O Mπράιαν γεννήθηκε σε έναν στάβλο την ημέρα των Χριστουγέννων, ακριβώς δίπλα στο στάβλο που γεννήθηκε… ξέρετε ποιος. Οι Τρεις Μάγοι με τα δώρα φτάνουν στον στάβλο του και αποθέτουν δώρα στην ποδιά του, όταν όμως το αστέρι προχωρά καταλαβαίνουν το λάθος τους και παραδίδουν τα δώρα τους στον διπλανό στάβλο. Αυτό θα σημαδέψει τη ζωή του, κι από απλός άνθρωπος θα γίνει επαναστάτης και… σωτήρας στη θέση του σωτήρα. Αυτό δεν αρέσει καθόλου στους Ρωμαίους, αλλά η μάνα του το εκμεταλλεύεται…

Σκηνοθεσία:

Terry Jones

Κύριοι Ρόλοι:

Graham Chapman … Brian Cohen/Biggus Dickus/σοφός

John Cleese … Reg/Deadly Dirk/Arthur, κ.α.

Terry Gilliam … επαναστάτης/δεσμοφύλακας/Frank, κ.α.

Eric Idle … Κος Cheeky/Stan-Loretta/Harry/Warris/Otto, κ.α.

Terry Jones … Mandy Cohen/Colin/Simon/Bob Hoskins, κ.α.

Michael Palin … Κος Big Nose/Francis/Κα A/Ben/Pontius Pilate/Eddie/Nisus Wettus, κ.α.

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Graham Chapman, John Cleese, Terry Gilliam, Eric Idle, Terry Jones, Michael Palin

Παραγωγή: John Goldstone

Μουσική: Geoffrey Burgon

Φωτογραφία: Peter Biziou

Μοντάζ: Julian Doyle

Σκηνικά: Terry Gilliam

Κοστούμια: Charles Knode, Hazel Pethig

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Πολύ θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Life of Brian

Ελληνικός Τίτλος: Ένας Προφήτης… Μα Τι Προφήτης!

Εναλλακτικός Τίτλος: Monty Python’s Life of Brian

Εναλλακτικός Τίτλος: Η Ζωή του Μπράιαν

Παραλειπόμενα

  • Η EMI Films απέσυρε τη χρηματοδότηση της λίγες ημέρες πριν την έναρξη γυρισμάτων, φοβούμενη για τη θεματική. Κι ενώ όλα ήταν στον αέρα, ο θαυμαστής των Μόντι Πάιθον George Harrison (των Beatles) κανόνισε όλη τη χρηματοδότηση, σχηματίζοντας νέα εταιρία με όνομα HandMade Films. Το πρώην σκαθάρι κάνει κι ένα πέρασμα ως Κος Papadopoulis.
  • Ο βραβευμένος συγγραφέας και κωμικός Spike Milligan έτυχε να βρίσκεται στην Τυνησία για να επισκεφτεί παλιούς φίλους του από τον πόλεμο. Μόλις το έμαθαν οι Πάιθον που ήταν εκεί για τα γυρίσματα, τον πήραν αμέσως και τον συμπεριέλαβαν σε μια σκηνή ως προφήτη. Ο Milligan όμως το ίδιο απόγευμα εξαφανίστηκε, μην προλαβαίνοντας να τον βγάλουν και κοντινές φωτογραφίες για την προώθηση.
  • Αφού συζήτησαν πάνω στο να κάνουν μια σάτιρα με την Καινή Διαθήκη, και παρότι άθεοι, οι Πάιθον συμφώνησαν ότι ο Χριστός ήταν καλός άνθρωπος, και δεν είχαν κάτι να κοροϊδέψουν σε αυτόν. Κι αφού σκέφτηκαν αρχικά τον Μπράιαν ως 13ο μαθητή, κατέληξαν στην οριστική ιδέα.
  • Το πρώτο σενάριο είχε τίτλο The Gospel According to St. Brian.
  • Λόγω των αψιμαχιών τους συν-σκηνοθετώντας το Αδελφάτο των Ιπποτών της Ελεεινής Τραπέζης, Terry Jones και Terry Gilliam είπαν να χωρίσουν τις αρμοδιότητες τους. Έτσι, σκηνοθέτης έμεινε μόνο ο πρώτος, ενώ ο Gilliam ανέλαβε πάλι τις σεκάνς κινουμένων σχεδίων, αλλά και τον σχεδιασμό παραγωγής.
  • Το αρχικό μοντάζ ήταν στις 2 ώρες. Μέχρι και να βγει στις αίθουσες προβλήθηκε δοκιμαστικά πολλές φορές, και πέρασε από πολλά κοψίματα.
  • Όπως ήταν επόμενο, ανοιχτές ήταν οι κατηγόριες για βλασφημία, ενώ δεν έλειψαν και τα μεμονωμένα περιστατικά έντασης έξω από αίθουσες που πρόβαλλαν την ταινία σε ΗΠΑ και Μεγάλη Βρετανία. Μεγαλύτερη αιχμή αποτέλεσε η σκηνή της σταύρωσης του Μπράιαν.
  • Ήταν η εμπορικότερη βρετανική ταινία εκείνη τη χρονιά στις ΗΠΑ, ενώ στη χώρα του κατατάγηκε τέταρτο. Οι εισπράξεις έφτασαν στα 20,7 εκατομμύρια δολάρια, με ένα κόστος των 4ων. Ακόμα περισσότερο, η φήμη του φιλμ μένει αναλλοίωτη με τα χρόνια, και συγκαταλέγεται ως μία από τις καλύτερες κωμωδίες όλων των εποχών.

Μουσικά Παραλειπόμενα

  • Διάσημο έμεινε το Always Look on the Bright Side of Life (γράφτηκε από τον Eric Idle) που ακούμε στην τελευταία σκηνή, ενώ στο σινγκλ συνοδεύονταν από το Brian Song.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Χάρης Καλογερόπουλος

Έκδοση Κειμένου: 31/5/2010

To 1969 και από τις δυο μεριές του Ατλαντικού, στις ιστορικές καινοτομίες των 60ς (το ροκ, ο χιπισμός, η φοιτητική επανάσταση κ.λπ.) προστέθηκε και η νέα κωμωδία – στην Αμερική με τον Woody Allen (Take the Money and Run) και στην Αγγλία με τους Monty Python (η αρχική τηλεοπτική τους σειρά Monty Python`s Flying Circus). Κύριο χαρακτηριστικό της το «παράλογο» που εξέφραζε όντως την μοντέρνα κοινωνία. Όταν πια η διαφήμιση ενός φρουτοχυμού στα ΜΜΕ περνούσε με την ίδια βαρύτητα ως είδηση με ένα πραξικόπημα στην Λατινική Αμερική (που συνδιοργάνωνε στα «μεγάλα κέντρα αποφάσεων» μια μεγάλη εταιρία εκμετάλλευσης φρούτων) και όταν οι γονείς επέλεγαν το σχολείο του παιδιού ανάλογα με το traffic που θα συναντούσαν πηγαίνοντάς το στο σχολείο, η κοινωνία, γυμνή από ιδεολογήματα-προσχήματα, φαινόταν παράλογη. Παράλογη όχι γιατί οι καταστάσεις ήταν παράλογες αλλά γιατί οι σημασίες τους συγκρούονταν με τα ακαδημαϊκά πρότυπα (πατρίδα, οικογένεια, δημοκρατία κ.λπ.). Ο καιρός για το ανατρεπτικό χιούμορ είχε φτάσει. Οι βρετανοί είχαν ένα λόγο παραπάνω. Έχοντας διαφεντέψει την μισή ανθρωπότητα επί τρεις περίπου αιώνες, ήξεραν το θεατρικό παιχνίδι του κύρους, οπότε για αυτούς ήταν ήδη απομυθοποιημένο. Αυτός που επιβάλλει μια εξουσία, γνωρίζει ότι είναι ένα ψέμα πριν το καταλάβουν τα θύματα.

Οι Monty Python σατίρισαν όχι μόνο τις «σταθερές αλήθειες» αλλά και το αποτέλεσμά τους πάνω στον μικρόκοσμο του ενός ανθρώπου. Αν είναι «παράλογο» ένα πραξικόπημα που το δημοκρατικό κράτος σου πριμοδοτεί, στο τέλος φτάνει να είναι παράλογο και το να θεωρείς δεδομένο ότι λες με σιγουριά «καλημέρα» ή ότι συζητάς με κάποιον «σοβαρά». Έτσι, τα επιμέρους τρελά καλαμπούρια που περιέχει μια ταινία τους όπως το The life of Brian (από τις πιο ώριμες δουλειές τους) ενσωματώνονται λειτουργικά στην κεντρική σάτιρα πάνω στην θρησκοληψία και τις κοινωνικές δομές της εποχής του Χριστού στην Παλαιστίνη και όλα μαζί τα στοιχεία ανάγονται στο σήμερα. Το τραύλισμα του εκατόνταρχου είναι δείγμα αναξιοκρατίας, τα αριστερά γκρουπούσκουλα (δεν χρειάζονται σχόλιο!) αρνούνται τα οφέλη της ρωμαϊκής κατοχής (κοινωνικά έργα) γιατί θέλουν αυτονομία όπως θέλησαν και οι Ινδοί υπό τους Άγγλους, το μάθημα γραμματικής και συντακτικού από τη ρωμαϊκή περίπολο υποδεικνύει ότι η εξουσία εδραιώνεται μέσα από την εισαγωγή της κυρίαρχης κουλτούρας, διάφοροι «οπαδολάγνοι» που τρέχουν ξοπίσω από «προφήτες» μοιάζουν new age, οι εξωγήινοι είναι η «ποιητική άδεια» του χολιγουντιανού θεάματος αλλά και μύθος όπως οι παλιοί μύθοι, η μητέρα του Μπράϊαν και οι μεταμφιεσμένες σε άντρες γυναίκες που λιθοβολούν είναι η μητριαρχία (πίσω από την πατριαρχία) στον Τρίτο Κόσμο, η ομάδα αυτοκτονίας των Ιαπώνων ναι μεν είναι «αυτόνομη» σάτιρα αλλά στέκει και ως τραγική αντίθεση με το «μεγαλείο της θυσίας» στο Σταυρό.

Αυτό που περνάει πιο έμμεσα είναι ίσως και το πιο κριτικό σημείο της ταινίας. Δείχνει ότι η προφητο-λαγνεία και ο μεσσιανισμός ήταν μέρος της καθημερινής κουλτούρας εκείνης της εποχής, απόηχος του Συγκρητισμού (από την λέξη «Κρήτη») που κυριάρχησε στην ελληνιστική περίοδο, με την μεταφυσική να είναι μόδες. Σοβαροί διανοούμενοι, πονηροί διανοούμενοι-πολιτικοί, γυρολόγοι τσαρλατάνοι, σχιζοφρενείς, ηγεμονίσκοι και βασιλιάδες, έπαιρναν δυο τρία στοιχεία από προηγούμενες θρησκείες, δόγματα και δογματάκια, τελετές κ.λπ. και κάθε λίγο πλάσαραν ένα νέο ρεύμα. Οι σκηνές στο παζάρι μιλούν για αυτό «ανάμεσα από τις γραμμές». Εκεί, υπογείως, βρίσκεται και η «ασέβεια» του φιλμ… ως προς την σχετικότητα του Χριστιανισμού δηλαδή.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

38 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.