Η ιστορία ξεκινά με δύο 14χρονες ηρωίδες που τους στερούν τα παιδιά που γεννούν μετά από ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες. Ένα βλέμμα μόνο μετά τον τοκετό, κι αμέσως ο χωρισμός του βρέφους από τη μητέρα, κάτω από τη συγκατάθεση των γονιών των ανήλικων μητέρων. Τριάντα επτά χρόνια αργότερα, είμαστε μάρτυρες των οδυνηρών αποτελεσμάτων που δημιούργησε αυτός ο διαχωρισμός στις δύο ηρωίδες. Η Κάρεν δεν έχει παντρευτεί. Φροντίζει τη μητέρα της, που είναι αυτή που πήρε τη μοιραία απόφαση, και φέρεται ψυχρά κι αδέξια στο κοινωνικό της περιβάλλον. Η Ελίζαμπεθ έχει «θάψει» τον εαυτό της στην εργασία χωρίς έρωτα, και μόνο σεξ ευκαιριακό. Σκληρή δικηγόρος και καριερίστα, έρχεται αντιμέτωπη με μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη που την πάει πίσω επαγγελματικά. Η Λούσι δεν μπορεί να κάνει παιδιά, με τον σύζυγό της προσπαθεί να υιοθετήσει μέσα από μια κοινωνική υπηρεσία, όπου πρέπει να βρουν μια νεαρή μέλλουσα μητέρα που να είναι διατεθειμένη να εγκαταλείψει το μωρό όταν βρεθούν οι κατάλληλοι θετοί γονείς.

Σκηνοθεσία:

Rodrigo Garcia

Κύριοι Ρόλοι:

Naomi Watts … Elizabeth Joyce

Annette Bening … Karen

Kerry Washington … Lucy

Samuel L. Jackson … Paul

David Ramsey … Joseph

Shareeka Epps … Ray Lawrence

David Morse … Tom Weller

Amy Brenneman … Δρ Eleanor Stone

Marc Blucas … Steven

Carla Gallo … Tracy

Jimmy Smits … Paco

Britt Robertson … Violet

LaTanya Richardson Jackson … Carol

Cherry Jones … αδελφή Joanne

Elpidia Carrillo … Sofia

Eileen Ryan … Nora

Ahmed Best … Julian

LisaGay Hamilton … Leticia Lawrence

Elizabeth Pena … Amanda

S. Epatha Merkerson … Ada

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Rodrigo Garcia

Παραγωγή: Lisa Maria Falcone, Julie Lynn

Μουσική: Edward Shearmur

Φωτογραφία: Xavier Grobet

Μοντάζ: Steven Weisberg

Σκηνικά: Christopher Tandon

Κοστούμια: Susie DeSanto

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Mother and Child

Ελληνικός Τίτλος: Μέχρι να Σε Βρω

Κύριες Διακρίσεις

  • Πρώτο βραβείο στο φεστιβάλ του Ντόβιλ.

Παραλειπόμενα

  • Η Naomi Watts χρειάστηκε μονάχα 8 ημέρες για να τελειώσει όλες τις σκηνές της.
  • Η Robin Wright είχε αρχικά επιλεγεί για τον ρόλο της Ελίζαμπεθ.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Βασίλης Καγιογλίδης

Έκδοση Κειμένου: 17/9/2010

Ο Rodrigo Garcia ασχολείται και πάλι με τη γυναίκα, που είναι άλλωστε και το αγαπημένο του θέμα και της φέρεται με τη μέγιστη τρυφερότητα, αφού πρώτα την οδηγήσει στο τέλμα μίας επώδυνης διαδικασίας αυτογνωσίας. Καταφέρνει να αναζητά χωρίς φόβο και τελικά να αποκαλύπτει τα μικρά μυστικά που κρύβει μέσα της η γυναικεία φύση, να ερμηνεύει εύστοχα εκείνα που σκέφτεται, όλα όσα καθρεφτίζονται στο πρόσωπο της. Συνθέτει ένα σύγχρονο, κοινωνικό και ανατριχιαστικά ρεαλιστικό πορτρέτο της γυναικείας ψυχολογίας. Ένα εσωτερικά στοχευμένο δράμα που κινείται γύρω από τη γυναικεία μορφή και έχει να κάνει με ιστορίες που εξερευνούν τα έγκατα της θηλυκής ψυχοσύνθεσης, στο βαθμό που αυτή επηρεάζεται από την ιδέα της μητρότητας, την μορφή τους σώματος που αυξάνει κατά την εγκυμοσύνη και την απώλεια, όποια μορφή και αν έχει αυτή, του κυοφορούμενου τέκνου ή βρέφους.

Οι ιστορίες του Garcia ακολουθούν μονοδρομημένα μονοπάτια, εξερευνούν το είναι της μάνας και ταυτόχρονα της κόρης, με βασικό μέσο το αληθινό συναίσθημα και εφαλτήριο την φυλακισμένη στην καρδιά ελπίδα, για να συναντηθούν τελικά, στο αποκορύφωμα της έκρηξης αυτών των θηλυκών ψυχών. Μικρή μα όμορφη η ταινία, που αποκαλύπτει την τρυφερή, στοργική και πράα πλευρά αυτού του δημιουργού. Η αλήθεια, όμως, είναι ότι στο παρελθόν αυτός ήταν που τηρούσε μία περισσότερο διαλλακτική στάση απέναντί στις εκπροσώπους του αδυνάτου φύλου και έτεινε να τις βλέπει με αυστηρή αντρική ματιά. Αυτή τη φορά, δε λυπάται, δε συμπονά τις γυναίκες του, εκείνες που εγκλωβίζονται στην σκέψη της προσφοράς παροχής γονικής φροντίδας ή την αποστέρηση από αυτή. Με έντονη την διορατικότητα στη θεματική του και ουσιαστική αντίληψη του χώρου, του χρόνου και του σκοπού, τις βάζει απλά να βασανιστούν, παρουσιάζοντας με ακρίβεια ένα κομμάτι της ζωής τους και μέσα από ψυχολογικές δοκιμασίες και διακυμάνσεις, τη συνάντηση με το αναπάντεχο της μοίρας και το απρόοπτο της ζωής, τις φέρνει στο φινάλε αντιμέτωπες με τις επιθυμίες τους, αλλά κυρίως με την προδιαγεγραμμένη τύχη τους. Ο Garcia δεν αρκείται στις συμβάσεις που περικλείουν τη σχέση μάνας και παιδιού, παρότι τις αποδέχεται, αλλά μελετάει την αυτοτελή, εξελικτική πορεία του ατόμου, που βρίσκεται αποκομμένο από τη σχέση αυτή.

Εκεί, όμως, που καταβάλλεται, είναι στην ίδια του την τεχνική. Κι αυτό κάνει την ταινία να μοιάζει λιγάκι ημιτελής, με το στήσιμο κυρίως της κάμερας του να τίθεται αρωγός στην ενδεχόμενη σκέψη αποξένωσης από τις ηρωίδες, η οποία ευτυχώς δεν επέρχεται ποτέ, με εξαίρεση ίσως την πιο αδύναμη ιστορία του φιλμ, αυτή της Lucy, που μπορεί να σε προσεγγίσει λιγότερο. Θα ήταν πιο εποικοδομητικό, επιπλέον για την ταινία του, να αφήσει περισσότερο χρόνο στους δεύτερους χαρακτήρες, από το να επιλέξει να τους αφήσει στο περιθώριο.

Στον αντίποδα αυτών, το ισχυρότερο, σημείο του φιλμ, είναι οι πρωταγωνίστριές του. Η Annette Bening, μοιάζει να σε προετοιμάζει για έναν δυνατό χειμώνα, κλείνουσα σε ιδιάζουσες περιπτώσεις γυναικών, αν κρίνεις σαφώς και από τον τρόπο που αντιμετωπίζει το δικό της ρόλο, πέρα και από τις λοιπές κινηματογραφικές της επιλογές. Είναι τόσο ακριβής, στην έκφραση, το λόγο και το χτίσιμο του χαρακτήρα, που αρνείσαι να διανοηθείς ότι είναι κάτι πέρα από αυτό που υποκρίνεται στο φιλμ. Προσωποποιεί με έναν μοναδικό τρόπο την δυστυχία, δίνει χαρακτήρα στη μιζέρια και το μηδενισμό κι αν μέσα σε όλα τη βοηθούσε λιγάκι το σενάριο στο τελείωμά του, θα κατέληγα στο συμπέρασμα ότι ο δικός της είναι από τους πιο ομαλά εξελισσόμενους ρόλους που έχω δει σε ταινία και η ερμηνεία της μια από τις εντυπωσιακότερες που δόθηκαν τα τελευταία χρόνια. Η Naomi Watts από την άλλη, δένεται με την εικόνα της ανεξάρτητης και αυτόνομης τριαντάρας (και βάλε), που είναι δυναμική, ταυτόχρονα κυνική αλλά και αφοσιωμένη στην προσωπική της και μόνο ευτυχία, σε σημείο να χάνει τις κοινωνικές αξίες και το νόημα του αληθινού συναισθήματος που μπορεί να της προσφέρουν τα πράγματα και οι άνθρωποι γύρω της, απολαμβάνοντας να ικανοποιεί με λάθος κινήσεις την στεγνή προσωπικότητά της.

Αν είστε γυναίκα, θα σας πρότεινα να τιμήσετε αυτή την ταινία με την παρουσία σας στους κινηματογράφους. Αν είστε άντρας, απλά σκεφτείτε πως θα ήταν ο κόσμος χωρίς τις γυναίκες. Είναι άλλωστε και μία πρώτης τάξεως ευκαιρία, να κατανοήσουμε με λόγια απλά και περιεκτικά, φουσκωμένα στο γνήσιο συναίσθημα, πως αισθάνονται αυτά τα υπέροχα πλάσματα. Μετά από αυτό, συγχωρούμε στον Garcia και το στραβοπάτημα του Passengers. Ή όχι..;

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

13 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.