Ο Ραλφ Μιλάν, ένας ψυχρός εκτελεστής, φτάνει στο Μονπελιέ με εντολή να βγάλει από τη μέση έναν σημαντικό μάρτυρα, και κάνει τσεκ-ιν σε ξενοδοχείο. Στο διπλανό δωμάτιο, ένας άντρας, που η γυναίκα του τον εγκατέλειψε, κάνει απόπειρα αυτοκτονίας, και αυτή θα γίνει η αιτία οι δύο άντρες να γνωριστούν, με τον δεύτερο να μετατρέπεται σε κακό μπελά του πρώτου.

Σκηνοθεσία:

Edouard Molinaro

Κύριοι Ρόλοι:

Lino Ventura … Ralf Milan

Jacques Brel … Francois Pignon

Caroline Cellier … Louise Pignon

Jean-Pierre Darras … Δρ Fuchs

Nino Castelnuovo … ο γκρουμ

Xavier Depraz … Louis Randoni

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Francis Veber

Παραγωγή: Georges Dancigers, Alexandre Mnouchkine

Μουσική: Jacques Brel, Francois Rauber

Φωτογραφία: Raoul Coutard

Μοντάζ: Monique Isnardon, Robert Isnardon

Σκηνικά: Francois de Lamothe

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Θετική.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: L’Emmerdeur
  • Ελληνικός Τίτλος: …Ο Κακός Μπελάς!!
  • Διεθνής Τίτλος: A Pain in the Ass
  • Διεθνής Εναλλακτικός Τίτλος: A Pain in the A__
  • Εναλλακτικός Ελλ. Τίτλος: Ο Κακός Μπελάς [επανέκδοσης]

Άμεσοι Σύνδεσμοι

  • Τα Φιλαράκια (1981)
  • Ο Κακός Μπελάς (2008)

Σεναριακή Πηγή

  • Θεατρικό: Le Contrat του Francis Veber.

Παραλειπόμενα

  • Για τον βέλγο Jacques Brel, διασημότερο ως τραγουδιστή, αυτή ήταν η δέκατη και τελευταία ταινία του. Το 1978 έφυγε από τη ζωή σε ηλικία μόλις 49 ετών.
  • Πριν φύγει από τη ζωή το 1970, ήταν ο Bourvil που ετοιμάζονταν για τον ρόλο του Φρανσουά.
  • Στο θέατρο είχε ανέβει το 1971 με τους Jean Le Poulain και Raymond Gerome στους κεντρικούς ρόλους.
  • Στη Γαλλία έκοψε 3,3 εκατομμύρια εισιτήρια, ενώ η επιτυχία του εξαπλώθηκε σε όλη την Ευρώπη και τις ΗΠΑ.
  • Το 1981 έγινε ριμέικ στις ΗΠΑ από τον Billy Wilder, ως Buddy Buddy, με το δίδυμο Jack Lemmon και Walter Matthau. Το 2008, διασκευάστηκε εκ νέου στη Γαλλία με τους Patrick Timsit και Richard Berry, χωρίς καμία επιτυχία. Πλάι σε αυτά, ριμέικ είχαμε και στην Τουρκία το 1982 και στην Ινδία το 2012.

Μουσικά Παραλειπόμενα

  • Ο Jacques Brel ερμηνεύει για την ταινία το Knokke Le Zoute.

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 15/8/2022

Ως γνωστόν, οι Γάλλοι δεν έπαιζαν με τα αστυνομικά νουάρ τους, και όταν μιλούσαν για σκοτάδι, το εννοούσαν για τα καλά. Έλα όμως που οι γείτονες Ιταλοί τα έπαιρναν από καιρό πριν όλα στην πλάκα, και το «μικρόβιο» εισχώρησε και στα γαλλικά σύνορα, με μια σειρά ποιοτικών κωμωδιών να βρίσκουν χώρο δράσης (χαρακτηριστικό παράδειγμα η παρέα των Le Splendid) όταν η Νουβέλ Βαγκ άρχισε να υποχωρεί.

Ο Edouard Molinaro δεν ήταν δα και κάνας καινούργιος στο επάγγελμα, αλλά σοβαρό δημιουργό δεν θα τον έλεγες. Το εν λόγω και το Κλουβί με τις Τρελές αξίζει κανείς να «επιστεφτεί» από τα έργα του, και ενώ δεν μιλάμε για υψηλό σινεμά, πρόκειται για καλή ψυχαγωγία. Εδώ βασικά είναι σαν να έχει κάνει πρώτα φροντιστήριο στον Lino Ventura να ξεχάσει πως έχουμε κωμωδία, και να ερμηνεύει σαν να παίζει σε σκληρό νουάρ. Σε κανένα σημείο του φιλμ ο μεγάλος σταρ δεν παρεκκλίνει της σκληρής του περσόνας, προδίδοντας μια σοβαρότητα σε ολόκληρο το εγχείρημα. Από την άλλη, το «μπάχαλο» με το όνομα Jacques Brel καταλαβαίνεις που δεν έκανε καριέρα όμοια με των φωνητικών του ικανοτήτων, αλλά το όλο χτίσιμο του χαρακτήρα του έχει την πλάκα του. Δεν είναι ο κραυγαλέος χιουμορίστας που εξαντλεί τα όρια της γκριμάτσας ή της ατάκας για να εκβιάσει το γέλιο, απλά είναι ο συνηθισμένος «τελειωμένος» εγκεφαλικά τύπος που συναντάμε συχνά ολόγυρα μας και συνήθως δεν μας κάνει κι εντύπωση.

Το ντουέτο λοιπόν λειτουργεί μέσω μιας σοβαροφανούς αλλοφροσύνης, όπως λειτουργούν και τα γκαγκ που έρχονται το ένα διαδεχόμενο το άλλο. Όσο απίθανα κι αν φαντάζουν, δεν μπορείς να κατηγορήσεις το σενάριο για κακογραμμένο ή χύμα, μια και κατά μια διαστρεμμένη λογική όλα αυτά θα μπορούσαν να συμβούν. Εκεί που μας τα χαλάει η ταινία είναι προς το φινάλε. Ενώ η απώτερη σκηνή είναι πανέξυπνη και μοιάζει αυτόνομα με ανέκδοτο, η προηγούμενη δεν κολλάει πουθενά με μια κωμωδία. Μπορεί εκεί να δείχνει τα δόντια του το μπάτζετ, αλλά δυστυχώς είναι τελείως εκτός κλίματος.

Ούτε όμως αυτό μας αποθαρρύνει από το να πούμε ότι εδώ είναι η γαλλική κωμωδία που νοσταλγούμε να δούμε, και το σύγχρονο σινεμά των Φράγκων μάς στερεί επίμονα. Χωρίς καν να πλησιάζουμε το ταβάνι της ποιότητας (μάλιστα, προσωπικά θεωρώ ισάξια και παραγνωρισμένη την εκδοχή των Lemmon-Matthau), έχουμε ό,τι πιο ξεκούραστο και ταυτόχρονα σοβαρό για το είδος του που θα χρειάζονταν να συνοδεύσει μια κινηματογραφική μας απόδραση.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

15 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *