Η χήρα Ροσάρια μετακομίζει στο Μιλάνο από το χωριό της, με τους τέσσερις γιους της. Ο πέμπτος της γιος, ο Βινσέντζο, ζει ήδη στο Μιλάνο. Στην αρχή η οικογένεια έχει πολλά προβλήματα, αλλά στο τέλος καταφέρνουν να τακτοποιηθούν και θα βρεθεί μια δουλειά για τον καθένα. Ο Σιμόν παίζει μποξ, ο Ρόκο δουλεύει σε στεγνοκαθαριστήριο και ο Τσίρο πηγαίνει σχολείο. Ο Σιμόν θα συναντηθεί με τη Νάντια, μια νεαρή πόρνη, με την οποία θα αναπτύξει ένα φλογερό ειδύλλιο. Μετά από λίγο καιρό, όμως, ο Ρόκο, αφού τελειώσει το στρατιωτικό, θα πέσει στα δίχτυα της, και θα αναπτύξει κι αυτός σχέση μαζί της. Η πίκρα και η ζήλια θα ανάψει τις φλόγες της ανάμεσα στα δύο αδέλφια, και οι αψιμαχίες θα τους οδηγήσουν πολύ μακριά, τόσο μακριά όσο ένας φόνος.

Σκηνοθεσία:

Luchino Visconti

Κύριοι Ρόλοι:

Alain Delon … Rocco Parondi

Renato Salvatori … Simone Parondi

Annie Girardot … Nadia

Κατίνα Παξινού … Rosaria Parondi

Max Cartier … Ciro Parondi

Σπύρος Φωκάς … Vincenzo Parondi

Rocco Vidolazzi … Luca Parondi

Claudia Cardinale … Ginetta

Paolo Stoppa … Cerri

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Suso Cecchi D’Amico, Pasquale Festa Campanile, Massimo Franciosa, Enrico Medioli, Luchino Visconti

Στόρι: Luchino Visconti, Suso Cecchi D’Amico, Vasco Pratolini

Παραγωγή: Goffredo Lombardo

Μουσική: Nino Rota

Φωτογραφία: Giuseppe Rotunno

Μοντάζ: Mario Serandrei

Σκηνικά: Mario Garbuglia

Κοστούμια: Piero Tosi

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Πολύ θετική.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: Rocco e i Suoi Fratelli
  • Ελληνικός Τίτλος: Ο Ρόκο και τ’ Αδέλφια του
  • Διεθνής Τίτλος: Rocco and His Brothers
  • Εναλλακτικός Ελλ. Τίτλος: Ο Ρόκο και τα Αδέλφια του

Σεναριακή Πηγή

  • Μυθιστόρημα (τμήμα): Il Ponte della Ghisolfa του Giovanni Testori.

Κύριες Διακρίσεις

  • Υποψήφιο για Bafta καλύτερης ταινίας από οποιαδήποτε προέλευση και ξένης ηθοποιού (Annie Girardot).
  • Καλύτερη παραγωγή στα David di Donatello.
  • Συμμετοχή στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ Βενετίας. Ειδικό βραβείο επιτροπής και βραβείο FIPRESCI.

Παραλειπόμενα

  • Ο τίτλος είναι ένα πάντρεμα του τίτλου του τετράτομου έργου Joseph and His Brothers του Thomas Mann, και του ονόματος του ποιητή Rocco Scotellaro, που είχε εκφράσει τα συναισθήματα του για τους χωρικούς της Νότιας Ιταλίας.
  • Οι δημοτικές αρχές απαγόρευσαν το γύρισμα του τελικού φόνου σε μια μεγάλη και τουριστική περιοχή ανάπλασης. Ως αιτία παρατέθηκε η άκαιρη ομοιότητα με την πραγματικότητα, μια και στην ίδια περιοχή είχε πριν λίγο καιρό δολοφονηθεί μια πόρνη. Αυτό όμως είχε και συνέχεια, αφού ο καρδινάλιος Tardini ώθησε την αστυνομία να αναλάβει δράση εναντίον “συγκεκριμένων καταστροφικών ταινιών”. Έτσι, απαιτήθηκε το κόψιμο τεσσάρων σκηνών, και να οδηγηθεί ο παραγωγός σε δίκη. Όλα ήρθαν σε έναν συμβιβασμό, όταν ο Goffredo Lombardo συμφώνησε να μπουν σκοτεινά φίλτρα στις επίμαχες σκηνές, με τις δύο από αυτές να χάνονται τελείως.
  • Renato Salvatori και Annie Girardot ξεκίνησαν στα γυρίσματα δεσμό.
  • Η φωνή του Alain Delon και της Annie Girardot είναι ντουμπλαρισμένες. Και οι υπόλοιπες όμως φωνές εικάζεται ότι ανήκουν σε διαφορετικούς ηθοποιούς από αυτούς που βλέπουμε στην οθόνη, όπως παρατηρείται από τον περίεργο συγχρονισμό του ήχου με την κίνηση των στομάτων.
  • Μπορεί ο Σπύρος Φωκάς να ερμηνεύει τον μεγάλο αδελφό, στην πραγματικότητα όμως η ηλικία του ήταν μικρότερη από αυτήν των Alain Delon και Renato Salvatori.
  • Όταν η ταινία προβλήθηκε το 1961 στις ΗΠΑ, μεγάλο της μέρος είχε κοπεί ως πολύ βίαιο για το αμερικανικό κοινό.

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 6/4/2018

Το σινεμά του Λουκίνο Βισκόντι ήθελε μεγάλα κότσια, όταν βέβαια ο δημιουργός είχε τα κέφια του. Πώς αλλιώς να χαρακτηρίσει κάποιος την ικανότητα αυτού του ανθρώπου στο να συνθέτει εικόνες με τέτοια επιμέλεια στη λεπτομέρεια. Πιο πολύ θα έλεγε κανείς πως συνέθετε όπερα, παρά κινηματογραφική ταινία. Κι εδώ μιλάμε για μία εκ των πλέον προσεγμένων του δουλειών (όχι όμως της ανώτερης), όπου ένα πλήθος σπουδαίων για την έβδομη τέχνη ονομάτων υποκύπτουν στα απόλυτα θέλω του δημιουργού. Ένα επικό και σκοτεινό μελόδραμα που ίσως δυσκολέψει τους μη λάτρεις του κομψού σινεμά άλλων χρόνων και τεχνοτροπιών, αλλά ταυτόχρονα απλό στη σεναριακή δομή του, ένα αμάλγαμα του μικρού με το μεγάλο. Με απίστευτη σύλληψη φωτογραφίας, ο Βισκόντι «ταλαιπωρεί» τους ήρωες του για να τους χωρέσει σε ένα κάδρο βιαιότητας, ιστορικών αντιθέσεων, αλλά την ίδια ώρα και κλασικού ιταλικού μελοδράματος. Ένα αριστούργημα οπτικής και αφηγηματικής εκτέλεσης.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

23 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.