Οδηγώντας στην καρδιά των Χάιλαντς, ο Έντμοντ Μάρεϊ λαμβάνει μια κλήση από την πρώην σύζυγό του. Απεγνωσμένη, τον ενημερώνει ότι ο εφτάχρονος γιος τους που βρίσκεται σε κατασκήνωση αγνοείται. Σύντομα γίνεται ξεκάθαρο ότι πρόκειται για απαγωγή, κάτι που οδηγεί τους γονείς στην απελπισία.

Σκηνοθεσία:

Christian Carion

Κύριοι Ρόλοι:

James McAvoy … Edmond Murray

Claire Foy … Joan Richmond

Gary Lewis … επιθεωρητής Roy

Tom Cullen … Frank Gilchrist

Michael Moreland … William O’Connor

Max Wilson … Ethan Murray

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Christian Carion, Laure Irrmann

Παραγωγή: Marc Butan, Christian Carion, Brahim Chioua, Noemie Devide, Marc Gabizon, Laure Irrmann, Vincent Maraval, Rebecca O’Brien

Μουσική: Laurent Perez Del Mar

Φωτογραφία: Eric Dumont

Μοντάζ: Loic Lallemand

Σκηνικά: Laurel Wear

Κοστούμια: Carole Fraser

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: My Son
  • Ελληνικός Τίτλος: Εξαφάνιση Ανηλίκου

Άμεσοι Σύνδεσμοι

Σεναριακή Πηγή

Παραλειπόμενα

  • Αρχικά είχε ανακοινωθεί ως The Hearts of the Down Under and the My Son.
  • Όπως είχε συμβεί και με την ορίτζιναλ ταινία, ο πρωταγωνιστής McAvoy δεν πήρε κανένα σενάριο στα χέρια του, απόλυτα ελεύθερος να αυτοσχεδιάζει αναλόγως με το τι άκουγε από τους άλλους ηθοποιούς.
  • Τα γυρίσματα στη Σκοτία διακόπηκαν προσωρινά μετά τον εντοπισμό κρούσματος επί του επιτελείου.
  • Πρεμιέρα για τις ΗΠΑ επί της πλατφόρμας του Peacock.

Κριτικός: Φίλιππος Χατζίκος

Έκδοση Κειμένου: 23/9/2021

Μετά την ξαφνική εξαφάνιση του επτάχρονου γιου του, ο Έντμουντ επιστρέφει στο μέρος όπου κατοικεί η πρώην σύζυγός του, Τζόαν, προκειμένου να ανακαλύψει το τι έχει συμβεί στο τέκνο τους. Σύντομα έρχεται αντιμέτωπος με τις τύψεις του για τη διαρκή απουσία του από τη ζωή του παιδιού του, αλλά και τις υπόνοιες ότι ο μικρός έχει πέσει θύμα απαγωγής. Έτσι, αποφασίζει να ξετυλίξει το κουβάρι της ιστορίας και να παλέψει με όλη του την ψυχή για να μπορέσει να διασώσει το παιδί του.

Επαναλαμβάνοντας την κινηματογραφική διαδικασία που οδήγησε στο «Mon Garcon» προ τετραετίας, ο Κριστιάν Καριόν μεταθέτει το σκηνικό από τη γαλλική ύπαιθρο στη σκωτσέζικη επαρχία και κατασκευάζει εκ νέου ένα θρίλερ εξαφάνισης που θεμελιώνεται πάνω σε μία και μόνη συνθήκη: ο βασικός πρωταγωνιστής (ο vigilante πατέρας) αντιδρά ενώπιον της κάμερας αυθόρμητα, δεν έχει προετοιμαστεί για να ενσαρκώσει τον χαρακτήρα, δεν γνωρίζει την εξέλιξη της ιστορίας, με λίγα λόγια γνωρίζει όσα κι ο θεατής την ώρα που τον παρατηρεί. Στον ρόλο που κράτησε ο Γκιγιόμ Κανέ βρίσκεται πλέον ο Τζέιμς ΜακΑβόι, ενώ αρωγός του στον ρόλο της Τζόαν βρίσκεται αντί για τη Μελανί Λοράν η Κλερ Φόι.

Ο Καριόν είχε την τύχη να συνεργαστεί με τέσσερις ικανότατους ηθοποιούς στις δύο εκδοχές του έργου του, πράγμα που άλλωστε μοιάζει εκ των ων ουκ άνευ για τη δημιουργία των ταινιών όπως τις φαντάστηκε ο γάλλος δημιουργός. Μόνο που, δυστυχώς, για δεύτερη φορά το πείραμα μοιάζει να μην οδηγεί στο πολυπόθητο αποτέλεσμα. Στο πρόσωπο του ΜακΑβόι, ο Καριόν βρίσκει έναν ερμηνευτή που διαθέτει ισχυρή στόφα και αποφασιστική πυγμή, προσεγγίζοντας τις εντάσεις των χαρακτήρων που κατά καιρούς καλείται να ερμηνεύσει δίχως φόβο. Ωστόσο, εδώ φαντάζει αμήχανος και μάλιστα όχι με τον τρόπο που θα οδηγούσε τον θεατή σε μια ταύτιση μαζί του. Καταλήγει σε μανιερισμούς, οι εκρήξεις του φαντάζουν άκαιρες και άτοπες, ενώ οι πτυχές που θα μπορούσαν να διαφανούν στον χαρακτήρα του μοιάζουν με πυροτεχνήματα ματαιωμένων υποσχέσεων.

Είναι όμως ευθύνη του ΜακΑβόι η αστοχία του συγκεκριμένου φιλμ; Το τελικό αποτέλεσμα δείχνει να μη συνηγορεί προς την κατάφαση μιας τέτοιας άποψης, αφού οι βασικότερες ελλείψεις της ταινίας είναι η αδυναμία εύρεσης ενός κατάλληλου ρυθμού και κυριότερα μιας τονικής συνέχειας στην ατμόσφαιρα. Με λίγα λόγια, πρόκειται για ένα θρίλερ προσχηματικής πλοκής, που ο βασικός του πειραματισμός δεν αρκεί για να το κάνει πραγματικά αξιοθέατο, αφού ο σκηνοθέτης μοιάζει να μην επενδύει ούτε τον αναγκαίο χρόνο ούτε και την ανάλογη σημασία στο να τονίσει τα σημεία του βασικού χαρακτήρα που θα τον έκαναν πολυδιάστατο, εμμένοντας στο κυνήγι μιας παρεξηγημένης κινηματογραφικής αυθεντικότητας. Μοιραία, αναλώνεται και η εξαιρετική φωτογραφία του Ερίκ Ντιμόν, ο οποίος αξιοποιεί την απόκοσμη καταχνιά των σκωτσέζικων τοπίων στο έπακρο.

Συνολικά, το genre της ταινίας μοιάζει εκ προοιμίου αδύνατο να συμβιβαστεί με τον πειραματικό αυθορμητισμό που δοκίμασε δις ο Καριόν. Η συγκεκριμένη ταινία μοιάζει να έχει ταυτόχρονα μεγαλύτερη αλλά και μικρότερη από την απαιτούμενη διάρκεια, αφού εξαντλεί μέχρις εσχάτων τα όρια του πειράματος, αλλά ταυτόχρονα δεν στέκεται καθόλου στις λοιπές εκφάνσεις του δράματός του. Σε ένα φιλμικό είδος που απαιτεί ακρίβεια και λεπτομερείς χρονισμούς, που με άλλα λόγια συνιστά αποθέωση της εθελούσιας εξαπάτησης του κοινού, είναι δύσκολο να δουλέψει αυτή η τακτική όπως θα γινόταν λόγου χάρη σε ένα δράμα δωματίου ή ένα κασσαβετικό character-study που επιχειρεί να εισάγει την αδιάκριτη κάμερα σε μια συνθήκη πραγματικότητας. Το «Εξαφάνιση Ανηλίκου» είναι ένα θρίλερ που δεν κατορθώνει να προξενήσει την απαραίτητη αγωνία, και επομένως συνιστά περισσότερο μια απαιτητική άσκηση υποκριτικής παρά ένα πλήρες φιλμ.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

12 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.