Εγκλωβισμένοι κάπου στους μακριούς διαδρόμους της Ιστορίας, σ` ένα τρελό ταξίδι στον χρόνο, ο Γκοντεφρόι ντε Μονμιράιγ και ο πιστός υπηρέτης του, Ζακουάγ, ξεβράζονται σε μια περίοδο συγκλονιστικών πολιτικών εξελίξεων και κοινωνικών ανακατατάξεων: τη Γαλλική Επανάσταση. Και πιο συγκεκριμένα, κατά τη φοβερά επικίνδυνη περίοδο της Μεγάλης Τρομοκρατίας, κατά τη διάρκεια της οποίας οι απόγονοι του Ζακουάγ, φανατικοί επαναστάτες, καταλαμβάνουν το κάστρο και όλα τα περιουσιακά στοιχεία των απογόνων του Γκοντεφρόι, αλαζόνων αριστοκρατών που τρέπονται σε φυγή με τη ζωή τους να κρέμεται από μία κλωστή.

Σκηνοθεσία:

Jean-Marie Poire

Κύριοι Ρόλοι:

Christian Clavier … Jacquouille la Fripouille/Jacquouillet/Edmond Jacquart

Jean Reno … Godefroy Amaury de Malfete

Franck Dubosc … Gonzague de Montmirail/Francois Montmirail

Marie-Anne Chazel … Prune

Karin Viard … Adelaide de Montmirail

Sylvie Testud … Charlotte Robespierre/Genevieve Carraud Robespierre

Alex Lutz … Robert de Montmirail

Patrick Descamps … Louis VI ‘le Gros’

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Christian Clavier, Jean-Marie Poire

Παραγωγή: Sidonie Dumas, Jean-Marie Poire

Μουσική: Eric Levi

Φωτογραφία: Stephane Le Parc

Μοντάζ: Philippe Bourgueil

Σκηνικά: Philippe L’Eveque

Κοστούμια: Pierre-Jean Larroque

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Αρνητική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Les Visiteurs: La Revolution

Ελληνικός Τίτλος: Πάμε για Επανάσταση;

Διεθνής Τίτλος: The Visitors: Bastille Day

Εναλλακτικός Τίτλος: La Terreur: Les Visiteurs III

Άμεσοι Σύνδεσμοι

Οι Επισκέπτες (1993)

Les Couloirs du Temps: Les Visiteurs II (1998)

Οι Περαστικοί (2001)

Σεναριακή Πηγή

  • Σενάριο (χαρακτήρες): Οι Επισκέπτες των Christian Clavier, Jean-Marie Poire.

Παραλειπόμενα

  • Η σειρά ξεκίνησε το 1993 με τη μεγάλη εμπορική επιτυχία Οι Επισκέπτες, ενώ το 1998 ήρθε το πρώτο σίκουελ, Les Couloirs du Temps: Les Visiteurs II, το οποίο δεν διατέθηκε υπό καμία μορφή στη χώρα μας. Το 2001, οι Αμερικανοί έκαναν το ριμέικ, Οι Περαστικοί, με το ίδιο δίδυμο πρωταγωνιστών.
  • Εκτός από τους δύο πρωταγωνιστές, μονάχα η Marie-Anne Chazel επιστρέφει από τα παλιότερα μέρη.
  • Πέρα φυσικά από το ριμέικ, ήταν το πρώτο της σειράς που δεν γυρίστηκε στη Γαλλία. Για την ακρίβεια, τα γυρίσματα έγιναν σε Τσεχία και Βέλγιο.
  • Το φιλμ απέτυχε εμπορικά, ακόμα και στη Γαλλία. Συνολικά έβγαλε 18,6 εκατομμύρια δολάρια, έναντι ενός μπάτζετ των 28,4.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Νίκος Ρέντζος

Έκδοση Κειμένου: 28/4/2016

«ΓΑΛΛΙΚΕΣ ΚΩΜΩΔΙΕΣ!» ή «…γαλλικές κωμωδίες…»; Ακόμα δεν έχω καταφέρει να βρω μια μέση οδό κατά την παρακολούθηση των γαλλικών κωμωδιών. Ή θα γελάω αβίαστα και ανά τακτά χρονικά διαστήματα, ή θα παίζω νευρικά τα δάχτυλά μου στο κάθισμα και θα κοιτάζω αν κάποιος άλλος γύρω μου βρίσκει το αστείο εκεί που εγώ δεν μπορώ. Μαντέψτε τώρα πως ένιωσα κατά την προβολή του Πάμε Για Επανάσταση. Τι είπατε; Όχι καλά; Αυτό ακριβώς.

Δύο μεγάλα ονόματα, όπως αυτά του Κριστιάν Κλαβιέ και του Ζαν Ρενό, πρωταγωνιστούν σε αυτή τη δεύτερη συνέχεια της τεράστιας εμπορικής επιτυχίας του 1993, Οι Επισκέπτες, μια μεγάλη παραγωγή φαίνεται να υπάρχει μπροστά και πίσω από τις κάμερες, όμως, το πρώτο πράγμα που κατάφερε να μου προκαλέσει το φιλμ ήταν πονοκέφαλος. Στα πρώτα είκοσι λεπτά της ταινίας επικρατεί αδικαιολόγητο ταχύ μοντάζ, με συνεχείς εναλλαγές πλάνων και ασταμάτητα… γαλλικά, κάτι το οποίο προκαλεί εκνευρισμό και δεν σε βοηθά να συγκεντρωθείς σε όσα γίνονται στην οθόνη. Όσοι από εσάς έχετε παρακολουθήσει τα δύο προηγούμενα φιλμ (αμφιβάλλω αν είστε πάρα πολλοί εκεί έξω, καθώς το δεύτερο φιλμ δεν έχει κυκλοφορήσει ούτε σε dvd στη χώρα μας) και είστε και γνώστες ιστορικών στοιχείων γύρω από τη Γαλλική Επανάσταση, είναι πολύ πιθανό να μπορείτε να μπείτε πιο εύκολα στο κλίμα, οι υπόλοιποι όμως θα νιώσετε χαμένοι στη μετάφραση.

Κακό χιούμορ τις περισσότερες στιγμές, ενώ έχουμε πολλές φορές και καλό χιούμορ αλλά με κακή απόδοση επί της οθόνης, οπότε περιθώρια να γελάσεις εύκολα δεν υπάρχουν. Όλο αυτό το παιχνίδι με τα αστεία γύρω από τον ταξικό διαχωρισμό της εποχής βρίσκει ελάχιστες φορές τον στόχο του, αυτές τις λίγες που μπορείς να έχεις τη συγκέντρωσή σου στην οθόνη και δεν κουράζεσαι από την ασταμάτητη φλυαρία των πρωταγωνιστών.

Τι μένει λοιπόν; Καλοί ηθοποιοί, ένας πολύ καλός «λαϊκός» γάλλος κωμικός (Κλαβιέ) που αναλώνεται σε κακά αστεία, είτε λεκτικά είτε οπτικά και, τέλος, μια μεγάλη παραγωγή. Αυτά ήταν τα μόνα θετικά που αποκόμισα από το Πάμε για Επανάσταση. Κατά τα άλλα, απογοήτευση, ένας γενικότερος εκνευρισμός που με ακολούθησε μέχρι την επιστροφή στο σπίτι (και που επανέρχεται τώρα που γράφω αυτές τις αράδες) και η βεβαιότητα πλέον ότι η γαλλική κωμωδία θα είναι ή του ύψους ή του βάθους.

Βαθμολογία:


Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 18/6/2017

Με το «φάντασμα» της επιτυχημένης ταινίας του 1993 να στέκει προς τράβηγμα εισιτηρίων, κι ενώ έχει μεσολαβήσει ήδη ένα αποτυχημένο σίκουελ ενδιάμεσα, αυτό το τρίτο κομμάτι της ιστορίας δεν είναι παρά μια αρπαχτή. Στη μόδα των Αμερικανών που όλο και θυμούνται παλιά franchise, οι τρίτοι «επισκέπτες» πατάνε πάνω στις δάφνες τους και δεν κουνάνε βήμα προς κάτι που να αξίζει αυτόνομα. Το κυριότερο εδώ χαρακτηριστικό είναι το πολύ κακό χιούμορ. Είναι σαν να έριξαν όλα τα χρήματα στην παραγωγή, η οποία δεν μοιάζει διόλου φτηνή, και να ξέχασαν να προσλάβουν κωμικό σεναριογράφο. Η δε πλοκή είναι παιδαριώδης, χάνει ακόμα και σε ρυθμούς, αφού αλλού είναι ξέφρενη και αλλού θυμίζει τηλεοπτικό επεισόδιο. Κρίμα για τον Ζαν Ρενό και τον Κριστιάν Κλαβιέ, οι οποίο είχαν το φιλότιμο να επιστρέψουν στη σειρά, αγνοώντας λογικά τις τωρινές ικανότητες του Πουαρέ.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

13 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.