Ψαρεύοντας Σολομούς στην Υεμένη (2011) ηθοποιοί, υπόθεση, τρέιλερ & παραλειπόμενα

ΣΥΝΟΨΗ

Ο Δρ Άλφρεντ Τζόουνς, επιτυχημένος ιχθυολόγος, εξαναγκάζεται να αναλάβει τη δημιουργία ενός ποταμού στα υψίπεδα της Υεμένης, παρόλο που θεωρεί την ιδέα παράλογη. Οι πολιτικές μηχανορραφίες δεν του αφήνουν κανένα περιθώριο, και πρέπει να βρει τρόπο να μεταφέρει δέκα χιλιάδες σολομούς στη μέση της ερήμου… και να τους «πείσει» να κολυμπήσουν εκεί. Αυτός που γέννησε την ιδέα είναι ένας ευσεβής και πλούσιος σεΐχης, του οποίου η αγάπη για το ψάρεμα σολομών και η αμετανόητη πεποίθησή του ότι το αδύνατο είναι δυνατό τελικά εμπνέουν το Φρεντ, κατανικώντας τις όποιες ενστάσεις του.

Σκηνοθεσία:

Lasse Hallstrom

Κύριοι Ρόλοι:

Ewan McGregor … Δρ Alfred ‘Fred’ Jones

Emily Blunt … Harriet Chetwode-Talbot

Kristin Scott Thomas … Patricia Maxwell

Amr Waked … σεΐχης Muhammed bin Zaidi bani Tihama

Rachael Stirling … Mary Jones

Catherine Steadman … Ashley

Tom Mison … Robert Mayers

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Simon Beaufoy

Παραγωγή: Paul Webster

Μουσική: Dario Marianelli

Φωτογραφία: Terry Stacey

Μοντάζ: Lisa Gunning

Σκηνικά: Michael Carlin

Κοστούμια: Julian Day

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Salmon Fishing in the Yemen
Ελληνικός Τίτλος: Ψαρεύοντας Σολομούς στην Υεμένη

Σεναριακή Πηγή

Μυθιστόρημα: Salmon Fishing in the Yemen του Paul Torday.

Κύριες Διακρίσεις

Υποψήφιο για Χρυσή Σφαίρα καλύτερης ταινίας (κωμωδία/μιούζικαλ), πρώτου αντρικού ρόλου (Ewan McGregor) και πρώτου γυναικείου ρόλου (Emily Blunt) στην ίδια κατηγορία.

Παραλειπόμενα

Το σενάριο του Simon Beaufoy “απάλυνε” την πολιτική σάτιρα που είναι διάχυτη επί του βιβλίου -γραμμένο εν είδει σειράς επιστολών ανάμεσα στους ήρωες- του Paul Torday, που εκδόθηκε το 2007.
Το ζευγάρι των πρωταγωνιστών, ο Ewan McGregor με την Emily Blunt, ήταν και οι πρώτες επιλογές του Lasse Hallstrom. Ο δε ρόλος της Kristin Scott Thomas επί του βιβλίου άνηκε σε άντρα.
Το Μαρόκο με την Οροσειρά του Άτλαντα υποκατέστησαν την Υεμένη για τα γυρίσματα.

ΚΡΙΤΙΚΗ

Κριτικός: Χάρης Καλογερόπουλος
Έκδοση Κειμένου: 1/7/2012

Ένας σεΐχης (Αμρ Γουακέντ) θέλει να τροφοδοτήσει ένα ποτάμι στα ορεινά της Υεμένης με σολομό φερμένο από τον αγγλικό βορρά, ώστε να προσφέρει στους Γιεμενίτες ένα «διαλογιστικό» σπορ. Λόγω κακής πολιτικής-διπλωματικής εικόνας της Αγγλίας στο Αφγανιστάν, η υπεύθυνη του γραφείου τύπου του Βρετανού πρωθυπουργού, Πατρίσια Μάξγουελ (Κριστίν Σκοτ Τόμας), σκέφτεται να προωθήσει το σχέδιο του (μια καλή σχέση με τον αραβικό κόσμο) και ζητάει να αγκαζάρουν έναν ειδήμονα – τελικά, τον απρόθυμο δημόσιο υπάλληλο στον τομέα αλιείας Δρ Άλφρεντ Τζόουνς (Γιούαν ΜακΓκρέγκορ) – να αναλάβει το όλο βιο-τεχνικό μέρος. Ρόλο πειθούς αναλαμβάνει η P.R του σεΐχη στην Αγγλία, Χάριετ (Έμιλι Μπλαντ).

Ένας «φιλοσοφημένος» σεΐχης, αν ήθελε να βοηθήσει τον λαό του, θα φρόντιζε πρωτίστως να κάνει νοσοκομεία και σχολεία. Θα μπορούσε κάλλιστα να έχει και πιο ποιητικά όνειρα όπως αυτό, το σενάριο όμως θα έπρεπε να τον ζωγραφίσει γενικότερα ως ευεργέτη. Δεν θα ήταν τόσο δα απίθανη μια τέτοια περίπτωση πλουσίου – αν και μέσα σε μια μυθοπλασία μοιάζει πάντα χλωμή. Από τη στιγμή, όμως, που τον έχεις σκιαγραφήσει έτσι επιπόλαια, αυτομάτως ορίζεις το στοχαστικό πλαίσιο του φιλμ στην περιοχή τής πολιτικά (από κάθε άποψη) αφελούς χολιγουντιανής ρομαντικής κομεντί της δεκαετίας του 1930 και του 1940. Πράγματι, υπό τη φιλοσοφική σκέπη του σεΐχη, ο καλός Δρ Άλφρεντ και η καλή Χάριετ θα προσεγγίσουν σταδιακά και μετ’ εμποδίων ο ένας τον άλλο, κόντρα στις πεποιθήσεις τους και κόντρα στις σχέσεις που ήδη είχαν (εκείνος εργασιομανή σύζυγο, εκείνη στρατιώτη στην Ασία) με την γνώριμη μέθοδο της ρομ-κομ που υποστηρίζουν δυο σωστοί ηθοποιοί που ξέρουν να κλιμακώνουν τις ψυχολογικές τους μεταπτώσεις όμορφα και υπαινικτικά. Ωστόσο, χωρίς ο Λάσε Χάλστρομ να καταθέτει τίποτε αξιοσημείωτο, σίγουρα κάτι λιγότερο κι από το ούτως ή άλλως χαριτωμένο αλλά μέτριο Chocolat.

Το περίεργο, όμως, είναι ότι το φιλμ δεν είναι ένα, αλλά… δύο. Γιατί στο μέρος που αφορά την εκπρόσωπο τύπου Κριστίν Σκοτ Τόμας (δίνει ρεσιτάλ), έχουμε ένα εξαιρετικό δείγμα αγγλικής σάτιρας πάνω στο πολιτικό μάρκετινγκ – με καταγωγή από τα «Yes Minister-Prime Minister» – που τσακίζει κόκαλα και που είναι σκέτη απόλαυση. Αν ο Χάλστρομ διαμόρφωνε όλο το φιλμ πάνω σε αυτό το ύφος, θα είχαμε ένα πολύ καλύτερο έργο. Αλλά φαίνεται, του αρέσουν τα κλασικά παλιά παραμύθια.

Βαθμολογία: