Η δημοσιογράφος Αν Μίτσελ γράφει μια ψεύτικη επιστολή στην εφημερίδα της για έναν Τζο Ντο, ο οποίος θα αυτοκτονήσει για τα δεινά της κοινωνίας. Το άρθρο θα γνωρίσει τεράστια επιτυχία, και η εφημερίδα όχι απλά δεν θα απολύσει τη δημοσιογράφο, αλλά θα αναζητήσει και Τζο Ντο. Το κατάλληλο πρόσωπο θα βρεθεί και είναι ο Τζον Γουίλοουμπι, ένας άστεγος που θα αποδειχθεί κοινωνικά ευαισθητοποιημένος.

Σκηνοθεσία:

Frank Capra

Κύριοι Ρόλοι:

Gary Cooper … Long John Willoughby/John Doe

Barbara Stanwyck … Ann Mitchell

Edward Arnold … D.B. Norton

Walter Brennan … ο ‘συνταγματάρχης’

Spring Byington … Κα Mitchell

James Gleason … Henry Connell

Gene Lockhart … δήμαρχος Lovett

Rod La Rocque … Ted Sheldon

Irving Bacon … ‘Beany’

Regis Toomey … Bert Hansen

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Robert Riskin

Στόρι: Robert Presnell Sr.

Παραγωγή: Frank Capra, Robert Riskin

Μουσική: Dimitri Tiomkin

Φωτογραφία: George Barnes

Μοντάζ: Daniel Mandell

Σκηνικά: Stephen Goosson

Κοστούμια: Natalie Visart

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Meet John Doe

Ελληνικός Τίτλος: Ο Λαός Προστάζει

Εναλλακτικός Τίτλος: Frank Capra’s ‘Meet John Doe’

Εναλλακτικός Ελλ. Τίτλος: Ο Άνθρωπος του Δρόμου [τηλεόραση]

Σεναριακή Πηγή

  • Διήγημα: A Reputation του Richard Connell.

Κύριες Διακρίσεις

  • Υποψήφιο για Όσκαρ σεναρίου/στόρι.

Παραλειπόμενα

  • Εμπορική επιτυχία για την εποχή του, αλλά όχι αγαπημένο των κριτικών, που πηγάζει από ένα διήγημα που είχε γραφτεί το 1922 στο περιοδικό Century Magazine.
  • Ο Gary Cooper ήταν εξαρχής η πρώτη επιλογή του Frank Capra, με τον οποίο είχε ξανά συνεργαστεί.
  • Ο Cooper ήταν αυτός που προέτρεψε να προσληφθεί η Barbara Stanwyck, επειδή πάντα ήθελε να δουλέψει μαζί της. Η πρώτη όμως επιλογή για τον ρόλο της ήταν η Ann Sheridan, που όμως είχε πρόβλημα με το συμβόλαιο της με τη Warner Bros., και η δεύτερη ήταν η Olivia de Havilland.
  • Άμεσα το σενάριο διασκευάστηκε για χάρη του ραδιοφώνου, όπου οι Gary Cooper, Barbara Stanwyck και Edward Arnold επανέλαβαν τους ρόλους τους. Το Μπόλιγουντ έκανε ένα ριμέικ το 1988 ως Main Azaad Hoon, ενώ από το 2007 ξεκίνησε πετυχημένη θεατρική καριέρα υπό τη μορφή μιούζικαλ.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 2/6/2019

Από τις πλέον ουσιαστικές κοινωνικές σάτιρες του παλιού Χόλιγουντ, και μία από αυτές που μονάχα ο Frank Capra θα μπορούσε με παρόμοιο τρόπο να βγάλει στις ΗΠΑ. Με τον πόλεμο να έχει ξεσπάσει στην άλλη όχθη του Ατλαντικού, και τη μεγάλη οικονομική ύφεση ακόμα να τυραννάει τους Αμερικανούς του Νιου-Ντιλ, το φιλμ αυτό έρχεται να μιλήσει με απλή γλώσσα για υψηλά νοήματα. Ξεκινάει εν είδει μίας ακόμα καπρικής φάρσας, που από μόνη της θα αρκούσε για ένα ικανοποιητικότατο φιλμ, αλλά είναι ο χαρακτήρας του Gary Cooper που περνάει αλώβητος από την κωμική χροιά, για να καταλήξει σε έναν αξέχαστο για όσους τύχει να τον ακούσουν λόγο περί δια-ταξικής ανθρωπιάς. Διόλου μάλιστα μακριά, ή θα μπορούσε κανείς ακόμα να πει και ως προέκταση όσων ακούστηκαν στο φινάλε του Μεγάλου Δικτάτορα. Πρόκειται για ένα έργο που δεν έχει χάσει την «μπογιά» του, μια και διατηρεί τη διαχρονική δύναμη των έργων του Capra, αλλά και παράλληλα δεν συγκεκριμενοποιεί τα νοήματα του στην εποχή μονάχα που άμεσα απευθύνθηκε. Επίσης, ακόμα ένας Capra που αδικήθηκε από την κριτική της εποχής του, και θα μπορούσε ακόμα και σήμερα να βρει δικαίωση όπως και το Μια Υπέροχη Ζωή, που εκμεταλλεύτηκε την τηλεόραση για να αποκτήσει την αθανασία του κλασικού.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

12 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.