Το 1921, το ατμόπλοιο Σάντα Ιζαμπέλ μετέφερε 260 ισπανούς μετανάστες στην Αμερική, όταν βυθίστηκε ακριβώς έξω από το νησί Σαλβόρα της Ισπανίας. Tρεις γενναίες γυναίκες από το νησί έτρεξαν να βοηθήσουν και κατάφεραν να σώσουν 48 από τους επιβάτες. Ενώ οι γυναίκες επαινούνται ως ηρωίδες, αρχίζει να κυκλοφορεί η φήμη ότι κάποιος προκάλεσε αυτό το ναυάγιο. Ο κύριος υποκινητής της φήμης είναι ένας αργεντινός δημοσιογράφος, ο οποίος φτάνει στο νησί για να καλύψει την ιστορία. Καθώς ο δημοσιογράφος συνεχίζει να προχωρά στην έρευνά του, η πίεση στις τρεις γυναίκες αυξάνεται. Υπάρχουν πολλά αναπάντητα ερωτήματα, και καθώς η αλήθεια αρχίζει σιγά-σιγά να ξεδιπλώνεται, οι ηρωίδες θα αρχίσουν να χάνουν την αθωότητά τους και η παραδοσιακή ζωή στο νησί θα αλλάξει για πάντα.

Σκηνοθεσία:

Paula Cons

Κύριοι Ρόλοι:

Nerea Barros … Maria

Aitor Luna … Tomas

Dario Grandinetti … Leon

Victoria Teijeiro … Josefa

Ana Oca … Cipriana

Sergio Quintana … Benito

Celso Bugallo … Paco o da Filosera

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Paula Cons, Luis Marias

Στόρι: Paula Cons

Παραγωγή: Victoria Aizenstat, Mauro Guevara, Luis Marias, Juan de Dios Serrano

Φωτογραφία: Aitor Mantxola

Μοντάζ: Julia Juaniz

Σκηνικά: Antonio Pereira

Κοστούμια: Eva Camino

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: La Isla de las Mentiras
  • Ελληνικός Τίτλος: Το Νησί των Ψεμάτων
  • Διεθνής Τίτλος: The Island of Lies
  • Εναλλακτικός Τίτλος: A Illa das Mentiras [γαλικιανά]

Παραλειπόμενα

  • Ντεμπούτο στη μυθοπλασία για την Paula Cons.
  • Η ταινία γυρίστηκε στο νησί Σαλβόρα της Γαλικίας, όπου και πράγματι έλαβε χώρα το ναυάγιο του Σάντα Ιζαμπέλ. Η επιμέρους ιστορία όμως των τριών γυναικών είναι καθαρά μυθοπλαστική.
  • Λόγω της πανδημίας, στην Ισπανία έκανε πρεμιέρα μέσω μιας τοπικής πλατφόρμας ταινιών.

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 22/5/2021

Έξυπνη η ιδέα της Paula Cons να δώσει μια δική της, φεμινιστική απάντηση σε ένα γεγονός που έλαβε χώρα έναν αιώνα πριν. Έξυπνο και να προβάλει μαζί με τον φεμινισμό και μια διάσταση που δεν παινεύει τις εκάστοτε αρχές ενός τόπου. Βέβαια, το αν αυτό έχει βάση ή είναι απλά μια μυθοπλαστική εκδοχή, φοβάμαι πως μόνο άνθρωποι που έχουν αφήσει τη ζωή εδώ και πολλά χρόνια θα μπορούσαν να απαντήσουν με σιγουριά, ώστε να δικαίωναν και πρακτικά τα θέλγητρα της σκηνοθέτιδας.

Έτσι, το μόνο που μπορούμε εμείς να αποκομίσουμε στην ουσία από εδώ, είναι ένα στόρι βασισμένο όχι σε αληθινά γεγονότα, αλλά πάνω στην -θεμιτή- ιδεοληψία της δημιουργού του. Και ως στόρι καθαρά, έχουμε ένα υλικό που σε παραπέμπει ευκολότερα σε σειρά εποχής, παρά σε ταινία του είδους. Κι αυτό επειδή στην πρώτη εκδοχή θα είχαμε μια ανάπτυξη όλου αυτού του μικρόκοσμου των κατοίκων ενός νησιού-τσιφλικιού, και όχι τον εγκλωβισμό σε ένα γεγονός που θα έπρεπε να λειτουργεί απλά ως προσάναμμα του δράματος.

Η Cons δεν ρισκάρει να τσαλακώσει την ιστορία της θέλοντας να ανακατέψει το μυαλό του θεατή με το μυστήριο που ενσκήπτει (το οποίο κυλάει και λύνεται αβίαστα), μοιράζοντας τον λίγο φιλμικό χρόνο που έχει στη διάθεση της για να μιλήσει για το γενικό γίγνεσθαι επί του νησιού, και για να αναπτύξει κάποια γεγονότα που οδηγούν και στο φινάλε. Ενδιάμεσα, όμως, ούτε οι αρκετοί χαρακτήρες έχουν προλάβει να ψυχογραφηθούν ορθά, ούτε το μυστήριο έχει πάρει τις ευκαιρίες του ώστε να προσκολληθούμε κι εμείς ως θεατές σε αυτό. Θα μπορούσε κανείς να υποθέσει πως εδώ παρακολουθούμε μια μίνι-σειρά μονταρισμένη ως τηλεταινία, στην οποία έχει μείνει το «ζουμί», αλλά χάθηκαν εκείνα τα πολλά μικρά που θα μας έβαζαν στην ψυχολογία της κατάστασης.

Μιλάμε, επί του συνόλου, για μια ταινία που δεν έχει αυτή την επική διάσταση που θα της έπρεπε ως δραματικό θρίλερ εποχής (με ένα τοπίο καλύτερο κι από ακριβό σκηνικό), και που αγγίζει τους ήρωες της ως φαντάσματα άλλων καιρών, αποτυγχάνοντας να τους ζωντανέψει για χάρη μας. Ακόμα όμως κι έτσι, δεν απογοητεύει ούτε ως προς τις προθέσεις της, υπηρετώντας την πρωτόλεια έμπνευση της δημιουργού ως προς την εμφάνιση μιας εναλλακτικής και πιο λογικής εκδοχής που αποτελεί δικαίωση απέναντι σε θύματα αλλότριων πεποιθήσεων και καταστάσεων, ενώ παράλληλα είναι μια στρωτή ταινία που δεν σε αφήνει μετέωρο επί των βασικών μέσω κάποιων χοντρών σκηνοθετικών ή σεναριακών ατοπημάτων. Θα συγκινήσει ιδιαίτερα το κοινό τηλεοπτικών παραγωγών τύπου Νησί και Άγριες Μέλισσες, ως μια καλοστημένη και καλοφωτογραφισμένη παραγωγή που συνδυάζει την ελεγχόμενη βία με το κοινωνικό δράμα.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

14 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.