Χωρίς δουλειά ή προσόντα γενικότερα, η Σάντρα, μια πρώην νικήτρια καλλιστείων, μετακομίζει ξανά με τη μητέρα της μετά από 15 χρόνια. Βρίσκει δουλειά σε ένα τοπικό εργοστάσιο, αλλά δεν τα πάει καλά με το αφεντικό της, τον οποίο σκοτώνει κατά λάθος. Δύο γυναίκες είναι μάρτυρες. Οι τρεις τους ανακαλύπτουν ότι ο νεκρός έκρυβε μια τεράστια περιουσία, την οποία αποφασίζουν να μοιραστούν. Κάπως έτσι ξεκινούν τα προβλήματα…

Σκηνοθεσία:

Allan Mauduit

Κύριοι Ρόλοι:

Cecile de France … Sandra Dreant

Yolande Moreau … Nadine Dewulder

Audrey Lamy … Marilyn Santos

Simon Abkarian … Simon Beneke

Samuel Jouy … επιθεωρητής Digne

Beatrice Agenin … Κα Dreant

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Jeremie Guez, Allan Mauduit

Παραγωγή: Matthieu Tarot

Μουσική: Ludovic Bource

Φωτογραφία: Vincent Mathias

Μοντάζ: Christophe Pinel

Σκηνικά: Jeremy Streliski

Κοστούμια: Pierre Canitrot

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Rebelles

Ελληνικός Τίτλος: Σκότωσα το Αφεντικό μου

Διεθνής Τίτλος: Rebels

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

 

Κριτικός: Δημήτρης Κωνσταντίνου-Hautecoeur

Έκδοση Κειμένου: 23/5/2019

Ο πρωτότυπος τίτλος της ταινίας, το «Rebelles», σημαίνει επαναστάτισσες, αντάρτισσες. Έχει ενδιαφέρον να δούμε τη ταινία του Allan Mauduit υπό αυτή τη σκοπιά, μιας και η ιστορία τριών προλετάριων εργατριών που σκοτώνουν (κατά λάθος) το αφεντικό τους κατόπιν μιας απόπειρας βιασμού έχει σίγουρα αυτό το υπόβαθρο. Οι τρεις γυναίκες επαναστατούν όχι μόνο απέναντι στο ίδιο το αφεντικό, αλλά και στον συμβιβασμένο εαυτό τους, την κοινωνική τάξη τους και το «αδύναμο» γυναικείο στερεότυπο. Έτσι και το φιλμ του Mauduit αποκτά σαφώς περισσότερο ενδιαφέρον από τη μέση γαλλική κομεντί, παρόλο που δραματουργικά δεν βγάζει τους Γάλλους απολύτως ασπροπρόσωπους.

Συγκεκριμένα, έχουμε μια πλειάδα χαρακτήρων που δεν προλαβαίνουν όλοι να αποκτήσουν ολοκληρωμένη υπόσταση, μια σειρά αυθαίρετων συμπτώσεων ή προβλέψιμων ανατροπών κι ένα κωμικό τάιμινγκ που μάλλον τείνει λιγάκι προς την αμηχανία. Παρόλα αυτά, το φιλμ εύστοχα παρουσιάζει μια ευρύτερη προσέγγιση που του προσδίδει χαρακτήρα και το σώζει περήφανα από τη μετριότητα. Ο Maudit δίνει έμφαση -για τα mainstream κωμικά δεδομένα- στη βία και το μαύρο χιούμορ, και αντιμετωπίζει συχνά το φιλμ του σαν ένα νέο-γουέστερν, προσδίδοντάς του την συνακόλουθη κινηματογραφόφιλη διάθεση. Έτσι, διαθέτοντας συχνά μια οριακά ταραντινική αίσθηση, το φιλμ επιτυγχάνει ως καλοπροαίρετη κωμωδία του ευρέως κοινού, που όχι απλώς δεν υποτιμά το τελευταίο, μα αντιθέτως προσέχει να του απευθυνθεί με πολιτική ουσία και συνείδηση, αποκαλύπτοντας μια έντονα φεμινιστική, «θελμολουιζική» αφήγηση στην καρδιά του.

Βαθμολογία:

0: Κακή 🥔 | 1: Μέτρια 👎 | 2: Ενδιαφέρουσα 🆗 | 3: Καλή 👍 | 4: Πολύ Καλή ⭐ | 5: Αριστούργημα 💎

Γκαλερι φωτογραφιων

9 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.