Δείτε πού προβάλλεται η ταινία:

Κάπου στο 13ο διαμέρισμα του Παρισιού, μια περιοχή γνωστή και ως «Ολυμπιάδες» εξαιτίας των οχτώ πολυώροφων κτιρίων που έχουν το όνομα πόλεων που έχουν φιλοξενήσει τους Αγώνες, τρία κορίτσια κι ένα αγόρι δίνουν τον δικό τους ορισμό για το τι σημαίνει έρωτας σήμερα. Η Εμιλί γνωρίζει τον Καμίλ, ο οποίος νιώθει έλξη για τη Νορά, η οποία συναντά στον δρόμο της την Αμπέρ…

Σκηνοθεσία:

Jacques Audiard

Κύριοι Ρόλοι:

Lucie Zhang … Emilie Wong

Makita Samba … Camille Germain

Noemie Merlant … Nora Ligier

Jehnny Beth … Amber Sweet

Camille Leon-Fucien … Eponine

Oceane Cairaty … Stephanie

Pol White … ο πατέρας του Camille

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Jacques Audiard, Lea Mysius, Celine Sciamma

Παραγωγή: Jacques Audiard, Valerie Schermann

Μουσική: Rone

Φωτογραφία: Paul Guilhaume

Μοντάζ: Juliette Welfling

Σκηνικά: Mila Preli

Κοστούμια: Virginie Montel

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Θετική.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: Les Olympiades, Paris 13e
  • Ελληνικός Τίτλος: Παρίσι, 13ο Διαμέρισμα
  • Διεθνής Τίτλος: Paris, 13th District
  • Εναλλακτικός Τίτλος: Les Olympiades

Σεναριακή Πηγή

  • Κόμικ διηγήματα: Amber Sweet, Killing and Dying και Hawaiian Getaway του Adrian Tomine.

Κύριες Διακρίσεις

  • Συμμετοχή στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ Κανών. Βραβείο μουσικής.
  • Υποψήφιο για υποσχόμενο ηθοποιό (Makita Samba), υποσχόμενη ηθοποιό (Lucie Zhang), σενάριο, μουσική και φωτογραφία στα Cesar.
  • Βραβείο γυναικείας ερμηνείας (Lucie Zhang) στο φεστιβάλ της Σεβίλλης.

Παραλειπόμενα

  • Βασισμένο ελεύθερα σε δουλειές του αμερικανού καλλιτέχνη κόμικς Adrian Tomine, μέσα από τις συλλογές Killing and Dying και Summer Blonde. Ο χαρακτήρας όμως την Καμίλ είναι ορίτζιναλ.
  • Ο Jacques Audiard δήλωσε ως πηγή έμπνευσης του το Μια Νύχτα με τη Μοντ (1969) του Eric Rohmer.
  • Τρεις ημέρες πριν την έναρξη γυρισμάτων, όλο το επιτελείο ανέβασε το σενάριο εν είδει θεατρικής παράστασης. Αυτό δεν έγινε μόνο για να υπάρχει μια καλύτερη ιδέα πάνω στο πού βρίσκονταν, αλλά και για να επιταχυνθούν οι διαδικασίες, μια και η πανδημία ήταν στο ζενίθ της.

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 4/5/2022

Αν μη τι άλλο, το σινεμά του Jacques Audiard δεν θα σε κούραζε ποτέ, ακόμα κι αν σε υποχρέωναν να δεις όλη τη φιλμογραφία του το ένα πίσω από το άλλο. Δεν είναι μόνο επειδή δείχνει ως δημιουργός να βγάζει μεράκι κατά το λειτούργημα του, αλλά και το γεγονός ότι η μία ταινία με την άλλη πραγματεύεται κατιτίς το διαφορετικό. Μακριά λοιπόν από εμμονές, αλλά και μακριά από την καθιέρωση ενός ύφους.

Και αν μέσο αυτού ο Audiard έχει βρει τη χρυσή λύση για να μη βαριέται ο ίδιος ποτέ, δεν αφήνει ούτε τον θεατή του να αισθανθεί παρομοίως. Το αυστηρώς ενήλικο και παλιομοδίτικα μοντέρνο παραμύθι που μας αφηγείται εδώ δεν είναι ούτε κωμωδία, ούτε δράμα, αλλά ίσως ούτε και δραμεντί! Χαίρει ενός νατουραλισμού που εύκολα συναντάς σε ντοκιουντράμα, δίχως σε καμία στιγμή να χάνει τη μυθοπλαστική του αξία και οπτική. Κι αυτό εξηγείται μέσω των αντιδράσεων των ηρώων, που δυσκολεύεσαι να φανταστείς ότι είναι παράγωγα ενός σεναρίου, και όχι μια αυτοσχεδιαστική παράσταση με σκηνικό ένα ολόκληρο Παρίσι.

Θα μπορούσε κανείς να μιλήσει για γουντιαλενικό ή ρομερικό σινεμά, αλλά περισσότερο μοιάζει με γιαπωνέζικη ταινία διαλόγου, που όμως ο δημιουργός της δεν είναι Ιάπωνας. Ποιος όμως δημιουργός; Στην προκειμένη, λιγότερο αισθάνεσαι τον Audiard ως ενορχηστρωτή όσων παρακολουθείς, και κατά πολύ περισσότερο τέσσερις καταπληκτικούς ηθοποιούς που φαντάζει να χτίζουν από μόνοι τους τους χαρακτήρες τους. Ίσως αυτό το μέγα πλεονέκτημα του φιλμ να είναι και το αληθινό του ψεγάδι: σαν να αιχμαλωτίζεται-εξαρτιέται ο θεατής από τις μεταπτώσεις της ψυχολογίας των ηρώων, αναζητώντας ένα happy-end για να αρπάξει από εδώ μέσα κάτι το αληθινά ουσιαστικό. Μην ανησυχείτε όμως πάνω σε αυτό, ίσα-ίσα που το «end» είναι το σημείο που συνειδητοποιείς ότι εντέλει παρακολουθούσες κομεντί!

Δεν υπάρχει το απώτερο μήνυμα μέσα σε αυτή την άνευ χιούμορ κομεντί, χωρίς να της στερεί το χάρισμα του «αξιολάτρευτου». Ο έρωτας που παρεισφρέει στην εικόνα ανά τακτά διαστήματα υπάρχει εντέλει μόνο για την ευχαρίστηση των ηρώων, και όχι για να μπει το φιλμ στο πάνθεον των ερωτικών ταινιών. Αλλά πώς να αντισταθείς σε μια Lucie Zhang, έναν Makita Samba και μια Jehnny Beth (θα θέλαμε στη συγκεκριμένη να χαρίζονταν περισσότερος φιλμικός χρόνος) που όσο μικρή εμπειρία έχουν από σινεμά, τόσο πιστεύεις ότι η αποθήκη τους είναι γεμάτη Cesar, αλλά και μια Noemie Merlant που θυμίζει ντίβες της Νουβέλ Βαγκ. Πολύ απλή η απάντηση: δεν αντιστέκεσαι…

Μακάρι όλες οι «άνευ απώτερης σημασίας» ταινίες να ήταν όπως αυτή. Με ένα 1μισάωρο που σου μένει εμπειρικά ως ένα όμορφο τραγούδι που αγάπησες με το πρώτο άκουσμα, και μία επιπλέον απόδειξη ότι η Πόλη του Φωτός δεν έχει καμία ανάγκη από χρώματα για να λάμπει!

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

8 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

1 Σχόλια

  1. Ανώνυμος 13 Ιουνίου 2022

    Πολύ όμορφη ταινία σε όλα τα επίπεδα. Μπράβο στη Cinobo!