Η Ίλια είναι μια πόρνη στο λιμάνι του Πειραιά, που μοιάζει να μην έχει ιδιαίτερη αίσθηση της κοινωνικής και οικονομικής κρίσης γύρω της. Το όνομα του μέντορά της, Όμηρος. Πρόκειται για έναν αμερικανό τουρίστα που φτάνει στην Ελλάδα, και όταν συναντά την ασυγκράτητη Ίλια, αποφασίζει ότι της χρειάζεται περισσότερη εκπαίδευση μέσω του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού. Εκείνος προσπαθεί να τη διδάξει και η Ίλια είναι πρόθυμη να παρατήσει το επάγγελμα της, μόνο για δύο εβδομάδες. Το ερώτημα είναι: τι θα συμβεί μόλις τελειώσουν οι δύο εβδομάδες, και πόσα μπορούν να αλλάξουν σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα;

Σκηνοθεσία:

Jules Dassin

Κύριοι Ρόλοι:

Μελίνα Μερκούρη … Ίλυα

Jules Dassin … Homer Thrace

Γιώργος Φούντας … Τόνιο

Τίτος Βανδής … Γιώργος

Μήτσος Λυγίζος … καπετάνιος

Δέσπω Διαμαντίδου … Δέσπω

Δήμος Σταρένιος … Σκουπίδης

Δημήτρης Παπαμιχαήλ … βρετανός ναύτης

Αλέξης Σολωμός … ο απρόσωπος

Θανάσης Βέγγος … Θανάσης

Φαίδων Γεωργίτσης … βρετανός ναύτης

Νίκος Φέρμας … σερβιτόρος

Κούλα Αγαγιώτου … πόρνη

Παναγιώτης Καραβουσιάνος … Σπύρος

Αρτέμης Μάτσας … δικηγόρος

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Jules Dassin

Παραγωγή: Jules Dassin

Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις

Φωτογραφία: Jacques Natteau

Μοντάζ: Roger Dwyre

Σκηνικά: Αλέκος Ζώνης

Κοστούμια: Θεώνη Βαχλιώτη

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Ποτέ την Κυριακή

Διεθνής Τίτλος: Never on Sunday

Κύριες Διακρίσεις

  • Όσκαρ τραγουδιού (Τα Παιδιά του Πειραιά). Υποψήφιο για σκηνοθεσία, πρώτο γυναικείο ρόλο (Μελίνα Μερκούρη), αυθεντικό σενάριο και κοστούμια.
  • Βραβείο Samuel Goldwyn στις Χρυσές Σφαίρες.
  • Υποψήφιο για Bafta καλύτερης ταινίας από οποιαδήποτε προέλευση και ξένης ηθοποιού (Μελίνα Μερκούρη),
  • Συμμετοχή στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ Κανών. Βραβείο γυναικείας ερμηνείας (Μελίνα Μερκούρη).

Παραλειπόμενα

  • Το βραβείο που μοιράστηκε με τη Jeanne Moreau στο φεστιβάλ των Κανών η Μερκούρη, ακολουθήθηκε από γλέντι που έμεινε διάσημο. Πολλά γράφτηκαν, και ακόμα περισσότερα έμειναν ως φήμη. Κάτι ανάλογο επακολούθησε μετά τη βράβευση στα Όσκαρ.
  • Το 1967 διασκευάστηκε για το Μπρόντγουεϊ ως Ίλυα Ντάρλινγκ, με σημαντικότατη επιτυχία και 6 υποψηφιότητες για βραβεία Τόνι. Συμμετείχε το ίδιο βασικό καστ, με τη θέση όμως του Φούντα να την έχει ο Νίκος Κούρκουλος.
  • Το 1962 σε μια πολιτεία του Καναδά, η ταινία απαγορεύτηκε με την αιτιολογία ότι εκθειάζει τις γυναίκες ελευθέρων ηθών.
  • Η ταινία κόστισε 151.000 δολάρια, αλλά απέφερε παγκοσμίως 8 εκατομμύρια. Στη χώρα μας, έκοψε 184.524 εισιτήρια και ήρθε στην 3η θέση ανάμεσα σε 58 ελληνικές ταινίες της σαιζόν.

Μουσικά Παραλειπόμενα

  • Ο Μάνος Χατζιδάκις δεν αισθάνονταν κάποια δικαίωση με την επιτυχία, ούτε καν ότι τον αντιπροσώπευε η συγκεκριμένη δουλειά του, ώστε πούλησε τα δικαιώματα που είχε, και με τα χρήματα έφτιαξε τα δόντια του.
  • Πέρα από το οσκαρικό Τα Παιδιά του Πειραιά με τη φωνή της Μερκούρης, ακούγεται και το Οι Χάρες της Ίλυα  από τον Τίτο Βανδή. Ανάμεσα στα διάσημα ορχηστρικά θέμα, συναντάμε τα: Πάμε μια Βόλτα στο Φεγγάρι (Νότης Περγιάλης), Η Λατέρνα (Άγγελος Τερζάκης), Πρόλογος (Ιάκωβος Καμπανέλλης), Ερημία και Πρωινό. Κάποια από αυτά ακούστηκαν αργότερα και με στοίχους.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 24/6/2018

Χωρίς δεύτερο λόγο, η πλέον αναγνωρίσιμη στο εξωτερικό ελληνική ταινία, και αυτό είναι λίγο κρίμα όταν σκέφτεσαι ότι ο σκηνοθέτης της ήταν Αμερικανός. Δεν θα ασχοληθούμε όμως με το αν ήταν πράγματι και η καλύτερη, αφού σημασία έχει ότι πρόκειται για μια δραμεντί που εμπεριέχει όλα αυτά τα στοιχεία της ελληνικής ψυχής που οι περισσότεροι έλληνες δημιουργοί δεν γνώριζαν ποιοτικά πώς να συμπεριλάβουν στις ταινίες τους. Ο Έλληνας των 1950-60 του Ζιλ Ντασέν και της απίστευτης εδώ Μελίνας Μερκούρη ζει σε ένα επικίνδυνο όριο ανάμεσα στο κέφι και την τραγωδία, ανάμεσα στο παλιό και το σύγχρονο. Είναι ένα κράμα μαγκιάς και έλλειψης μόρφωσης. Η ηρωίδα λατρεύει το αρχαίο θέατρο, αλλά ταυτόχρονα αναγνωρίζει ως θεούς την εντεκάδα του Ολυμπιακού. Κι όμως, ο σκηνοθέτης αναγνωρίζει σε αυτό το κράμα μια σειρά από μαθήματα που θα έπρεπε να πάρει και ο δυτικός κόσμος, έχοντας και ο ίδιος πονέσει από την «πολυτέλεια» του μακαρθισμού. Έτσι, ανάμεσα σε γέλιο και δάκρυ, έχουμε μια απίθανη ροή υλικού, ένα θεσπέσιο δέσιμο του ελληνικού ρεαλισμού με τη νοοτροπία του δυτικού ξένου, και γενικά μια ταινία που αξίζει της φήμης της.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

30 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.