Ο 13χρονος Αντουάν Ντουανέλ είναι ένα παιδί που πλήττει αφόρητα στο σχολείο του, ενώ οι αυταρχικοί καθηγητές του δεν βοηθούν την κατάσταση. Αρχίζει να κάνει κοπάνες, ενώ παράλληλα αντιμετωπίζει την αδιαφορία των γονιών του. Όλα τα παραπάνω θα οδηγήσουν τον Αντουάν σε έναν δρόμο δίχως γυρισμό.

Σκηνοθεσία:

Francois Truffaut

Κύριοι Ρόλοι:

Jean-Pierre Leaud … Antoine Doinel

Claire Maurier … Gilberte Doinel

Albert Remy … Julien Doinel

Patrick Auffay … Rene Bigey

Georges Flamant … Κος Bigey

Guy Decomble … ‘Petite Feuille’

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Francois Truffaut, Marcel Moussy

Παραγωγή: Francois Truffaut

Μουσική: Jean Constantin

Φωτογραφία: Henri Decae

Μοντάζ: Marie-Josephe Yoyotte

Σκηνικά: Bernard Evein

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Πολύ θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Les Quatre Cents Coups

Ελληνικός Τίτλος: Τα 400 Χτυπήματα

Διεθνής Τίτλος: The 400 Blows

Εναλλακτικός Τίτλος: Les 400 Coups

Διεθνής Εναλλακτικός Τίτλος: The Four Hundred Blows

Άμεσοι Σύνδεσμοι

Ο Έρωτας στα Είκοσι (1962)

Κλεμμένα Φιλιά (1968)

Παράνομο Κρεβάτι (1970)

Η Αγάπη το Βάζει στα Πόδια (1979)

Κύριες Διακρίσεις

  • Υποψήφιο για Όσκαρ πρωτότυπου σεναρίου.
  • Υποψήφιο για Bafta καλύτερης ταινίας από οποιαδήποτε προέλευση και υποσχόμενου σταρ (Jean-Pierre Leaud).
  • Συμμετοχή στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ Κανών. Βραβείο σκηνοθεσίας.

Παραλειπόμενα

  • Από τις ταινίες που καθόρισαν με την ίδρυση του το γαλλικό Νέο Κύμα.
  • Μεγάλου μήκους ντεμπούτο για τον Truffaut, που είχε δοκιμαστεί προηγούμενα σε δύο μικρού μήκους ταινίες. Έμελλε να είναι και η μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία του.
  • Η πρώτη εμφάνιση του ήρωα Αντουάν Ντουανέλ σε ταινία του Truffaut, πάντα ερμηνευμένος από τον Jean-Pierre Leaud. Πρόκειται για ημι-αυτοβιογραφικό χαρακτήρα, που αφορά βιώματα του Truffaut και φίλων του.
  • Σε μικρούς ρόλους εμφανίζονται η Jeanne Moreau (μια κυρία που αναζητά τον σκύλο της), ο Jean-Claude Brialy (άντρας που φλερτάρει), ο Philippe De Broca (άντρας στο πανηγύρι, ενώ μαζί του είναι κι ο ίδιος ο σκηνοθέτης) και ο Jacques Demy (αστυνομικός). Επίσης, ακούγονται οι φωνές των Jean-Luc Godard, Jean-Paul Belmondo.
  • Η μετάφραση που δόθηκε διεθνώς δεν μπορεί να αποτυπώσει το νόημα του γαλλικού τίτλου, αφού προέρχεται από μια ντόπια φράση που σημαίνει “να κάνεις μεγάλο σαματά”.
  • Όλα τα παιδιά που πέρασαν από οντισιόν για τον ρόλο του Αντουάν, βρίσκονται στις σκηνές της τάξης ως μαθητές.
  • Ο δημιουργός αφιέρωσε το φιλμ στον πνευματικό του πατέρα, τον θεωρητικό και κριτικό ταινιών Andre Bazin, που έφυγε από τη ζωή λίγο πριν την έναρξη γυρισμάτων.
  • Ανάμεσα σε αυτούς που έχουν επισημάνει το έργο ως ένα από τα αγαπημένα τους, είναι οι: Akira Kurosawa, Luis Bunuel, Satyajit Ray, Jean Cocteau, Carl Theodor Dreyer, Tsai Ming Liang, Woody Allen, Richard Lester, P.C. Sreeram, Norman Jewison και Nicolas Cage.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Χάρης Καλογερόπουλος

Έκδοση Κειμένου: 18/7/2011

Ο μικρός Αντουάν (Ζαν Πιερ Λεο) με γονείς που διαρκώς λείπουν στις δουλειές και τις ασχολίες τους, χωρίς να είναι επιθετικός χαρακτήρας, δεν πειθαρχεί στο σχολείο, λέει εύκολα ψέματα, κάνει κοπάνες (αυτό σημαίνει ιδιωματικά ο τίτλος της ταινίας) ή επιχειρεί μικροκλοπές. Ο -θετός- πατέρας δεν του χαλάει χατίρι, η μητέρα αντιμετωπίζει με κάποια ελαφρότητα και μάλλον ψυχρά τις σκανταλιές ενώ θεωρεί τον εγκλεισμό του σε ίδρυμα κάτι σαν κατασκήνωση που θα του κάνει καλό. Ο Αντουάν, ανάμεσα από σκασιαρχεία του και σουλάτσα ή κρυφή διαμονή σε φίλους, στο τέλος θα βρεθεί σε ένα είδος αναμορφωτήριου.

Όταν μιλάμε για Νουβέλ Βαγκ, συνήθως σκεφτόμαστε αισθητικά πειράματα μιας νέας κινηματογραφικής γλώσσας. Αυτό το αριστούργημα και ντεμπούτο του Τριφό που ουσιαστικά εισάγει στο κίνημα, δεν είναι κάτι τέτοιο. Έχει μεν μια νέα ελευθερία στη αφήγηση απ την οποία λείπουν τα περιττά και αυτονόητα της παλιάς γλώσσας, αλλά οφείλει τις αρετές του σε ένα διαχρονικά καλλιτεχνικό οίστρο, πηγάζει αυθόρμητα από την ψυχή του Τριφό και του Ζαν Πιερ Λεο με τον οποίο η χημεία θα αποβεί μοιραία, ενώνοντάς τους εφ όρου ζωής μέσα στην τέχνη. Άφθαστος ποιητικός ρεαλισμός που αποδίδει την ομορφιά της ελεύθερης ποιητικής ψυχής του μικρού ήρωα όπως και του δραματικού στοιχείου της ζωής, με έναν τρόπο που θα χαρακτήριζα αβάσταχτα απλό. Ούτε μελοδράματα, ούτε καταγγελίες, ούτε μηνύματα πέρα από την διάσταση μεταξύ της κοινωνικής νόρμας–νέκρας και της ελευθερίας. Ο Αντουάν είναι ταυτόχρονα ένα αθώο παιδί και ένας ώριμος (μα όχι διεφθαρμένος από τα κουτάκια της «λογικής») ενήλικας. Η αδούλωτη ψυχή του σχεδόν αρνείται να απελπιστεί, πόσο μάλλον να κλάψει, και ο τρόπος (στην τελική σκηνή) που τρέχει με μια σπαραχτική απλότητα και σχεδόν ταπεινότητα προς την θάλασσα μοιάζει με αποδοχή της ζωής ως τόπου ανερμήνευτου, γοητευτικού και αδιέξοδου συνάμα, που τον κοιτάζει εκστατικά αλλά και με μια αξιοπρέπεια. Αξεπέραστη στιγμή του κινηματογράφου.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

26 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.