Στο μεταπολεμικό Λονδίνο της δεκαετίας του 1950, ο σχεδιαστής ρούχων Ρέινολντς Γούντκοκ και η αδερφή του, Σίριλ, κυριαρχούν στον χώρο της βρετανικής υψηλής ραπτικής, ντύνοντας μέλη βασιλικών οικογενειών, αστέρες του κινηματογράφου και εκπροσώπους της ανώτατης κοινωνικής τάξης. Παράλληλα, πλήθος γυναικών μπαίνουν εφήμερα στη ζωή του ιδιόρρυθμου Ρέινολντς, ενσαρκώνοντας τις κατά διαστήματα μούσες του, και σταδιακά παραχωρούν τη θέση τους στις επόμενες, που θα έχουν ανάλογη τύχη. Η μόνη σταθερή γυναίκα στη ζωή του Ρέινολντς είναι η αδερφή του, μέχρι τη στιγμή που γνωρίζει τυχαία μια νεαρή γυναίκα, την Άλμα, η οποία γίνεται ερωμένη και μούσα του. Από τη στιγμή που ερωτεύεται και παραδίδεται στην Άλμα, συνειδητοποιεί πως διασαλεύεται η απόλυτα ελεγχόμενη και προγραμματισμένη στην παραμικρή λεπτομέρεια ζωή του, και κάτι τέτοιο τον τρομοκρατεί. Η απρόσμενη αυτή ερωτική σχέση έρχεται να μεταμορφώσει και τους δύο, αλλά και την ίδια την ερωτική τους σχέση.

Σκηνοθεσία:

Paul Thomas Anderson

Κύριοι Ρόλοι:

Daniel Day-Lewis … Reynolds Woodcock

Vicky Krieps … Alma Elson

Lesley Manville … Cyril Woodcock

Camilla Rutherford … Johanna

Gina McKee … κοντέσα Henrietta Harding

Brian Gleeson … Δρ Robert Hardy

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Paul Thomas Anderson

Παραγωγή: Paul Thomas Anderson, Megan Ellison, Daniel Lupi, JoAnne Sellar

Μουσική: Jonny Greenwood

Φωτογραφία: Paul Thomas Anderson

Μοντάζ: Dylan Tichenor

Σκηνικά: Mark Tildesley

Κοστούμια: Mark Bridges

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Πολύ θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Phantom Thread

Ελληνικός Τίτλος: Αόρατη Κλωστή

Κύριες Διακρίσεις

  • Όσκαρ κοστουμιών. Υποψήφιο για καλύτερη ταινία, σκηνοθεσία, πρώτο αντρικό ρόλο (Daniel Day-Lewis), δεύτερο γυναικείο ρόλο (Lesley Manville) και μουσική.
  • Υποψήφιο για Χρυσή Σφαίρα πρώτου αντρικού ρόλου (Daniel Day-Lewis) σε δράμα και μουσικής.
  • Βραβείο Bafta κοστουμιών. Υποψήφιο για πρώτο αντρικό ρόλο (Daniel Day-Lewis), δεύτερο γυναικείο ρόλο (Lesley Manville) και μουσική.

Παραλειπόμενα

  • Όπως ανακοίνωσε ο ίδιος, αυτή είναι η έσχατη ερμηνευτική παρουσία του Daniel Day-Lewis στην καριέρα του.
  • Έμπνευση για τον κεντρικό χαρακτήρα λέγεται ότι είναι ο αμερικανός σχεδιαστής μόδας Charles James.
  • Ο ίδιος ο Anderson ανέλαβε και τη διεύθυνση φωτογραφίας, αφού ο μόνιμος συνεργάτης του, Robert Elswit, δεν ήταν διαθέσιμος. Πάντως, επίσημα δεν υπάρχει κρέντιτ, μια κι ο σκηνοθέτης θεωρεί ότι έγινε συλλογική δουλειά πάνω στο τμήμα αυτό.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 3/6/2018

Πάντα είχε προσωπικό ύφος ο Paul Thomas Anderson, αλλά ποτέ πριν δεν έκανε μια άσκηση όπως αυτή. Με πολλά στοιχεία από σύγχρονο σινεφιλικό κινηματογράφο της Μεσογείου και ταυτόχρονα πρωτοπόρων της δεκαετίας του 1960, δεν μοιάζει να θέλει να καταλήξει ως προς το πού εντέλει πατάει: στο χθες ή το σήμερα. Αλλά μαζί, δεν μοιάζει εντελώς κατασταλαγμένος αν η ταινία του είναι μονάχα μια άσκηση ύφους ή ένα σινεφίλ δράμα χαρακτήρων. Έτσι, ενώ αρχικά παρακολουθείς με ανοιχτό το στόμα τη λεπτομέρεια στη δουλειά του σπουδαίου αυτού δημιουργού, ακολουθείται ένα επίπεδο στυλ αφήγησης που απαιτεί πολλή προσοχή κι επιμονή από πλευράς θεατή. Ναι μεν κάθε σκηνή προσθέτει κι ένα λιθαράκι στην εξέλιξη του σεναρίου, αλλά το ένα μόνο που δίνεται ανά σκηνή κρίνεται με το «σταγονόμετρο» όταν οι σκηνές έχουν τόσο μεγάλη διάρκεια. Ο Anderson, παρόλα αυτά, ελέγχει παντού και πάντα τα πράγματα, και σε καλεί να μπεις στον δικό του ρυθμό ή να πεταχτείς εντελώς από την οθόνη. Κι από τη στιγμή που αυτός είναι ο άρχοντας της συγκεκριμένης οθόνης, έχει κάθε δικαίωμα να απαιτήσει κάτι τέτοιο.

Αυτό το «παιχνίδι εκβιασμού» ακολουθάει, διόλου τυχαία, και ο κεντρικός του ήρωας. Ένας άντρας τόσο εγωκεντρικός, αλαζόνας και την ίδια ώρα ανώριμος, που η επαφή μαζί του μπορεί να σκοτώσει τον συναισθηματικό κόσμο ακόμα κι ανθρώπων που νοιάζονται για αυτόν. Έρχεται, λοιπόν, η ώρα που στο παιχνίδι θα μπει μια παίκτρια που από αθώα σερβιτόρα θα εξελιχτεί σε τομή για τη ζωή του. Το δράμα αρχίζει να κορυφώνεται ως ένα «κρυμμένο» νουάρ, με μια εξ όψεως αθώα femme-fatale που είναι ικανή να στείλει στον τάφο τον ήρωα, επειδή και μόνο δεν ανέχεται τα τόσα ελαττώματα χαρακτήρα, ενώ την ίδια ώρα δεν νοεί να τον εγκαταλείψει.

Κι όλα αυτά, διανθισμένα με κάδρα που αντλούν αισθητική από την κομψότητα της τέχνης εν τω θεματικό προσκήνιο, ηθοποιούς που αντέχουν τέτοιους ρυθμούς όπως ο Daniel Day-Lewis και η Lesley Manville (αποκάλυψη βέβαια και η Vicky Krieps) και ταιριαστούς ήχους επιλεγμένους από κλασική και ρετρό μουσική. Μια σύνθεση παραπάνω από άρτια, αλλά την ίδια ώρα και παραπάνω από αφιλόξενη για έναν μη έτοιμο να ακολουθήσει πιστά τις ρητές σκηνοθετικές απαιτήσεις.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

16 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.