Ο Κράμπους είναι ένας αποκρουστικός αρχαίος δαίμονας, το ακριβώς αντίθετο του Άι Βασίλη για τις γιορτές. Κατά τη διάρκεια των Χριστουγέννων, αναζητά άτακτα άτομα, ώστε να τα τιμωρήσει… Ο νεαρός Μαξ γυρνάει την πλάτη του στις γιορτές, μην αντέχοντας τη συμπεριφορά της οικογένειας του. Ακόμα χειρότερα, αυτοί πετυχαίνουν να απελευθερώσουν τον Κράμπους, και όλα τα όμορφα πλάσματα των εορτών παίρνουν τώρα τερατώδη μορφή. Η οικογένεια του Μαξ πρέπει τώρα να ενωθεί, ώστε να καταφέρουν να επιβιώσουν.

Σκηνοθεσία:

Michael Dougherty

Κύριοι Ρόλοι:

Emjay Anthony … Max Engel

Adam Scott … Tom Engel

Toni Collette … Sarah Engel

David Koechner … Howard

Allison Tolman … Linda

Krista Stadler … Omi Engel

Conchata Ferrell … θεία Dorothy

Stefania LaVie Owen … Beth Engel

Gideon Emery … Krampus (φωνή)

Seth Green … Lumpy (φωνή)

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Todd Casey, Michael Dougherty, Zach Shields

Παραγωγή: Michael Dougherty, Alex Garcia, Jon Jashni, Thomas Tull

Μουσική: Douglas Pipes

Φωτογραφία: Jules O’Loughlin

Μοντάζ: John Axelrad

Σκηνικά: Jules Cook

Κοστούμια: Bob Buck

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Home Cinema.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Krampus

Ελληνικός Τίτλος: Krampus ο Δαίμονας

Παραλειπόμενα

  • Ο Dougherty πάντα ήθελε να κάνει μια τρομακτική χριστουγεννιάτικη ταινία, αλλά η ιδέα του ήρθε όταν οι φίλοι του του έστειλαν μια e-card με τον Κράμπους, και σύμφωνα με τον ίδιο ήταν “έρωτας με την πρώτη ματιά”.
  • Την ταινία συνόδευσε ένα κόμικ με τίτλο Krampus: Shadow of Saint Nicholas, γραμμένο από τον Brandon Seifert, με ιστορίες βγαλμένες από τους δημιουργούς του φιλμ.
  • Ο Κράμπους προέρχεται από λαϊκούς μύθους της κεντρικής Ευρώπης, είναι ένα ανθρωπομορφικό τέρας “μισό άνθρωπος-μισό κατσίκα”, και κατά τη διάρκεια των Χριστουγέννων τιμωρεί παιδιά που δεν είχαν φερθεί καλά μέσα στη χρονιά. Το ακριβώς αντίθετο δηλαδή από τον Άι Βασίλη.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Νίκος Ρέντζος

Έκδοση Κειμένου: 8/12/2016

Ανθρωπόμορφη φιγούρα, μισός τράγος, μισός δαίμονας, ο Κράμπους, πλάσμα που συναντάμε στα λαϊκά παραμύθια της Αυστρίας, της Βαυαρίας, της Κροατίας, της Βόρειας Ιταλίας και που οι ρίζες του δεν είναι ξεκάθαρες καθώς για πολλούς ανθρωπολόγους υπάρχει από την προ-χριστιανική εποχή, αποκτά πια και τη δική του ταινία. Το αντίθετο του Άγιου Βασίλη, ο Κράμπους έρχεται να τιμωρήσει τα άτακτα παιδιά κι όσους χάνουν την πίστη τους στο πνεύμα των Χριστουγέννων, ενώ σ` εμάς ξυπνά αναμνήσεις από τη δεκαετία του 1980, μέσα από τη σκηνοθετική ματιά του Μάικλ Ντόχερτι.

Αφού έδωσε ένα αγαπημένο τα τελευταία χρόνια φιλμάκι των Αμερικανών, για τη μέρα του Χάλογουιν, το Trick `r Treat, ο Ντόχερτι είπε να φτιάξει και κάτι για την περίοδο των Χριστουγέννων. Διασκευάζει λοιπόν τον μύθο του Κράμπους και παρουσιάζει ένα κωμικό παραμύθι τρόμου που σίγουρα θα σου φέρει στο μυαλό τα κλασικά πλέον Γκρέμλινς, αλλά κι έναν γενικότερο αέρα εποχής 1980, όπου οι κωμικές ταινίες τρόμου άνθισαν και ιδιαίτερα οι χριστουγεννιάτικες. Από την πρώτη σκηνή, ο Ντόχερτι είναι φανερό ότι θέλει να «πειράξει» την αμερικανική κοινωνία και οικογένεια, και με αυτούς τους ρυθμούς συνεχίζει στο πρώτο μισό της ταινίας. Οι σχέσεις με τους γονείς, τη/τον σύζυγο, τα αδέρφια, τα ξαδέρφια, η πλήρης απομάκρυνση από την καρδιά των Χριστουγέννων και οι καταναγκαστικές γιορτινές συνεστιάσεις, μόνο και μόνο λόγω του ίδιου DNA, όπως λέει ο μικρός Μαξ κάποια στιγμή στην αρχή της ταινίας, είναι αυτά που σχολιάζει αρχικά ο Ντόχερτι κι άλλοτε μέσα από το χιούμορ ενίοτε με πιο σοβαρή προσέγγιση, καταφέρνει να κρατήσει το ενδιαφέρον. Η ατμόσφαιρα που επικρατεί είναι άκρως χριστουγεννιάτικη και σκοτεινά παραμυθένια στη συνέχεια, με τη νύχτα να αγκαλιάζει τη γειτονιά, τους ανθρώπους να μοιάζουν εξαφανισμένοι και περίεργες σκιές να κάνουν την εμφάνισή τους, ενώ οι θόρυβοι στο πάνω μέρος του σπιτιού αρχίζουν να ακούγονται και καταλαβαίνουμε ότι η κωμική διάθεση περνά σιγά-σιγά σε δεύτερο πλάνο.

Όμορφη χρωματική παλέτα, κάδρα προσεγμένα και δεν χρειάζεσαι πολλά περισσότερα για να μπεις στην ατμόσφαιρα της ταινίας. Υπάρχουν στιγμές που το φιλμ γίνεται νοσηρό και λειτουργεί σαν μαύρη κωμωδία, αλλά δεν τολμά να προχωρήσει παραπέρα, ίσως για να μη χάσει το περιβόητο PG-13, αυτό ωστόσο δεν στοιχίζει ιδιαίτερα στο τελικό αποτέλεσμα. Αυτό που εγώ θα ήθελα από το Krampus είναι να μπορούσε να διατηρήσει το κωμικό πνεύμα καθ` όλη τη διάρκειά του ή για μεγαλύτερο ακόμα μέρος τουλάχιστον, αλλά και να έδινε περισσότερο χρόνο στον ίδιο τον δαίμονα, ο οποίος εμφανίζεται κυρίως στο τέλος και είναι μεν τρομακτικός σαν ύπαρξη, αλλά όχι απόλυτα πετυχημένος στον σχεδιασμό του, εστιάζοντας κυρίως στο καθηλωμένο σε μία έκφραση πρόσωπό του. Όση ώρα δεν υπάρχει ο Κράμπους στην οθόνη, υπάρχουν οι βοηθοί του. Σατανικά παιχνίδια και μπισκότα κανέλας που ζωντανεύουν, χιονάνθρωποι που μετακινούνται και διαβολικά ξωτικά που έρχονται και αρπάζουν ένα-ένα τα μέλη της οικογένειας. Έχουν την πλάκα τους κι αυτά, δεν λέω, αλλά θέλεις σε ολόκληρο το δεύτερο μισό κάτι παραπάνω, που νιώθεις ότι δεν έρχεται ποτέ.

Παρά τα όποια μειονεκτήματά του, το Krampus είναι αυτό που θα έλεγαν οι Σίσκελ & Έμπερτ «thumbs up» ταινία. Έχει καλές ερμηνείες, συμπαθητικό σενάριο και μερικά πρακτικά εφέ που κολλάνε ακόμα περισσότερο με το πνεύμα της ταινίας. Είναι ένα χριστουγεννιάτικο σκοτεινό παραμύθι, ικανό να αποκτήσει μεγαλύτερη φήμη και πιστούς με το πέρασμα των χρόνων καθώς έχει θετικά στοιχεία που σε κερδίζουν, ενώ η ατμόσφαιρα (καταλύτης για τα φιλμ του είδους) είναι σε όλη τη διάρκεια γιορτινή και συνάμα μυστηριακή.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

15 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.