Βιογραφία του 16ου προέδρου των ΗΠΑ, που εξετάζει τη σύγκρουση ανάμεσα στον Λίνκολν και τους ισχυρούς άνδρες του υπουργικού συμβουλίου του, στην προσπάθειά του να τερματίσει την πιο αιματοβαμμένη σύγκρουση της χώρας, τον Εμφύλιο Πόλεμο, και ν’ αλλάξει τον ρου της ιστορίας βάζοντας τέλος στη δουλεία και επαναφέροντας την Ένωση της Αμερικής.

Σκηνοθεσία:

Steven Spielberg

Κύριοι Ρόλοι:

Daniel Day-Lewis … Abraham Lincoln

Tommy Lee Jones … Thaddeus Stevens

Sally Field … Mary Todd Lincoln

Joseph Gordon-Levitt … Robert Todd Lincoln

James Spader … William N. Bilboe

Hal Holbrook … Francis Preston Blair

John Hawkes … Robert Latham

Tim Blake Nelson … Richard Schell

Bruce McGill … Edwin Stanton

Joseph Cross … John Hay

Gloria Reuben … Elizabeth Keckley

David Strathairn … William Seward

Adam Driver … Samuel Beckwith

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Tony Kushner

Παραγωγή: Kathleen Kennedy, Steven Spielberg

Μουσική: John Williams

Φωτογραφία: Janusz Kaminski

Μοντάζ: Michael Kahn

Σκηνικά: Rick Carter

Κοστούμια: Joanna Johnston

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Πολύ θετική.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: Lincoln
  • Ελληνικός Τίτλος: Λίνκολν

Σεναριακή Πηγή

  • Βιβλίο: Team of Rivals: The Political Genius of Abraham Lincoln της Doris Kearns Goodwin.

Κύριες Διακρίσεις

  • Όσκαρ πρώτου αντρικού ρόλου (Daniel Day-Lewis) και σκηνικών. Υποψήφιο για καλύτερη ταινία, σκηνοθεσία, δεύτερο αντρικό ρόλο (Tommy Lee Jones), δεύτερο γυναικείο ρόλο (Sally Field), διασκευασμένο σενάριο, μουσική, φωτογραφία, μοντάζ, κοστούμια και ήχο.
  • Χρυσή Σφαίρα πρώτου αντρικού ρόλου (Daniel Day-Lewis) σε δράμα. Υποψήφιο για καλύτερη ταινία (δράμα), σκηνοθεσία, δεύτερο αντρικό ρόλο (Tommy Lee Jones), δεύτερο γυναικείο ρόλο (Sally Field), σενάριο και μουσική.
  • Βραβείο Bafta πρώτου αντρικού ρόλου (Daniel Day-Lewis). Υποψήφιο για καλύτερη ταινία, δεύτερο αντρικό ρόλο (Tommy Lee Jones), δεύτερο γυναικείο ρόλο (Sally Field), σενάριο, φωτογραφία, σκηνικά, κοστούμια και μακιγιάζ/κομμώσεις.

Παραλειπόμενα

  • Όλα ξεκίνησαν το 1999, όταν η συγγραφέας Doris Kearns Goodwin έτυχε να συνεργάζεται με τον Steven Spielberg ως σύμβουλος, και του ανέφερε ότι ετοιμάζεται να γράψει μια βιογραφία για τον Λίνκολν. Ο Spielberg τής είπε ότι θέλει άμεσα τα δικαιώματα αυτού του βιβλίου. Η DreamWorks ολοκλήρωσε τη συμφωνία το 2001, με τον John Logan να προσλαμβάνεται για το σενάριο. Αυτό το επιμελήθηκε έπειτα ο θεατρικός συγγραφέας Paul Webb, και τα γυρίσματα ορίστηκαν για τις αρχές του 2006. Παρόλα αυτά, όμως, ο Spielberg δεν έμεινε διόλου ικανοποιημένος με το κείμενο, και ο Tony Kushner το ξεκίνησε από την αρχή, παραδίδοντας 500 σελίδες.
  • Για να προετοιμαστεί για τον ρόλο, ο Liam Neeson διάβασε 22 βιβλία για τον Αβραάμ Λίνκολν, όπως και το προσωπικό του ημερολόγιο. Η σύμπτωση είναι πως ο ηθοποιός κι ο πρόεδρος έχουν το ίδιο ακριβώς ύψος! Τον Ιούλιο του 2010, όμως, ο Neeson αποχώρησε λέγοντας πως είναι πολύ γέρος για τον ρόλο, επηρεασμένος κατά κάποιους από τον θάνατο της συζύγου του, Natasha Richardson.
  • Η πρώτη επαφή του Spielberg με τον Daniel Day-Lewis για τον συγκεκριμένο ρόλο έγινε το 2003. Αλλά ο Day-Lewis απέρριψε τότε την ιδέα, λέγοντας ότι θα ήταν παράλογο να παίξει αυτός τον Λίνκολν.
  • Το Λίνκολν ήταν επιτυχημένο εμπορικά, βγάζοντας από τα ταμεία 275,3 εκατομμύρια δολάρια, έχοντας κοστίσει 65.

Μουσικά Παραλειπόμενα

  • Όλη η μουσική που ακούγεται είναι σύνθεση του John Williams, εκτός από ένα κομμάτι, το Battle Cry of Freedom, που γράφτηκε το 1862 από τον George Frederick Root, καταμεσής του αμερικανικού εμφύλιου.

Κριτικός:  Χάρης Καλογερόπουλος

Έκδοση Κειμένου: 15/1/2013

1865, τελευταίοι μήνες του τετράχρονου εμφύλιου, οι νεκροί έχουν φτάσει τους 600.000 (σαν να λέμε σήμερα μερικά εκατομμύρια), η 13η τροποποίηση του συντάγματος για την κατάργηση της δουλείας δεν έχει ακόμη περάσει, ενώ ο Νότος είναι πια έτοιμος να υπογράψει ειρήνη. Ο Λίνκολν καθυστερεί την ειρήνη, κρύβοντας την ειρηνευτική αποστολή από τη γερουσία, ενώ κατ’ εντολή του εξαγοράζονται πυρετωδώς ψήφοι σε μια κούρσα ενάντια στον χρόνο. Στο οικογενειακό του περιβάλλον, η γυναίκα του δεν μπορεί ακόμη να ξεπεράσει τον χαμό ενός μικρού τους γιου, ενώ ο μεγαλύτερος επιμένει να καταταγεί, νοιώθοντας ντροπή να μην πληρώσει το χρέος προς την πατρίδα.

Διαφωτισμός, αμερικανική επανάσταση, γαλλική επανάσταση, ελληνική επανάσταση κ.λπ. μέχρι έναν εμφύλιο στην Αμερική με βασικό αίτημα την κατάργηση της δουλείας, που έμοιαζε με οικονομική καταστροφή για τις Νότιες πολιτείες. Είναι μια γόνιμη περίοδος της Ιστορίας, όπου οι ανθρωπιστικές ιδέες υψώθηκαν απέναντι στα επιμέρους συμφέροντα. Μια ιστορική περίοδος τόσο διαφορετική από τη δική μας…

Πρόκειται για Μεγάλη Ιστορία. Και πώς κάνεις μια δυνατή ταινία πάνω σε μεγάλες ιστορικές στιγμές; Ο ώριμος Σπίλμπεργκ γνωρίζει ότι οι σκηνοθετικές υπερβολές δεν θα ωφελούσαν σε τίποτε. Τα γεγονότα έχουν μέγεθος από μόνα τους, ο ίδιος ο Λίνκολν ήταν «μορφή» από μόνος του, δεν χρειαζόταν λοιπόν παρά να παρακολουθήσει τα πράγματα με απλότητα. Αυτό που κάνει είναι να τα φωτίσει κατάλληλα, κυριολεκτικά και μεταφορικά – η φωτογραφία από τον συνεργάτη του Γιάνους Καμίνσκι.

Ο Λίνκολν (Ντάνιελ Ντέι-Λιούις) είναι ο πολιτικός άντρας που μπορεί να κοιτάξει τη συνολική ανθρώπινη κατάσταση από ψηλά, είναι μεν ρομαντικός γιατί πιστεύει στην ανθρώπινη ισότητα, αλλά είναι και στοχαστικός, πρακτικός, είναι όπως ο χειρούργος που για να σώσει τον άρρωστο πρέπει να λειτουργήσει με «απάνθρωπη» ψυχραιμία. Ο Λίνκολν όπως ήταν και όπως τον συλλαμβάνει ο Σπίλμπεργκ, σκεπτόμενος και διαλεγόμενος, για σπουδαία πράγματα μιλά ήσυχα, συχνά με μικρές ιστορίες- παραβολές, όπως αν μιλούσε ένας απόμαχος σε καφενείο. Ο φακός τον γράφει σε τρουα-καρ, ελαφρά πλονζέ ή και πλάτη, άλλοτε κοντρ-λιμιέρ, ενώ όποτε δίνεται η ευκαιρία, η φιγούρα του εντάσσεται σε μεγάλο πλάνο, ιδίως σε εσωτερικούς χώρους, πάντα μισοφωτισμένους, με την αλά Όρσον Γουέλς δραματικότητα, χωρίς όμως η όλη αισθητική να ξεφεύγει προς τον αρτίστικο εξπρεσιονισμό. Στους διαλόγους, πιο συχνά, ο φακός «βλέπει» πιο πολύ τον ή τους άλλους, ενώ ο Λίνκολν στέκει σε μιαν άκρη. Έτσι, δημιουργείται υποβολή, «ακούγεται» η εσωτερική δύναμη του προέδρου και «ακούγεται» ο απόηχος από τα γεγονότα.

Σε επίπεδο πολιτικής φαινομενολογίας, υπάρχει διαύγεια και ρεαλισμός – ναι, καμιά φορά ο σκοπός αγιάζει τα μέσα και πολλές ιστορικές σελίδες γράφτηκαν με αυτό τον τρόπο. Στις κόντρες στη γερουσία, οι διαξιφισμοί που φτάνουν σε υστερικές, υβριστικές κορόνες είναι κι αυτές μέρος του πολιτικού θεάτρου κι όχι μια κινηματογραφική υπερβολή.

Ο Τόμι Λι-Τζόουνς, στον ρόλο του πολέμιου της δουλείας Θαδδαίου Στίβενς αλλά αντιπάλου του Λίνκολν σε θέματα τακτικής, δίνει επίσης μια δυνατή ερμηνεία ως ένας φλογερός, βασανισμένος εσωτερικά άνθρωπος. Πολύ έξυπνος και ο τρόπος που ο σεναριογράφος Τόνι Κούσνερ κλείνει το δράμα. Η δολοφονία: όχι ως πράξη αλλά ως είδηση και μάλιστα σε άλλο θέατρο. Πολλαπλά συμβολικό.

Εντέλει, ένα ώριμο έργο του Σπίλμπεργκ, που συντέθηκε με γνώμονα την ίδια την ιδιοσυγκρασία του προσώπου που προσεγγίζει. Υποστηρίζω μια στάλα παραπάνω το έργο γιατί πιστεύω ότι μια τέτοια κινηματογραφία πάνω σε έναν υπέρτατο αμερικανικό μύθο, βοηθάει το Χόλιγουντ να ξεπεράσει τον ευρύτερο λαϊκισμό του.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

20 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.