Ένας άντρας και μια γυναίκα είναι ερωτευμένοι, αλλά οι προσπάθειες να ολοκληρώσουν αυτό τον έρωτα συναντούν την αντίδραση των οικογενειών τους, της εκκλησίας και της μεγαλοαστικής κοινωνίας.

Σκηνοθεσία:

Luis Bunuel

Κύριοι Ρόλοι:

Gaston Modot … ο άντρας

Lya Lys … η νεαρή

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Luis Bunuel, Salvador Dali

Παραγωγή: Charles de Noailles

Μουσική: Luis Bunuel, Georges Van Parys

Φωτογραφία: Albert Duverger

Μοντάζ: Luis Bunuel

Σκηνικά: Alexandre Trauner

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Πολύ θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: L’Age d’Or

Ελληνικός Τίτλος: Χρυσή Εποχή

Διεθνής Εναλλακτικός Τίτλος: The Golden Age

Διεθνής Εναλλακτικός Τίτλος: Age of Gold

Παραλειπόμενα

  • Άμεση αναφορά στο Salo ou Les 120 Jours de Sodome του Marquis de Sade, αλλά πολύ ελεύθερα ώστε να θεωρεί κανονική σεναριακή πηγή. Αυτό έγινε το 1975 από τον Pier Paolo Pasolini.
  • Παραγωγός της ταινίας ήταν ο υποκόμης de Noailles, ο οποίος εξασφάλισε στον Bunuel απόλυτη ελευθερία έκφρασης, και ένα εκατομμύρια φράγκα, μεγάλο ποσό για την εποχή. Ο ευγενής Γάλλος πατρόναρε κι άλλους σημαντικούς καλλιτέχνες, όπως οι Balthus, Jean Cocteau, Man Ray, Francis Poulenc, Jean Hugo και Jean-Michel Frank.
  • Η ταινία προβλήθηκε δημόσια για πρώτη φορά τον Οκτώβριο του 1930 στο Studio 28 του Παρισιού, προκαλώντας αρκετές αντιδράσεις, οι οποίες οδήγησαν τελικά στην απαγόρευσή της, με αφορμή ένα επεισόδιο στις 3 Δεκεμβρίου του 1930, όταν μέλη της εθνικιστικής γαλλικής πατριωτικής νεολαίας διέκοψαν την προβολή της προκαλώντας βανδαλισμούς. Μία εβδομάδα μετά το επεισόδιο, ο αρχηγός της γαλλικής αστυνομίας απαγόρευσε την ταινία εν ονόματι της διασφάλισης της δημόσιας τάξης. Μετά την επανέκδοσή της, προβλήθηκε για πρώτη φορά στην Αμερική το 1979 και στο Παρίσι το 1981. Στη χώρα μας, κανονική διανομή πήρε πρώτη φορά το 2012.

Μουσικά Παραλειπόμενα

  • Πρώτη μεγάλου μήκους ταινία που περιέχει μουσική του Wolfgang Amadeus Mozart.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Χάρης Καλογερόπουλος

Έκδοση Κειμένου: 28/2/2012

Ένας άντρας και μια γυναίκα προσπαθούν παθιασμένοι να κάνουν έρωτα, αλλά διαρκώς ανακόπτονται από τον κοινωνικό περίγυρο, όπως σε μια βραχώδη παραλία με καρδινάλιους ή πάπες που σαπίζουν μέσα στα χρυσοποίκιλτα άμφια και τις τιάρες. και όπου έχει μαζευτεί πλήθος για τα εγκαίνια της… αυτοκρατορικής Ρώμης. Αργότερα σε ένα γκαλά σε μεγαλοαστικό σπίτι, το ζευγάρι προσπαθεί ματαίως να συνουσιαστούν στον κήπο, ενώ αργότερα μαθαίνουμε πως από ένα κάστρο εξέρχονται κάποιοι μετά από όργιο κι ένας μοιάζει εμφανισιακά με τον Χριστό. Στο μεταξύ, βλέπουμε αγελάδα σε υπνοδωμάτιο, εκπαραθύρωση χριστουγεννιάτικου δέντρου και καμηλοπάρδαλης, επαναστάσεις και επιρρίψεις ευθυνών μεταξύ ιθυνόντων κ.λπ. Με πυρήνα το ερωτικό πάθος και τη ματαίωση, οι αυτόματοι συνειρμοί ξεπηδούν σαν αλυσιδωτή αντίδραση.

Από τη στιγμή που οι Φρόιντ-Γιουνγκ ανακάλυψαν έναν δεύτερο και τρίτο εαυτό που θέλει ή ακολουθεί ή σκέπτεται (Υποσυνείδητο και Υπερεγώ), καθοδηγώντας υπογείως τη συνείδηση, ήταν επόμενο, σε συνάρτηση με τις αντιεξουσιαστικές ιδεολογίες, να δημιουργηθούν καλλιτεχνικά κινήματα όπως ο ντανταϊσμός και ο σουρεαλισμός. Η λογική των ονείρων θεωρήθηκε πιο υγιής από την κοινωνική λογική, η οποία πλέον φάνταζε ως εργαλείο της εξουσίας κι όχι της προόδου. Ο Λουίς Μπουνιουέλ, παρέα με τον Σαλβαντόρ Νταλί, ενθουσιώδεις νεαροί καλλιτέχνες στο Παρίσι, σκαρώνουν δυο ταινίες-σκάνδαλα που αναστατώνουν και προκαλούν τους αστούς. Στον «Ανδαλουσιανό Σκύλο», η «αυτόματη γραφή» απλά σοκάρει γιατί η υπόθεση αφορά δυο τρία πρόσωπα σε ιδιωτικές στιγμές, αλλά στη «Χρυσή εποχή», καθώς εμπλέκονται αναφορές στην καθολική εκκλησία, στις αρχές και στην αστική τάξη, φτάνουμε στην απαγόρευση της προβολής για δεκαετίες. Κοινός πυρήνας και στα δυο είναι βέβαια το σεξουαλικό ένστικτο και η αναχαίτιση του από τις νόρμες. Η επανάσταση, πριν να εκφραστεί ταξικά, πρέπει να αναδυθεί από τη σεξουαλική καταπίεση.

Στον «Ανδαλουσιανό Σκύλο» η σύνδεση των πλάνων και των σκηνών είναι σαν «αυθόρμητες σκέψεις» και τα σημαίνοντα στο μυαλό του κάθε θεατή δεν είναι καθορισμένα. Στη «Χρυσή εποχή», παρ’ όλο που κι εκεί υπάρχει ελευθερία συνειρμών, μπορούμε να δούμε πιο οργανωμένη σκέψη όσον αφορά στις ρίζες αυτού που δεκαετίες αργότερα θα εξελισσόταν στα ώριμα έργα του Μπουνιουέλ, όπως η «Κρυφή Γοητεία της Μπουρζουαζίας» και  το «Φάντασμα της ελευθερίας», δηλαδή τη διαρκή αναστολή της επιθυμίας από κοινωνικούς ελέγχους «φυτεμένους» μέσα μας.

Τα δυο φιλμ αποτελούν ένα δίπτυχο μοναδικό στην ιστορία του σινεμά. Οι Γκρίφιθ και Αϊζενστάιν προηγήθηκαν μεν, ορίζοντας τα πρώτα συντακτικά της νέας καλλιτεχνικής γλώσσας, αλλά ο Μπουνιουέλ κάνει ένα πρώιμο άλμα όπου η κινηματογραφική γραφή ιδιαίτερα στη «Χρυσή εποχή» φτάνει στο επίπεδο του στυλ και συναγωνίζεται τη σοβαρή λογοτεχνία.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

16 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.