1911. Κουρασμένος από τη χιμαιρική αναζήτηση της ομορφιάς και από το μάταιο κυνήγι της τελειότητας, ο Άσενμπαχ, ένας γερμανός συνθέτης, καταφθάνει για ανάπαυση σε ξενοδοχείο στη Βενετία. Μια απροσδόκητη συνάντηση θα αλλάξει τη ζωή του δραματικά. Στο πρόσωπο του νεαρού Τάτζιο, μιας ανδρόγυνης φιγούρας, όπου το παιδί, η γυναίκα και ο άνδρας συνυπάρχουν, ο Άσενμπαχ θα συναντήσει την απόλυτη ομορφιά και την τελειότητα, αλλά ταυτόχρονα θα νοιώσει και την παγωμένη ανάσα του θανάτου.

Σκηνοθεσία:

Luchino Visconti

Κύριοι Ρόλοι:

Dirk Bogarde … Gustav von Aschenbach

Bjorn Andresen … Thaddeus/Tadzio

Mark Burns … Alfred

Marisa Berenson … Κα von Aschenbach

Silvana Mangano … η μητέρα του Thaddeus

Romolo Valli … διευθυντής ξενοδοχείου

Nora Ricci … η γκουβερνάντα

Franco Fabrizi … ο κουρέας

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Luchino Visconti, Nicola Badalucco

Παραγωγή: Luchino Visconti

Φωτογραφία: Pasqualino De Santis

Μοντάζ: Ruggero Mastroianni

Σκηνικά: Ferdinando Scarfiotti

Κοστούμια: Piero Tosi

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Morte a Venezia

Ελληνικός Τίτλος: Θάνατος στη Βενετία

Διεθνής Τίτλος: Death in Venice

Άμεσοι Σύνδεσμοι

Οι Καταραμένοι (1969)

Το Λυκόφως των Θεών (1972)

Σεναριακή Πηγή

  • Μυθιστόρημα: Death in Venice του Thomas Mann.

Κύριες Διακρίσεις

  • Υποψήφιο για Όσκαρ κοστουμιών.
  • Βραβείο Bafta φωτογραφίας, σκηνικών, κοστουμιών και σάουντρακ. Υποψήφιο για καλύτερη ταινία, σκηνοθεσία και πρώτο αντρικό ρόλο (Dirk Bogarde).
  • Συμμετοχή στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ Κανών. Ειδικό βραβείο στον Luchino Visconti, με την ευκαιρία της 25χρονης επετείου του φεστιβάλ.
  • Καλύτερη σκηνοθεσία στα David di Donatello.

Παραλειπόμενα

  • Η Warner Bros. είχε αναλάβει την παγκόσμια διανομή της ταινίας. Όταν έγινε η ιδιωτική προβολή του Visconti στο Λος Άντζελες για τα στελέχη της εταιρίας, αυτοί ήθελαν να διαγραφεί το υλικό, επειδή φοβούνταν την απαγόρευση του φιλμ στις ΗΠΑ, λόγω του τολμηρού περιεχομένου της. Αυτό άλλαξε μονάχα όταν έγινε μια ειδική προβολή στο Λονδίνο, όπου λάμβανε χώρα ένα γκαλά, όπου παρευρίσκονταν η βασίλισσα Ελίζαμπεθ, για τη συγκέντρωση χρημάτων υπέρ της βυθιζόμενης ιταλής πόλης.
  • Δεύτερο μέρος της Τριλογίας της Γερμανίας του Visconti, όπου συ,πληρώνεται με τα Οι Καταραμένοι (1969), Το Λυκόφως των Θεών (1972).
  • Ο Burt Lancaster ήθελε διακαώς τον ρόλο του Γκούσταβ.
  • Παρότι γυρίστηκε στη Βενετία, μέρος του εσωτερικού του Αγίου Μάρκου κατασκευάστηκε αναγκαστικά στα στούντιο Cinecitta.

Μουσικά Παραλειπόμενα

  • Μια “προσωπική” συνάντηση του ιταλού σκηνοθέτη με τη μουσική του Gustav Mahler (ακούγονται η 3η και η 5η συμφωνία του). Άλλωστε ο κεντρικός χαρακτήρας βασίζεται στην προσωπικότητα του συνθέτη, και άλλαξε από συγγραφέας που είναι στο βιβλίο, ακριβώς για αυτό τον λόγο.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 5/1/2009

Ένα αριστούργημα που δίνει ξεχωριστή πνοή στο μυθιστόρημα του Τόμας Μαν και στην πόλη με τις γόνδολες. Ο Λουκίνο Βισκόντι το είδε σαν βιογραφικό παράλληλο του Γκούσταβ Μάλερ και γι’ αυτό κάνει εκτεταμένη χρήση των μελωδιών του, που συνυπάρχουν με τις σκηνοθετικές «χορογραφίες» του. Τις μπλέκει με το οπτικό θαύμα που ονομάζεται Βενετία, και την ψυχοσύνθεση του ήρωα του, η οποία τρέφεται από τα ερεθίσματα, κι δη αυτά που τον γεμίζουν. Ο μικρός Μπιορν Άντερσεν παίρνει τον ιδεατό ρόλο να εκφράσει το ιδεατά-ανέγγιχτα όμορφο, που ο κάθε καλλιτέχνης αναζητά για έμπνευση. Έχουμε μια ταινία που την απολαμβάνεις σε πολλά επίπεδα. Τόσο εσωτερικά, όσο κι αισθητικά, ένα χάρμα ιδέστε από όλες τις πλευρές. Δυστυχώς, δεν υπάρχει κάποιο μεγάλο βραβείο να συνοδεύει τον θρύλο της, αφού έμεινε αβράβευτη στις Κάνες, αλλά και στην άσφαιρη υποψηφιότητα στα Όσκαρ για τα κοστούμια της.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

14 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.