Ο πειρατής καπετάν Τζακ Σπάροου και ο Γουίλ Τέρνερ αναζητούν το Μαύρο Μαργαριτάρι, το καταραμένο πλοίο του πειρατή Μπαρμπαρόσα. Ο τελευταίος έχει απαγάγει την κόρη του πειρατή, την Έλιζαμπεθ, η οποία έχει μαζί της το μαγικό φυλακτό. Ο Μπαρμπαρόσα ελπίζει να απαλλαχθεί από μια κατάρα που τον έχει μετατρέψει σε νεκροζώντανο, προηγουμένως όμως απαιτείται η θυσία της Ελίζαμπεθ.

Σκηνοθεσία:

Gore Verbinski

Κύριοι Ρόλοι:

Johnny Depp … καπετάνιος Jack Sparrow

Orlando Bloom … William ‘Will’ Turner Jr.

Geoffrey Rush … καπετάνιος Hector Barbossa

Keira Knightley … Elizabeth Swann

Jack Davenport … James Norrington

Jonathan Pryce … κυβερνήτης Weatherby Swann

Lee Arenberg … Pintel

Mackenzie Crook … Ragetti

Kevin McNally … Joshamee Gibbs

Zoe Saldana … Anamaria

David Bailie … Cotton

Martin Klebba … Marty

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Ted Elliott, Terry Rossio, Stuart Beattie, Jay Wolpert

Στόρι: Ted Elliott, Terry Rossio

Παραγωγή: Jerry Bruckheimer

Μουσική: Klaus Badelt

Φωτογραφία: Dariusz Wolski

Μοντάζ: Stephen E. Rivkin, Arthur Schmidt, Craig Wood

Σκηνικά: Brian Morris

Κοστούμια: Penny Rose

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Pirates of the Caribbean: The Curse of the Black Pearl

Ελληνικός Τίτλος: Οι Πειρατές της Καραϊβικής: Η Κατάρα του Μαύρου Μαργαριταριού

Άμεσοι Σύνδεσμοι

Οι Πειρατές της Καραϊβικής: Το Σεντούκι του Νεκρού (2006)

Οι Πειρατές της Καραϊβικής: Στο Τέλος του Κόσμου (2007)

Οι Πειρατές της Καραϊβικής: Σε Άγνωστα Νερά (2011)

Οι Πειρατές της Καραϊβικής: Η Εκδίκηση του Σαλαζάρ (2017)

Κύριες Διακρίσεις

  • Υποψήφιο για Όσκαρ πρώτου αντρικού ρόλου (Johnny Depp), ήχου, ειδικών εφέ, ηχητικών εφέ και μακιγιάζ.
  • Υποψήφιο για Χρυσή Σφαίρα πρώτου αντρικού ρόλου (Johnny Depp) σε κωμωδία/μιούζικαλ.
  • Βραβείο Bafta μακιγιάζ/κομμώσεων. Υποψήφιο για πρώτο αντρικό ρόλο (Johnny Depp), κοστούμια, ήχο και ειδικά εφέ.

Παραλειπόμενα

  • Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, οι σεναριογράφοι Ted Elliott και Terry Rossio είχαν βλέψεις για έναν συνδυασμό μεταφυσικού και πειρατικής ταινίας. Η Walt Disney Pictures έδωσε το πράσινο φως, βασίζοντας το στόρι σε ένα θεματικό κομμάτι της Disneyland. Σε αυτό το σημείο, ακόμα δεν είναι σίγουροι αν η ταινία κάνει για μεγάλη οθόνη ή να βγει κατευθείαν σε βίντεο. Αν πήγαιναν με την πρώτη επιλογή, είχαν κατά νου τον Matthew McConaughey, ενώ στη δεύτερη τον Christopher Walken ή τον Cary Elwes. Όταν το 2002 το σχέδιο ήρθε στα χέρια του μεγαλοπαραγωγού Jerry Bruckheimer, αυτός το απέρριψε επειδή ήταν μια κανονική πειρατική ταινία. Τότε ήρθε η συνδρομή των Elliott, Rossio, που την μετέτρεψαν προς το μεταφυσικό στοιχείο. Το αφεντικό της Disney, όμως, ο Michael Eisner, ήθελε και πάλι να πάψει την ταινία, φοβούμενος ότι θα κόστιζε πολύ. Ο Bruckheimer ήταν αυτός μπαίνοντας τον μετέπεισε, τονίζοντας ότι ο ανταγωνισμός εκείνη την εποχή έριχνε πολλά χρήματα στις υπερπαραγωγές.
  • Πρώτη επιλογή για Τζακ Σπάροου ήταν ο Jim Carrey, ενώ όταν αυτός είπε το όχι λόγω άλλων υποχρεώσεων, μπήκε στο προσκήνιο το όνομα του Michael Keaton.
  • η όλη ιδέα των Πειρατών είχε αρκετές ομοιότητες με ένα βιντεοπαιχνίδι του 1997, το The Curse of Monkey Island, και το αρχικό σενάριο που είχε στα χέρια του ως παραγωγός ο George Lucas, πριν αυτό αποτύχει να πάρει το πράσινο φως.

Μουσικά Παραλειπόμενα

  • Ο Hans Zimmer συμμετείχε στο σάουντρακ ως μουσικός παραγωγός.
  • Ο Alan Silvestri φέρονταν αρχικά ότι θα γράψει τη μουσική.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 5/1/2009

Θεαματική σε κάποια σημεία (κυρίως στη σκηνή της μεταμόρφωσης των πειρατών σε σκελετούς), γελοία σε σχεδόν όλα τα άλλα, η υπερπετυχημένη εισπρακτικά πειρατική ταινία του Βερμπίνσκι (‘The Mexican’) είναι τη μία να την αγαπάς και την άλλη να βαρυγκωμάς. Το σενάριο είναι παράλληλα ώριμο αλλά και αφελές, σε σημεία παιδαριώδες. Καμία ανανέωση του ξεχασμένου αυτού του είδους (που θα είχε πολλά να προσφέρει στο σινεμά του θεάματος), που να μην είδαμε στο ακόμα πιο μέτριο, αλλά φτηνότερο Cutthroat Island (1995), αφού και το μεταφυσικό στοιχείο δεν επιβάλλεται επί του σεναρίου.

Το χειρότερο όμως είναι η κωμική ερμηνεία του Τζόνι Ντεπ (αλά Κιθ Ρίτσαρντς), ο οποίος υποδύεται με ομολογημένη άνεση τον μέθυσο πειρατή, τον οποίο όμως σπάνια βλέπουμε να πίνει, ενώ έχει φανερό πρόβλημα με τον ώμο του. Δεν περνάει λίγη ώρα χωρίς να τον «τινάξει» χαρακτηριστικά προς τα πίσω (ένα ανόητα επαναλαμβανόμενο τικ που μάλλον εκλήφθηκε ως ερμηνευτικό κόλπο)! Όμως, η Ακαδημία τον θεώρησε άξιο υποψηφιότητας για Όσκαρ (στο Ed Wood ή στο Dead Man λογικά δεν τους συγκίνησε ομοίως…), αλλά κι αν ψάχνετε για καταιγιστική, σε σημεία, δράση, χωρίς προβληματισμούς, τότε δεν μπορώ παρά να σας προτείνω μια βαρκάδα στο σεληνόφως με τους ψηφιακούς πειρατές, που οφείλουν την έμπνευσή τους από θέμα του πάρκου της Ντίσνεϊλαντ. Ευτυχώς, τα ίδια δεν ισχύουν για τα επόμενα, πιο θεαματικά και πιο δομημένα μέρη της σειράς.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

22 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.