Χιλή, 1988. Ο δικτάτορας Πινοσέτ δέχεται διεθνή πίεση και καλεί τον λαό σε δημοψήφισμα για τη θέση του στην προεδρία. Οι πολέμιοι του πείθουν έναν νεαρό διαφημιστή, τον Ρενέ Σααβέδρα, να αναλάβει την καμπάνια του «όχι». Με την αστυνομία να τους παρακολουθεί από κοντά, η ομάδα του Σααβέδρα πασχίζει για τη νίκη που θα απελευθερώσει τη χώρα μετά από δύο δεκαετίες.

Σκηνοθεσία:

Pablo Larrain

Κύριοι Ρόλοι:

Gael Garcia Bernal … Rene Saavedra

Alfredo Castro … Lucho ‘Lucho’ Guzman

Luis Gnecco … Jose Tomas Urrutia

Antonia Zegers … Veronica Carvajal

Marcial Tagle … Alberto Arancibia

Nestor Cantillana … Fernando Arancibia

Jaime Vadell … Sergio Fernandez

Alejandro Goic … Ricardo

Roberto Farias … Marcelo

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Pedro Peirano

Παραγωγή: Daniel Marc Dreifuss, Juan de Dios Larrain, Pablo Larrain, Fuentealba Rodrigo

Μουσική: Carlos Cabezas

Φωτογραφία: Sergio Armstrong

Μοντάζ: Andrea Chignoli

Σκηνικά: Estefania Larrain

Κοστούμια: Francisca Roman

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: No

Ελληνικός Τίτλος: No

Σεναριακή Πηγή

  • Θεατρικό: El Plebiscito του Antonio Skarmeta.

Κύριες Διακρίσεις

  • Υποψήφιο για Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας (Χιλή).
  • Καλύτερη ταινία στο φεστιβάλ Αβάνας.
  • Βραβείο κοινού στο τμήμα Οριζόντων του φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Παραλειπόμενα

  • Βασίστηκε σε ένα θεατρικό που δεν είχε ποτέ παρουσιαστεί επί σκηνής. Παρότι τα γεγονότα είναι ιστορικά, τα επιμέρους κύρια πρόσωπα είναι μυθοπλαστικά ή επηρεασμένα από αληθινά.
  • Στη Χιλή, η ταινία δέχτηκε επικρίσεις επειδή δεν παρουσίαζε επακριβώς τα γεγονότα του 1988. Ο σκηνοθέτης απάντησε σε αυτό ότι πρόκειται για τέχνη και όχι ντοκιμαντέρ.
  • Πολλοί που συμμετείχαν στην καμπάνια του Όχι προσλήφθηκαν εδώ για να ερμηνεύσουν υποστηρικτές του Ναι. Αρκετοί, δε, διάσημοι του Όχι κάνουν εδώ πέρασμα ως ο εαυτός τους, μεταξύ αυτών ο Patricio Aylwin, που έγινε το 1990 ο πρώτος πρόεδρος της Χιλής στη μετά Πινοσέτ εποχή.
  • Για έξτρα ρεαλισμό, χρησιμοποιήθηκε φόρμα U-matic 3:4, συνηθισμένη στα τέλη των 1980.
  • Πρώτη χιλιανή ταινία που έφτασε στην πεντάδα του ξενόγλωσσου Όσκαρ.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 12/12/2014

Από μια χώρα που ένιωσε στο μεδούλι της τόσα χρόνια την πολιτική καταπίεση, είναι λογικό να εξάγει συνεχώς ταινίες σαν αυτήν. Προέρχεται όμως κι από ένα από τα μεγαλύτερα σύγχρονα ταλέντα της, τον Πάμπλο Λαρέν, και δεν ήταν άδικα υποψηφία για το Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας. Ο Λαρέν κάνει ό,τι μπορεί για να επιβάλει μια αίσθηση ρεαλισμού, όχι μονάχα ως προς την αφήγηση των γεγονότων, αλλά ακόμα και η κάμερα που χρησιμοποιεί προέρχεται από την εποχή της βιντεοταινίας. Παίζει με τα πλάνα του, αλλά κι αποσυμφορεί το θέμα του με δόσεις αισιοδοξίας. Επιτέλους, δε, ένας Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ που μοιάζει με αυτόν στις αρχές της καριέρας του, αν κι άπαντες οι ηθοποιοί υπηρετούν ορθά την εικόνα. Πρόκειται για ταινία ειδικών καταστάσεων, δεν θα μείνει στην ιστορία του πολιτικού κινηματογράφου, αλλά θα ικανοποιήσει με ευκολία τον καθέναν που θα την επιλέξει τόσο για να διδαχτεί ιστορία (ακόμα κι αν είναι μυθοπλαστικά τα πρόσωπα), όσο και κινηματογραφικά.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

14 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.