιβ, ο Βλάχος καταπιάνεται με τον θρύλο του Σπύρου Λούη αναζητώντας την αλήθεια μέσα από φίλους και πολέμιους. Η θεωρεία συνομωσίας αγαλλιάζει την επίσημη εκδοχή, και το τελικό απόφθεγμα του «ίσως ναι, ίσως και όχι» μάλλον ήταν το πιο ταιριαστό για έναν ερευνητή χωρίς προκαταλήψεις. Έξυπνο και το να ντύσει με μια τύπου υπερβατική ανθρώπινη ιδιότητα (τονισμένη μέσω και του τίτλου) την εκδοχή που όλα τα υπάρχοντα στοιχεία υποδεικνύουν ως την πλέον αδύναμη, αφήνοντας στον θεατή την ιδιότητα του απώτερου κριτή. Έτσι κι αλλιώς, ένας μύθος δεν μπορεί να απορριφθεί έτσι απλά από τα όποια ελλιπή στοιχεία έχουν επιβιώσει τόσα χρόνια μετά, κάτι που χαρίζει και στην έννοια του μύθου τη δοξαστική διαχρονικότητα του.

Μοντέρνο, ξεκούραστο, ανοιχτό σε θεατές όλων των ηλικιών, αλλά και σύζευξη ενθουσιασμού με την υπευθυνότητα που επιβάλλεται από το είδος. Προσθέτουμε και την αίσθηση χιούμορ του δημιουργού που ταιριάζει με την αστεία πλευρά της συγκεκριμένης «υπόθεσης» (αν όντως ήταν απάτη, δεν θα βασίζονταν ένα ιστορικό δράμα πάνω σε αυτήν, αλλά μια καθαρή κωμωδία-σάτιρα), κι έχουμε μια πλευρά του πονεμένου από τα ταμεία σινεμά τεκμηρίωσης, που θα μπορούσε να το βάλει στον χάρτη μιας λίστας εμπορικών ταινιών. Αρκεί φυσικά η ευρεία μάζα των θεατών να ξεπεράσει μια εσφαλμένη προκατάληψη επί του είδους που παρατηρείται έντονα, και να του δώσει μία ευκαιρία.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

6 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *