1958: οι μαθητές ενός κάνουν διάφορες ζωγραφιές, με σκοπό να αποθηκευτούν σε μια χρονοκάψουλα. Μια μαθήτρια όμως γεμίζει την κόλλα της με αμέτρητους τυχαίους αριθμούς. 2008: το συγκεκριμένο σχέδιο της νεαρής μαθήτριας πέφτει στα χέρια του μικρού Κάλεμπ. Ο πατέρας του, καθηγητής στο επάγγελμα, θα είναι αυτός που θα ανακαλύψει ότι το κωδικοποιημένο μήνυμα προβλέπει με εξαιρετική ακρίβεια τις ημερομηνίες, τους θανάτους και τις συντεταγμένες όλων των μεγάλων καταστροφών των τελευταίων 50 ετών. Ενώ ο καθηγητής ξεδιπλώνει το κουβάρι της περίεργης αυτής υπόθεσης, συνειδητοποιεί ότι το συγκεκριμένο σχέδιο προβλέπει και τρία γεγονότα που δεν έχουν συμβεί ακόμη και στα οποία εμπλέκονται αυτός και ο γιος του.

Σκηνοθεσία:

Alex Proyas

Κύριοι Ρόλοι:

Nicolas Cage … καθηγητής Jonathan ‘John’ Koestler

Rose Byrne … Diana Wayland

Chandler Canterbury … Caleb Koestler

Lara Robinson … Lucinda Embry/Abby Wayland

Nadia Townsend … Grace Koestler

Ben Mendelsohn … καθηγητής Phil Beckman

Liam Hemsworth … Spencer

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Ryne Douglas Pearson, Juliet Snowden, Stiles White

Στόρι: Ryne Douglas Pearson

Παραγωγή: Todd Black, Jason Blumenthal, Alex Proyas, Steve Tisch

Μουσική: Marco Beltrami

Φωτογραφία: Simon Duggan

Μοντάζ: Richard Learoyd

Σκηνικά: Steven Jones-Evans

Κοστούμια: Terry Ryan

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Knowing

Ελληνικός Τίτλος: Σκοτεινός Κώδικας

Εναλλακτικός Τίτλος: Know1ng [προώθησης]

Παραλειπόμενα

  • Η Columbia Pictures ήταν αυτή που αρχικά ανάλαβε την παραγωγή, με πιθανούς σκηνοθέτες ή τον Rod Lurie ή τον Richard Kelly.
  • Ντεμπούτο για τον Liam Hemsworth.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής 

Έκδοση Κειμένου: 21/3/2009

Εκπλάγηκα θετικά με τον Σκοτεινό Κώδικα, αλλά έχω την εντύπωση πως δεν λέω και κάποια εξυπνάδα. Είναι ηλίου φαεινό (αυτή την έκφραση συγκρατήστε την και για τη θέαση σας) πως το έργο συγκαταλέγεται στις καλές στιγμές των αμερικανικών block-buster της δεκαετίας μας, και δεν προσβάλει κανέναν θεατή, ακόμη και σκεπτόμενο (ασχέτως αν τα επιστημονικά στοιχεία δεν είναι και τόσο ακριβή). Θα τονίσω τη ροή στην ανάπτυξη της υπόθεσης, ακόμα κι αν σας θυμίσει κι άλλες παραγωγές, αλλά και τον καταπληκτικό τρόπο που εκρήγνυνται τα ειδικά εφέ. Στα τελευταία δεν γίνεται κατάχρηση, αλλά όταν επεμβαίνουν στη δράση, παγώνουν την ανάσα με τη ρεαλιστική τους ευχέρεια…

Ως στόρι δεν είναι πιο έξυπνο από το Στα Ίχνη του χαμένου Θησαυρού, και δεν είναι μονάχα η παρουσία του Nicolas Cage που ενισχύει αυτή την υπόθεση. Είναι ένα μοντέρνο θέαμα, που αποδεικνύει ότι μπορούν να υπάρξουν καλά υπερθεάματα με πολύ σύγχρονο φόντο και ταυτόχρονα οικογενειακής υπόστασης. Όμως… Ο Alex Proyas, ακόμα περισσότερο και από το Εγώ, το Ρομπότ, δεν σκηνοθετεί, απλά συμμετέχει σε μια τεχνική ομάδα επεξεργαστών του έργου. Δεν υπάρχει κανένα σκηνοθετικό άγγιγμα που να αμφισβητεί αυτό το γεγονός. Και από την άλλη, ο Cage είναι καλός στα όρια που δεν έχουμε την ευκαιρία να βάλουμε κάποιον άλλον στη θέση του. Όπως και να το κάνουμε, ο άνθρωπος αναπαράγει πλέον έναν τύπο γήινου και συναισθηματία σούπερ-ήρωα, που περιορίζει σε πλαίσια τις ταινίες του. Όπως, μα όπως, και να ‘χει, θα το καταδιασκεδάσετε, και, πολλοί από εσάς, θα πανικοβληθείτε…

Βαθμολογία:


>>>>>>>>> Συνολικές Επισκέψεις: 33 || Επισκέψεις Βδομάδας: 2

Γκαλερι φωτογραφιων

13 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.