Ο Άλεξ ήθελε να γίνει μέλος τσίρκου, αλλά εθίστηκε στο αλκοόλ και ζει στους δρόμους. Στους δρόμους ζει και η Μισέλ, μια ζωγράφος που μετά από μια αποτυχημένη σχέση απογοητεύτηκε, κι ενώ σιγά-σιγά τυφλώνεται. Οι δυο τους θα ζήσουν έναν έρωτα χωρίς αύριο με φόντο τη διάσημη γέφυρα Ποντ-Νεφ του Παρισιού, την εποχή της αναπαλαίωσης της.

Σκηνοθεσία:

Leos Carax

Κύριοι Ρόλοι:

Juliette Binoche … Michele Stalens

Denis Lavant … Alex

Klaus-Michael Gruber … Hans

Marie Trintignant … αφηγήτρια (φωνή)

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Leos Carax

Παραγωγή: Christian Fechner

Φωτογραφία: Jean-Yves Escoffier

Μοντάζ: Nelly Quettier

Σκηνικά: Michel Vandestien

Κοστούμια: Robert Nardone

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Les Amants du Pont-Neuf

Ελληνικός Τίτλος: Οι Εραστές της Γέφυρας

Διεθνής Τίτλος: The Lovers on the Bridge

Κύριες Διακρίσεις

  • Υποψήφιο για Bafta ξενόγλωσσης ταινίας.
  • Υποψήφιο για πρώτο γυναικείο ρόλο (Juliette Binoche) και σκηνικά στα Cesar.
  • Βραβείο γυναικείας ερμηνείας (Juliette Binoche), φωτογραφίας και μοντάζ στα Ευρωπαϊκά Βραβεία. Υποψήφιο για καλύτερη ταινία και αντρική ερμηνεία (Denis Lavant).

Παραλειπόμενα

  • Παρότι είναι η πλέον εμπορική ταινία του Carax, ήταν μόλις η 34η εμπορικότερη στη Γαλλία για το 1991.
  • Αρχικά ο σκηνοθέτης ήθελε να κάνει μια απλή ταινία, με μικρό συνεργείο, ασπρόμαυρο φιλμ και κάμερα Super 8.
  • Το αίτημα να κλείσει η γέφυρα επί 3 μήνες για γυρίσματα δεν έγινε δεκτό, με αποτέλεσμα να φτιαχτεί από την αρχή ως σκηνικό. Αυτό έγινε σε μια λίμνη δίπλα στο Μονπελιέ.
  • Καθώς έδενε το κορδόνι του επί των γυρισμάτων, ο Denis Lavant τραυμάτισε σοβαρά τον τένοντα του, σε σημείο οι χρηματοδότες να επιμένουν να αλλαχτεί με άλλον ηθοποιό.
  • Ο αρχικός παραγωγός είχε εγκρίνει το 1989 30 εκατομμύρια φράνκα. Χρειάζονταν όμως τουλάχιστον 70, όταν αποφασίστηκε να φτιαχτεί μια νέα γέφυρα. Τότε αποχώρισε, δηλώνοντας εξαπατημένος, με την παραγωγή να παγώνει. Από τον Οκτώβριο του 1989 έως τον Ιούνιο του 1990, το μισοτελειωμένο σκηνικό είχε μείνει με έναν φύλακα στο έλεος του κακού καιρού, και υπέστη ζημιές.
  • Η Edith Scob έχει ένα πέρασμα, ως γυναίκα σε αυτοκίνητο.

Μουσικά Παραλειπόμενα

  • Αντί αυθεντικής μουσικής, ακούγεται μια συλλογή από κλασικά και νέα κομμάτια. Ανάμεσα τους το Time Will Crawl του David Bowie και το Les Amants των Les Rita Mitsouko, αλλά και συνθέσεις των Arvo Part, Benjamin Britten, Johann Strauss, Zoltan Kodaly, Jo Privat, Dmitri Shostakovich.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σοφία Γουργουλιάνη

Έκδοση Κειμένου: 6/8/2020

Αν ο έρωτας είναι (θεό)τυφλος, και αν τα σώματα είναι -τελικά- αυτόφωτα… Και αν ξυπνάνε με μοναδικό τους ξυπνητήρι τα σαρκικά (μας) ένστικτα, τότε ο Λεό Καράξ πρόσφερε εδώ στην κινηματογραφική ιστορία την απόλυτη βουτιά στην καρδιά του έρωτα. Και αποδομώντας όλα όσα αποκαλούμε -ελαφρά τη καρδία- το μυστήριο του έρωτα, καταθέτει τη δική του στιβαρή αλήθεια για μια εξίσωση που έχει ο ίδιος λύσει με υποκειμενική επιτυχία.

Και καταθέτοντας με την ορμή του παθιασμένου καλλιτέχνη τη δική του θεωρία για τη συντριπτική απολυτότητα του έρωτα, μοιάζει ταυτόχρονα να ανακαλύπτει και την απόλυτη ομορφιά ως  σαφή δήλωση αισθητικής και εντέλει πολιτικής θέσης για τον ίδιο (μας) τον κόσμο. Για όλους, λοιπόν, τους θιασώτες της ομορφιάς ως ουσίας της τέχνης, ο Λεό Καράξ παραθέτει ένα ατράνταχτο επιχείρημα, δημιουργώντας μία από τις πλέον ερεθιστικές οπτικά ταινίες στην ιστορία του κινηματογράφου. Με βασικό σύμμαχο, ένα σοκαριστικά όμορφο Παρίσι, ο Καράξ αγγίζει με τα σκηνοθετικά του ακροδάχτυλα και με τη βοήθεια ενός κάποιου ποιητικού ρεαλισμού τις πιο σκληρές -πλην ευαίσθητες- χορδές της ίδιας της Πόλης του Φωτός. Ενώ διαθέτοντας ένα σενάριο που γνωρίζει την απόλυτα ακροβατική σχέση ανάμεσα στη λέξη και τη σιωπή, αφηγείται μια ιστορία βλεμμάτων, σωμάτων και λίγων -πλην απόλυτα ερωτικών- λέξεων. Κι αν η σχέση ανθρώπου κι έρωτα (θα) παραμένει για πάντα αξεδιάλυτο γαϊτανάκι, εδώ ο Ντενί Λαβάν και η Ζιλιέτ Μπινός με δύο σαρωτικές ερμηνείες μετατρέπονται στο ίδιο το ανθρώπινο πρόσωπο που τόσο έχει ανάγκη η ίδια η ύπαρξη του έρωτα.

Ένα σπουδαίο έργο τέχνης-έμπρακτη απόδειξη ότι τα σώματα (μόνο) γεννάνε έρωτες. Ένα σπουδαίο έργο τέχνης-έμπρακτη απόδειξη ότι οι τύχες είναι για να διαστρέφονται από μοιραία πάθη. Και εντέλει, μια απόλυτη κινηματογραφική εμπειρία!

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

22 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.