Ο ατσίδας ντετέκτιβ Χάρι Γκούντμαν εξαφανίζεται μυστηριωδώς, ωθώντας έτσι τον 21χρονο γιο του, Τιμ, να μάθει τι συνέβη. Στη διερεύνηση τον βοηθά ο πρώην συνεργάτης του Χάρι, ο ντετέκτιβ Πίκατσου: ένας ξεκαρδιστικός, λατρευτός σούπερ μπελάς που μπορεί να μπερδέψει ακόμα και τον ίδιο τον εαυτό του. Συνειδητοποιώντας ότι έχουν την ικανότητα να επικοινωνούν μεταξύ τους, ο Τιμ και ο Πίκατσου ενώνουν τις δυνάμεις τους για να ξεδιπλώσουν το μυστήριο. Ψάχνουν για ίχνη κάτω από τα νέον φώτα των δρόμων της πόλης Ράιμ -μιας σύγχρονης μητρόπολης όπου οι άνθρωποι και τα Πόκεμον ζουν δίπλα-δίπλα- και συναντούν μια σειρά από χαρακτήρες Πόκεμον. Σταδιακά ξεδιπλώνεται μια συνωμοσία, καθώς απειλείται η ειρηνική συνύπαρξη των Πόκεμον με τους ανθρώπους, αλλά και ολόκληρο το σύμπαν τους.

Σκηνοθεσία:

Rob Letterman

Κύριοι Ρόλοι:

Ryan Reynolds … ντετέκτιβ Pikachu (φωνή)

Justice Smith … Tim Goodman

Kathryn Newton … Lucy Stevens

Bill Nighy … Howard Clifford

Ken Watanabe … ντετέκτιβ Hide Yoshida

Chris Geere … Roger Clifford

Suki Waterhouse … Κα Norman

Omar Chaparro … Sebastian

Rita Ora … Δρ Ann Laurent

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Dan Hernandez, Benji Samit, Rob Letterman, Derek Connolly

Στόρι: Dan Hernandez, Benji Samit, Nicole Perlman

Παραγωγή: Cale Boyter, Hidenaga Katakami, Don McGowan, Mary Parent

Μουσική: Henry Jackman

Φωτογραφία: John Mathieson

Μοντάζ: Mark Sanger, James Thomas

Σκηνικά: Nigel Phelps

Κοστούμια: Suzie Harman

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Pokemon Detective Pikachu

Ελληνικός Τίτλος: Πόκεμον Ντετέκτιβ Πίκατσου

Άμεσοι Σύνδεσμοι

Pokemon: Η Ταινία (1998)

Pokemon 2: Η Δύναμη του Ενός (1999)

Pokemon 3 (2001)

Σεναριακή Πηγή

  • Βίντεο-γκέιμ: Detective Pikachu των Tomokazu Ohara, Haruka Utsui.
  • Χαρακτήρες franchise: Pokemon των Satoshi Tajiri, Ken Sugimori, Junichi Masuda, Atsuko Nishida.

Παραλειπόμενα

  • Πρώτη ζωντανή εμφάνιση των Pokemon όχι μόνο στον κινηματογράφο, αλλά υπό οποιοδήποτε μέσο.
  • Για την αναβίωση των μικρών ηρώων επιστρατεύτηκε η τεχνική του motion capture.
  • Πρώτο της σειράς που δεν παίρνει το «κατάλληλο για όλους» από την αμερικανική επιτροπή αξιολόγησης, αλλά PG.
  • Ο αμερικανός DJ Diplo κάνει μια εμφάνιση ως ο εαυτός του, για την ακρίβεια μια πόκεμον εκδοχής του εαυτού του.
  • Η ιδέα ήρθε από το Detective Pikachu, ένα spin-off βίντεο-γκέιμ της διάσημης σειράς γκέιμ των 1990, μια και όταν σκέφτηκαν να κάνουν κάτι με ζωντανά πόκεμον κοντά στις αρχικές ρίζες του franchise, σκόνταψαν στον αρχικό σχεδιαστή, την εταιρία Game Freak, που δεν δήλωνε καθόλου ευχαριστημένη.
  • Για διάφορους ρόλους, πέρασαν από τα υπόψιν οι: Danny DeVito, Dwayne Johnson, Mark Wahlberg and και Jackman.
  • Η ταινία είναι τρισδιάστατη.

Μουσικά Παραλειπόμενα

  • Δύο ορίτζιναλ τραγούδια γράφτηκαν για εδώ: το Carry On με τους Kygo και Rita Ora, και το Electricity από τους Honest Boyz και Lil Uzi Vert σε παραγωγή Pharrell Williams.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Πάρις Μνηματίδης 

Έκδοση Κειμένου: 12/6/2019

Η παράλληλη ποπ κουλτούρα των βιντεοπαιχνιδιών έχει διαδοθεί σε βαθμό που να υπερβεί την κοινότητα στην οποία πρωτίστως απευθύνεται ουκ ολίγες φορές, ελάχιστες όμως έχει πραγματικά ριζώσει στο συλλογικό υποσυνείδητο. Ο κόσμος των Πόκεμον υπήρξε μια τέτοια εξαίρεση, ασκώντας μια επιδραστικότητα που θα μπορούσε κάλλιστα να συγκριθεί με αυτή των κολοσσών της συγκεκριμένης κατηγορίας οπτικού μέσου (το αν θα μπορούσε να ανακηρυχθεί «τέχνη» είναι μια μεγάλη συζήτηση που λόγω οικονομίας χώρου δεν μπορεί να επεκταθεί εδώ) όπως το περίφημο «Super Mario Bros.». Το ερώτημα του πώς θα μπορούσε να μεταφερθεί κινηματογραφικά αυτό το σύμπαν δεν απαντάται εδώ, μιας και η βάση είναι κάπως βολικά ένα πιο αφηγηματικό σαν σκελετός και δευτερεύον βιντεοπαιχνίδι του συγκεκριμένου brand-name, κάτι που σαν επιλογή είναι αυτονόητο, μιας και πρώτο μέλημα εδώ είναι να γυριστεί ένα φιλμ με μια ιστορία με συνοχή και όχι απλά να ικανοποιηθούν οι φαν των συμπαθέστατων πλασμάτων με μια σωρεία αναφορών αφιερωμένη αποκλειστικά στον κλειστό τους κύκλο (όχι πως δεν υπάρχουν και τέτοιες, αλλά δοσμένες με ισορροπία).

Το θέμα είναι πόσα επιτυγχάνει η ταινία κινούμενη σε αυτό το πλαίσιο; Μάλλον όχι πολλά. Αυτό συμβαίνει γιατί ο μύθος που έχει στηθεί δυστυχώς είναι προσχηματικός, με αρκετές τρύπες, τεμπέλικες λύσεις και κενά λογικής (ενδεικτικά δεν εξηγούνται ποτέ τα κίνητρα του κακού) που φανερώνουν τσαπατσουλιά εκ μέρους των σεναριογράφων και με μια δραματουργία όχι αρκετά δυνατή για να πείσει ότι το όλο εγχείρημα δεν είναι απλά μια απόπειρα κεφαλαιοποίησης της νοσταλγίας των ενηλίκων που μεγάλωσαν με την παρέα των εκ Ιαπωνίας τεράτων.

Το εύρημα της ένταξης ενός νουάρ περιβάλλοντος (έστω και με τεχνό-νουάρ διάκοσμο που παραπέμπει σχεδόν ευθέως στο κλασικό «Μπλέηντ Ράνερς: Ομάδες Εξόντωσης») στην υπηρεσία μιας οικογενειακής ταινίας προέρχεται από το «Ποιος Παγίδεψε τον Ρότζερ Ράμπιτ», μόνο που εδώ το αποτέλεσμα είναι σαφέστατα πιο συμβατικό και συγκρατημένο, δίχως το φρενήρες κωμικό τάιμινγκ της δημιουργίας του Zemeckis. Το ότι το σενάριο ζορίζεται γίνεται εμφανές μεταξύ άλλων και όταν ξαφνικά μπαίνει μια δραματική διάσταση στην ιστορία, η οποία μοιάζει ξένο σώμα σε σχέση με το εύθυμο σε γενικές γραμμές σύνολο. Ο δε Ryan Reynolds, όσο κι αν ελέω «Deadpool» έχει εξειδικευτεί με τα χρόνια στη φωνητική ερμηνεία, δεν μοιάζει αρκετός για να σώσει με τα τερτίπια του ως Pikachu ένα αρκετά μέτριο υλικό. Δεν είναι τυχαίο ότι μετά το πέρας της θέασης ακόμη και ο μη εξοικειωμένος με το κόνσεπτ των Πόκεμον περισσότερο θα θυμάται τη χαριτωμένη ψηφιακή παρουσία του μικρού κίτρινου πλάσματος που έχει ταυτιστεί με το franchise αυτό, παρά τον λόγο που εκφέρεται από τον ηθοποιό που δανείζει τη φωνή του στον συγκεκριμένο χαρακτήρα, και όχι αδίκως.

Γενικά, πάντως, δεν υπάρχει καμία ερμηνευτική παρουσία που να εκπέμπει κάποια αύρα πέραν του τυπικού (έστω κι αν ο συμπαθής Justice Smith εξιλεώνεται εν μέρει για την απαράδεκτη εμφάνισή του στο «Jurassic World: Το Βασίλειο Έπεσε», καταφέρνοντας εδώ να σώσει τα προσχήματα), αίσθηση που εντείνεται από το πλέον διεκπεραιωτικό πέρασμα του Bill Nighy. Αν και παρελαύνουν πολλές αυθαιρεσίες από άποψη πλοκής, πρέπει να ομολογηθεί ότι το σύνολο δεν ξεπέφτει ποτέ στην απόλυτη ανοησία, διατηρείται ένα επίπεδο που δύναται να συγκρατήσει την προσοχή του ενήλικου συνοδού και δεν τον αφήνει να «παραδοθεί» εντελώς μπροστά σε αυτό που βλέπει. Ο ρυθμός είναι ταιριαστά γρήγορος, προσαρμοσμένος στις απαιτήσεις του σύγχρονου μικρού θεατή, ενώ και η γλυκιά καρτουνιστική αθωότητα των εφέ δεν αφήνουν ποτέ το τελικό αποτέλεσμα να χάσει την παιδικότητα του. Πέραν αυτών των γνωρισμάτων, πραγματικά δεν υπάρχει κάτι άλλο αξιοπρόσεκτο που να καθιστά την παρακολούθηση ευχάριστη, με το άθροισμα όλων των θετικών στοιχείων να μην είναι αρκετό ώστε να δικαιολογεί την ύπαρξη του «Πόκεμον Ντετέκτιβ Πίκατσου» έστω και από πλευράς ψυχαγωγικής αξίας. Για όσους αναπολούν το παιχνίδι, μάλλον πιο επωφελές θα είναι να ξεσκονίσουν τις κονσόλες τους…

Βαθμολογία:


>>>>>>>>> Συνολικές Επισκέψεις: 85 || Επισκέψεις Βδομάδας: 1

Γκαλερι φωτογραφιων

16 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.