Τίποτα στη ζωή της Κέισι Τόμας δεν είναι όπως δείχνει, και όλα έχουν ανατραπεί μετά από ένα τραγικό περιστατικό που τη σημάδεψε. Αυτή η φαινομενικά υποσχόμενη κοπέλα είναι σατανικά έξυπνη, προκλητικά πανούργα, και διάγει μυστική διπλή ζωή ανά μέρα και νύχτα. Τώρα, μια απροσδόκητη νέα επαφή πρόκειται να δώσει στην Κέισι την ευκαιρία να διορθώσει τα λάθη του παρελθόντος, με γνώμονα πάντα την εκδίκηση.

Σκηνοθεσία:

Emerald Fennell

Κύριοι Ρόλοι:

Carey Mulligan … Cassandra ‘Cassie’ Thomas

Bo Burnham … Δρ Ryan Cooper

Alison Brie … Madison McPhee

Clancy Brown … Stanley Thomas

Jennifer Coolidge … Susan Thomas

Laverne Cox … Gail

Chris Lowell … Al Monroe

Connie Britton … πρύτανης Elizabeth Walker

Adam Brody … Jerry

Max Greenfield … Joe

Christopher Mintz-Plasse … Neil

Sam Richardson … Paul

Alfred Molina … Jordan Green

Molly Shannon … Κα Fisher

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Emerald Fennell

Παραγωγή: Tom Ackerley, Ben Browning, Emerald Fennell, Ashley Fox, Josey McNamara, Margot Robbie

Μουσική: Anthony Willis

Φωτογραφία: Benjamin Kracun

Μοντάζ: Frederic Thoraval

Σκηνικά: Michael Perry

Κοστούμια: Nancy Steiner

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Promising Young Woman

Παραλειπόμενα

  • Σκηνοθετικό ντεμπούτο για την ηθοποιό Emerald Fennell, μετά κι από μια μικρού μήκους ταινία. Επί της ταινίας έχει κι ένα πέρασμα ως παρουσιάστρια βίντεο.
  • Γυρίστηκε μέσα σε 23 ημέρες.
  • Ο τίτλος παραπέμπει στον Brock Turner, έναν φοιτητή που καταδικάστηκε το 2016 για βιασμό. Παρά την καταδίκη του, αρκετοί αναφέρονταν για αυτόν ως “ένας υποσχόμενος νέος”.
  • Η Focus Features απέκτησε άμεσα τα δικαιώματα διανομής μετά την πρεμιέρα του φιλμ στο φεστιβάλ του Sundance, αλλά χρειάστηκε περίπου ένας χρόνος για να βγει στις αίθουσες, λόγω της πανδημίας.

Μουσικά Παραλειπόμενα

  • Η Cyn (Cynthia Nabozny) ερμηνεύει για το φιλμ το Uh Oh.
  • Ως μεγάλη λάτρης της Britney Spears, η σκηνοθέτιδα έστειλε μια λίστα τραγουδιών στην Carey Mulligan για να τη βοηθήσει με τον ρόλο, έχοντας μέσα σε αυτήν το Toxic δύο φορές. Το τραγούδι ακούγεται με βιολί κι επί της ταινίας.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 16/1/2021

Να και μια -ας την πούμε- μαύρη κωμωδία, που κανείς δεν γελάει. Για την ακρίβεια, ένα θηλυκό αν γελάσει, πρέπει να έχει μια ζωή σε χρυσό κλουβί, ενώ αν είναι αρσενικός πρέπει να δαγκώσει τα χείλη του. Στην ουσία πρόκειται για ένα σκληρό μελόδραμα, που εξαπολύεται στις αίθουσες για να σταθεί ως ψυχολογικό εμπόδιο σε όσους έχουν τον «τρόπο» τους να υπερνικούν θανατηφόρες ενοχές.

Ακόμα δεν βγήκε από το δημιουργικό της «καβούκι», και η Emerald Fennell έχει το θάρρος-θράσος να εφεύρει έναν τρόπο να ευνουχίσει τον καθέναν που βάζει πιο πάνω τις ορμές του από μια ζωή συνανθρώπου του. Ακόμα κι αν η ταινία βρίθει ευκαιριών για να γίνει ξέφρενη, μοντέρνα και να χαράξει έναν cult δρόμο που η νεολαία του σήμερα θα θυμόταν για χρόνια, τα αφήνει όλα αυτά στην άκρη, και κάνει ένα σινεμά που θυμίζει έντονα δεκαετία του 1990.

Πέρα λοιπόν από το «too-much» περίβλημα μιας ιστορίας που σίγουρα δεν ανήκει στην καθημερινότητα, αλλά ούτε καν εμφανίζεται ποτέ σε δελτία ειδήσεων, τα πάντα είναι ειπωμένα με απλό τρόπο. Η Κέισι είναι μια κατεστραμμένη εσωτερικά κοπέλα, στιγματισμένη από έναν ακόμα βιασμό, από αυτούς που δεν λένε να αφανιστούν για το καλό ενός καλύτερου κόσμου. Έναν ακόμα βιασμό, δε, που έμεινε ατιμώρητος τόσο για πρακτικούς λόγους συμφέροντος, όσο και για μια νοοτροπία που θέλει να μη θεωρεί δα σημαντικό κάτι που γίνεται στα κρυφά κατά κόρον. Μα η Κέισι έχει μετατραπεί σε μηχανή εκδίκησης, όχι όμως από αυτές που έχουμε δει σε παρόμοιες ταινίες, με κοινό παρονομαστή τη γραφική βία. Εδώ η βία δεν έρχεται στα μάτια του θεατή, αλλά παίρνει την πλάγια οδό για να καρφωθεί κατευθείαν στη συνείδηση.

Φτάνουν σημεία που μπορείς να πεις ακόμα κι άτσαλη τη σκηνοθετική διεύθυνση της Fennell, σαν να βγάζει έναν ανεξάρτητου τύπου αυθορμητισμό που γειώνει ένα τόσο «mainstream-cult» θέμα. Μοιάζει ακόμα και με μια εφηβική ταινία, αλλά είναι αυτό το βλέμμα καταλύτης της Carey Mulligan που σε επαναφέρει στην τάξη. Η κοπέλα εδώ καταφέρνει και σπάει τον τοίχο ανάμεσα σε ερμηνεία κι αμεσότητα, ως μια ύπαρξη τόσο ερωτεύσιμη και την ίδια ώρα τόσο συγκινητικά αξιολύπητη. Είναι η μυθική Κασσάνδρα, που δεν «έκατσε» σε κοτζάμ Απόλλωνα, κι ενώ προβλέπει τα μελλούμενα (όπως αποδεικνύεται και στη σκηνή του φινάλε), κανείς δεν την παίρνει στα σοβαρά και προδιαγράφει μια τόσο μοναχική πορεία που μόνο σε αδιέξοδο βγάζει.

Σεμνό, ποιοτικό «όσο-τόσο», αλλά κυρίως ένα ψυχολογικό αγκάθι που βρίσκει τον τρόπο να τρυπήσει όσους αισθάνονται διάτρητοι και κρυμμένοι πίσω από μια κοινωνία που δεν έχει ακόμα μεριμνήσει για εκείνες τις αυτοάμυνες που θα προστάτευαν όλα τα μέλη της. Δείτε το, και κυρίως δείξτε το με «τρόπο» αν έχετε κάτι σκοτεινό που κρύβεται πίσω το δάχτυλο του τριγύρω σας…

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

15 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.