Εκείνος: συγγραφέας σκληρών πολιτικών λόγων με ταλέντο στους μπελάδες. Εκείνη: κορυφαία διπλωμάτης με ταλέντο σε… όλα. Όταν ο Φρεντ Φλάρσκι ξανασυναντάει τον πρώτο του έρωτα που τυχαίνει να είναι επίσης υπουργός εξωτερικών της Αμερικής, τη Σάρλοτ Φιλντ, τη γοητεύει με το αυτοσαρκαστικό του χιούμορ και τις αναμνήσεις του από τον νεανικό της ιδεαλισμό. Καθώς εκείνη είναι έτοιμη να βάλει υποψηφιότητα για τον Λευκό Οίκο, προσλαμβάνει τον Φρεντ για να δώσει ζωντάνια στους προεκλογικούς της λόγους, και η παράφορη χημεία τους οδηγεί σε ένα παράνομο, αστείο και επεισοδιακό ειδύλλιο ανά τον κόσμο δίνοντας νέο νόημα στην έννοια «διεθνείς σχέσεις». Η απερίσκεπτη ανεμελιά του Φρεντ, όμως, θα μπορούσε να καταστρέψει την καμπάνια πριν καν ξεκινήσει…

Σκηνοθεσία:

Jonathan Levine

Κύριοι Ρόλοι:

Seth Rogen … Fred Flarsky

Charlize Theron … Charlotte Field

O’Shea Jackson Jr. … Lance

Andy Serkis … Parker Wembley

June Diane Raphael … Maggie Millikin

Bob Odenkirk … πρόεδρος Chambers

Ravi Patel … Tom

Alexander Skarsgard … πρωθυπουργός James Steward

Lisa Kudrow … Katherine

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Dan Sterling, Liz Hannah

Στόρι: Dan Sterling

Παραγωγή: A.J. Dix, Evan Goldberg, Beth Kono, Seth Rogen, Charlize Theron, James Weaver

Μουσική: Marco Beltrami, Miles Hankins

Φωτογραφία: Yves Belanger

Μοντάζ: Melissa Bretherton, Evan Henke

Σκηνικά: Kalina Ivanov

Κοστούμια: Mary E. Vogt

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Long Shot

Ελληνικός Τίτλος: Μια Απίθανη Σχέση

Μουσικά Παραλειπόμενα

  • Οι Boyz II Men εμφανίζονται στην ταινία ερμηνεύοντας τον εαυτό τους.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 15/5/2019

Δεν θα δείτε κάτι που έχετε ξαναδεί, αλλά δεν θα δείτε και τίποτα καινούργιο! Αυτό τον παράδοξο συνδυασμό εμπεριέχει η νέα ταινία του Jonathan Levine, που ως χαμαιλέοντας πέρασε από το νεανικό θρίλερ στο καλό indie, για να «αράξει» εντέλει στη παλιά πλέον, καλή σχολή Apatow. Κι αυτή τη σχολή, κατά κάποιον τρόπο, ξεσκονίζει εδώ, μπας και βγάλει κάτι το φρέσκο.

Το ύφος της ταινίας είναι που καθορίζει το όλο συνδυαστικό θέμα. Φέρει από τη μία όλα τα χαρακτηριστικά που περιμένετε να δείτε από μια κωμωδία της συγκεκριμένης σχολής, αλλά τα ανακατεύει με το ύφος της ελαφριάς πολιτικής ταινίας, και δη κομεντί. Αν θυμάστε εκείνες τις ταινίες των μέσων των 1990 της εποχής Κλίντον, θα έχετε αντιληφθεί πού κουνούμαστε σε σχέση και με το δεύτερο σκέλος. Αυτή η μίξη λοιπόν από τη μία δεν σε αφήνει έκθετο χιουμοριστικά, αλλά φέρει κι αυτά τα αβάστακτα αμερικανικά στερεότυπα του πώς πρέπει να δείχνει η ανώτατη πολιτική σκηνή των ΗΠΑ. Έτσι, σε ένα χαλαρό γενικά ύφος με κάποιες ενδιάμεσες -και κάπως κλισέ- εκρήξεις, έχουμε, ας πούμε, «σιωπηλά» τη μόνιμη παρείσφρηση του ακραίου χιούμορ.

Το ένα το υπηρετεί ο Rogen και το άλλο η Theron, δίχως φυσικά να χρειαστεί να σας πούμε ποιος υπηρετεί ποιο από τα δύο. Ο καθένας το πηγαίνει αυτόνομα του στιλ του, σπανιότατα μπαίνει στα «ύδατα» του άλλου, κι αυτό μας πηγαίνει ως και το φινάλε. Φυσικά και η ένωση αυτών των δύο είναι αναμενόμενη από την πρώτη κιόλας σκηνή (μην πούμε κι από την αφίσα), με το αισθηματικό κομμάτι να είναι το πλέον προδομένο. Ευτυχώς, όμως, δεν αλλοιώνει παρά σε ελάχιστα χρονικά σημεία τον χαρακτήρα της καθαρής κωμωδίας. Έχουμε κοιλιές, αλλά πιο δίκαιο θα ήταν να τις αποκαλούσαμε «κοιλίτσες», κι έτσι υπάρχει μια γενική ροή χωρίς πολλά σκαμπανεβάσματα. Δεν χρειάζεται, δε, να αναφέρουμε ότι του καθενός ο ρόλος είναι γραμμένος επακριβώς σε αυτό που ξέρει επί χρόνια να υπηρετεί, άρα ούτε ως προς αυτό συντελείται κάποια «επανάσταση».

Αν εντέλει κάπου ξεχωρίζει αυτή η ταινία, και μπορεί να κερδίσει κάποιον θεατή πέρα από όσους ήδη καλύπτονται από τα δύο προαναφερθέντα στιλ, είναι στη σάτιρα. Μοιάζει αιχμηρή, αλλά στην ουσία είναι πολιτικά ορθή, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι είναι και άκυρη. Κάποια που βλέπουμε δεν είναι από αυτά που αγγίζει εύκολα η εμπορική κωμωδία, κι έτσι ας μην είμαστε αχάριστοι. Μονάχα, δεν μπορούμε να πούμε κι ότι στο φινάλε θα σας μείνει κάτι από αυτές τις εύστοχες αιχμές, μια και ο θρίαμβος του καλού επέρχεται, πού αλλού (δεν χρειάζεται να σπάτε το κεφάλι σας για να το μαντέψετε)… στον θώκο της αμερικανικής προεδρίας. Και αυτό είναι το εν κατακλείδι σε μια γενικά ευχάριστη, αλλά εντέλει μη επαναστατική προσπάθεια ανανέωσης όσων ήδη γνωρίζαμε για το σινεμά της σχολής Apatow.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

15 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.