Ο Ριότα έχει εργαστεί σκληρά όλη του τη ζωή, και πιστεύει ότι δεν υπάρχει κάτι που δεν μπορεί να κάνει. Μέχρι που μια μέρα, η γυναίκα του δέχεται ένα απροσδόκητο τηλεφώνημα από το νοσοκομείο. Ο 6χρονος γιος τους, Κίτα, δεν είναι ο δικός τους. Το νοσοκομείο τους έδωσε το λάθος μωρό. Ο Ριότα πρέπει να πάρει μια απόφαση ζωής, αν θα επιλέξει το παιδί που μεγάλωσε ή το φυσικό του παιδί. Όταν έρθει σε επαφή με την οικογένεια που μεγαλώνει το βιολογικό του παιδί, θα αρχίσει να αμφισβητεί και τον ρόλο του ως πατέρα.

Σκηνοθεσία:

Hirokazu Koreeda

Κύριοι Ρόλοι:

Masaharu Fukuyama … Ryota Nonomiya

Yoko Maki … Yukari Saiki

Jun Kunimura … Kazushi Kamiyama

Machiko Ono … Midori Nonomiya

Kirin Kiki … Riko Ishizeki

Isao Natsuyagi … Ryosuke Nonomiya

Lily Franky … Yudai Saiki

Keita Ninomiya … Keita Nonomiya

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Hirokazu Koreeda

Παραγωγή: Kaoru Matsuzaki, Hijiri Taguchi

Μουσική: Takeshi Matsubara, Junichi Matsumoto, Takashi Mori

Φωτογραφία: Mikiya Takimoto

Μοντάζ: Hirokazu Koreeda

Σκηνικά: Keiko Mitsumatsu

Κοστούμια: Kazuko Kurosawa, Misako Kajimoto

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Soshite Chichi ni Naru

Ελληνικός Τίτλος: Πατέρας και Γιος

Διεθνής Τίτλος: Like Father, Like Son

Κύριες Διακρίσεις

  • Υποψήφιο για καλύτερη σκηνοθεσία, πρώτο αντρικό ρόλο (Masaharu Fukuyama) και νέο ηθοποιό (Keita Ninomiya) στα Ασιατικά Βραβεία.
  • Βραβείο δεύτερου αντρικού ρόλου (Lily Franky) και δεύτερου γυναικείου ρόλου (Yoko Maki) στα εθνικά βραβεία της Ιαπωνίας. Υποψήφιο για ακόμα 10 κατηγορίες, μεταξύ αυτών και καλύτερης ταινίας.
  • Συμμετοχή στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ Κανών. Βραβείο επιτροπής και βραβείο οικουμενικής επιτροπής.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Χάρης Καλογερόπουλος

Έκδοση Κειμένου: 18/10/2014

«Φύσει» εναντίον «θέσει». Πάνω σε μια κλασική ιστορία που στη βάση της θυμίζει χολιγουντιανά μελοδράματα, ο ευαίσθητος δημιουργός Χιροκάζου Κορέεντα, που μας έχει δώσει το «Nobody Knows», ακολουθώντας τα χνάρια των μετρ της ιαπωνικής κινηματογραφικής γραφής (π.χ. Όζου), μελέτα ελλειπτικά, υπαινικτικά τους εσωτερικούς προβληματισμούς όπως και τις αντιπαραθέσεις μεταξύ των δυο πατέρων που παλεύουν ανάμεσα στο βίωμα της σχέσης με το θέσει παιδί τους και στην παντοδύναμη πατριαρχική εμμονή για το φύσει δικό τους αίμα. Χαμηλών τόνων καταγραφή δυνατών αισθημάτων, με ανεπαίσθητο αλλά διάχυτο χιούμορ, που ίσως ξενίζουν μέρος του κοινού που θέλει να δει «δράμα».

Βαθμολογία:


Κριτικός: Φίλιππος Χατζίκος

Έκδοση Κειμένου: 9/1/2020

Ο Ριότα είναι ένας αυτοδημιούργητος επιχειρηματίας ο οποίος ζει με τη γυναίκα του Μιντόρι και τον εξάχρονο γιο τους Κέιτα. Επαγγελματικά επιτυχημένος και εργασιομανής, διάγει έναν βίο κατά τα ιερά πατριαρχικά πρότυπα: ολιγόλογος, συναισθηματικά απόμακρος δίχως όμως ακρότητες και με την απόπειρα να πλάσει τον γιο του κατ’ εικόνα και ομοίωσή του ήδη δρομολογημένη. Η ισορροπία της ζωής του διαταράσσεται όταν μαθαίνει ότι ο Κέιτα δεν είναι βιολογικός απόγονος αυτού και της συζύγου του, αλλά έχει βρεθεί ανάμεσά τους από ένα λάθος της κλινικής στην οποία γεννήθηκε και ότι ο βιολογικός γιος τους ζει με μία άλλη οικογένεια.

Ο Χιροκάζου Κόρε-έντα, ο οποίος συχνά και δίκαια αναφέρεται σαν σύγχρονος Γιασουχίρο Όζου, διαθέτει σπάνιες αφηγηματικές αρετές που του επιτρέπουν να αφηγείται ιστορίες με παρεμφερή άξονα -η οικογένεια έχει προεξάρχουσα θέση στη φιλμογραφία του- δίχως το έργο του να αποπνέει μία αίσθηση ανακύκλωσης. Και αυτό το καταφέρνει επειδή το μόνιμο αίτημα του, όπως προκύπτει και από το προβεβλημένο σε μεγάλη κλίμακα στη Δύση «Like Father Like Son», είναι αληθινά προοδευτικό, αλλά όχι σε τίτλους, σε κινηματογραφική ουσία.

Στο φιλμ του Κόρε-έντα δεν υπάρχει στόχαστρο ∙ υπάρχει όμως προορισμός, σκοπός, τέλος. Ο Ιάπωνας ανιχνεύει τους σαθρούς κοινωνικούς θεσμούς και δεσμούς δίχως διάθεση να καταγγείλει, γιατί πίσω από όλα αναζητά τον άνθρωπο, τα εσώψυχά του, όχι ένα ανθρωπόμορφο σχήμα που θα δεχθεί μία δικαιολογημένη όσο και απρόσωπη οργή. Και βρίσκει τρόπο να καλέσει μέσα στους χαρακτήρες του την αγάπη, εκεί που όλα μοιάζουν αν την αποδιώχνουν γιατί κατ’ αυτόν -ο Κόρε-έντα και το σινεμά του είναι ένα καταφύγιο από τον κατακλυσμιαίο κυνισμό της σύγχρονης εποχής- η αγάπη μπορεί πάντα να βρει τον δρόμο της, ανάμεσα σε μικρότητες, λάθη και τραγωδίες.

Είναι σαγηνευτική αυτή η πίστη του Ιάπωνα στη δύναμη του ανθρώπου, αγγίζει τα όρια μίας γήινης θρησκευτικότητας. Όσο η φτιασιδωμένη ζωή του Ριότα διαλύεται και ανακύπτει ο σαρωτικός εγωισμός του (αυτός ενός ανθρώπου που έχει αδικηθεί στο παρελθόν του και έχει μάθει να στρώνει μοναχικά το δρόμο του), τόσο ο Κόρε-έντα καταφέρνει να τον εξανθρωπίσει. Θυμίζει άνθρωπο που έπαιξε τα ρέστα του σε όλα τα λάθος άλογα, στην επαγγελματική καταξίωση, στα λεφτά, στο καλό σπίτι, δίχως να φροντίσει να επουλώσει τις πληγές του. Και όσο η πλοκή εκτυλίσσεται και ο Ριότα συνειδητοποιεί ότι δεν μπορεί να αγοράσει τον έλεγχο κάθε κατάστασης, ο Ιάπωνας δημιουργός καταφέρνει να γεννήσει στην ψυχή του θεατή αισθήματα συμπόνοιας και όχι χαιρεκακίας μπροστά στην κατάρρευση του νεόπλουτου εγωμανή χαρακτήρα.

Και έτσι, όσο τα «Goldberg Variations» του Μπαχ επανέρχονται για να ενώσουν συναισθηματικά το φιλμ ανάμεσα στις πράξεις του, ο Ιάπωνας δημιουργός αγκαλιάζει το ταξίδι των χαρακτήρων του με στοργή, ακολουθώντας τους σε κάθε αδιέξοδο, μην κρύβοντας κανένα από τα ελαττώματά και τις μικροψυχίες τους, με το βλέμμα στραμμένο πάντα στα παιδιά. Και σε μία στιγμή συμπυκνώνει όλο το αφήγημα του έργου του: «δε χρειάζεται να κάνεις ο, τι έκανε ο πατέρας σου». Με άλλα λόγια, μπορείς να δείξεις αγάπη ακόμη και αν δεν την έλαβες, επειδή αυτή είναι αυτοφυής, σπόρος μπολιασμένος στην ανθρώπινη ψυχή. Ακόμα και αν η μοίρα μοιάζει τρομακτικά και δια βίου ορισμένη, ποτέ δεν είναι, η αγάπη μπορεί να την νικήσει. Ακόμα και αν το αίμα τελικά γίνεται νερό, η αγάπη γεννά δεσμούς πιο κραταιούς από το αίμα. Άλλωστε, η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

10 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.