Η αφρόκρεμα της αθηναϊκής κοινωνίας παρευρίσκεται για ένα βράδυ στη δεξίωση ενός συλλέκτη έργων τέχνης, ο οποίος φημολογείται πως έχει στην κατοχή του έναν ανεκτίμητης αξίας πίνακα του Ρέμπραντ. Ένας κριτικός έργων τέχνης έρχεται στη δεξίωση με σκοπό να ανακαλύψει τον πίνακα και να διαπιστώσει τη γνησιότητα του, αλλά η συνέχεια είναι γεμάτη από ευτράπελα.

Σκηνοθεσία:

Νίκος Παναγιωτόπουλος

Κύριοι Ρόλοι:

Λάκης Λαζόπουλος … Σκιαβόνε

Χρήστος Λούλης … Μάρκος Μάρκογλου

Γιάννης Μπέζος … Γεράσιμος Μαλαπάρτε

Αλεξία Καλτσίκη … Κλεοπάτρα Αλεξίου

Δήμητρα Ματσούκα … η ‘πόρνη’

Δούκισσα Νομικού … η ‘κόρη του Ρέμπραντ’

Γιάννης Στάνκογλου … μπράβος

Νίκος Καρδώνης

Δημήτρης Καταλειφός

Φωτεινή Μπαξεβάνη

Γιώργος Κοτανίδης

Μάκης Παπαδημητρίου

Γιάννης Παπαδόπουλος

Δημήτρης Πιατάς

Χάρης Φραγκούλης

Γιώργος Χρυσοστόμου

Άλκης Παναγιωτίδης

Adrian Frieling … γερμανός πρέσβης

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Νίκος Παναγιωτόπουλος, Ζάχος Ε. Παπαζαχαρίου, Michel Fais

Παραγωγή: Νικόλας Αλαβάνος, Βασίλης Αλατάς

Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης

Φωτογραφία: Κωστής Γκίκας

Μοντάζ: Νίκος Πάστρας

Σκηνικά: Αλεξάνδρα Νεοφύτου

Κοστούμια: Μαριάννα Σπανουδάκη

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Αρνητική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Η Κόρη του Ρέμπραντ

Διεθνής Τίτλος: Rembrandt’s Daughter

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σπύρος Δούκας

Έκδοση Κειμένου: 10/12/2015

Σε μια έπαυλη γίνεται μια δεξίωση μεγαλοαστών, με καλεσμένους διάφορα σημαντικά πρόσωπα υψηλού κύρους. Πολλοί συζητούν κι αναζητούν έναν αυθεντικό πίνακα Ρέμπραντ, που ο οικοδεσπότης (Γιάννης Μπέζος) λέγεται πως έχει στην κατοχή του και βρίσκεται σε ένα δωμάτιο της έπαυλης. Παράλληλα, περιφέρεται μια μυστηριώδης και πανέμορφη «μη μου άπτου» ύπαρξη (Δούκισσα Νομικού), που μοιάζει με τη γυναίκα που απεικονίζεται στον πίνακα.

Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος συνεχίζει στο ανεκδοτολογικό ύφος του παραδίδοντας μια κωμωδία που απαρτίζεται από καταστάσεις σουρεαλιστικού χαρακτήρα, χωρίς κάποιο κεντρικό σενάριο για πυρήνα, παρά μόνο την ύπαρξη του πίνακα. Διακρίνουμε πολύ εύκολα κάποιες επιρροές από Μπουνιουέλ και Σορεντίνο. Απέχει, όμως, πολύ από αυτούς, καθώς υπολείπεται σε βάθος και ουσία, κάνοντας μια επιδερμική σάτιρα πάνω στον μεγαλοαστισμό, τον ελιτισμό, την υποκρισία και άλλα αντίστοιχα θέματα, κυρίως ευφυολογώντας μέσα σε μια παράταξη ανεξάρτητων σκηνών τύπου σκετς, που δεν δένουν ιδιαίτερα μεταξύ τους. Στην αρχή υπάρχει μια εφευρετικότητα στις «εξυπνάδες» του, σταδιακά όμως αρχίζει να επαναλαμβάνεται και να κουράζει, κλείνοντας τελικά με έναν μεγάλο σε διάρκεια τουρτοπόλεμο, που δεν φαίνεται να αποσκοπεί σε κάτι πέρα από την απομυθοποίηση της αιθέριας «κόρης του Ρέμπραντ». Αντίστοιχα, δεν διαθέτει και καμία αξιόλογη ερμηνεία, παρά μια παρέλαση από σταρ, κατά βάση τηλεοπτικούς, με αποτέλεσμα το εγχείρημά του να παραμένει υπονομευμένο.

Βαθμολογία:


>>>>>>>>> Συνολικές Επισκέψεις: 45 || Επισκέψεις Βδομάδας: 1

Γκαλερι φωτογραφιων

11 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.