22 χρόνια μετά τα γεγονότα του αρχικού Τζουράσικ Παρκ, η νήσος Ίσλα Νάμπαρ έχει πια ένα πλήρες λειτουργικό πάρκο με δεινόσαυρους, όπως το είχε οραματιστεί ο Τζον Χάμοντ. Το νέο αυτό πάρκο ανήκει στην εταιρία Masrani Corporation. Όμως, μετά από χρόνια, η επισκεψιμότητα πέφτει επικίνδυνα και μια νέα ατραξιόν κάνει την εμφάνιση της.

Σκηνοθεσία:

Colin Trevorrow

Κύριοι Ρόλοι:

Chris Pratt … Owen Grady

Bryce Dallas Howard … Claire Dearing

Vincent D’Onofrio … Vic Hoskins

Ty Simpkins … Gray Mitchell

Nick Robinson … Zach Mitchell

Omar Sy … Barry

BD Wong … Δρ Henry Wu

Irrfan Khan … Simon Masrani

Jake Johnson … Lowery Cruthers

Judy Greer … Karen Mitchell

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Rick Jaffa, Amanda Silver, Colin Trevorrow, Derek Connolly

Στόρι: Rick Jaffa, Amanda Silver

Παραγωγή: Patrick Crowley, Frank Marshall

Μουσική: Michael Giacchino

Φωτογραφία: John Schwartzman

Μοντάζ: Kevin Stitt

Σκηνικά: Ed Verreaux

Κοστούμια: April Ferry, Daniel Orlandi

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Jurassic World

Ελληνικός Τίτλος: Jurassic World

Εναλλακτικός Τίτλος: Jurassic Park 4 [ανεπίσημος]

Άμεσοι Σύνδεσμοι

Τζουράσικ Παρκ (1993)

Ο Χαμένος Κόσμος: Jurassic Park (1997)

Jurassic Park III (2001)

Jurassic World: Το Βασίλειο Έπεσε (2018)

Σεναριακή Πηγή

  • Μυθιστόρημα (χαρακτήρες): Jurassic Park του Michael Crichton.

Παραλειπόμενα

  • Άμεσα με το πέρας του τρίτου μέρους και συγκεκριμένα τον Ιούνιο του 2002, ο Steven Spielberg ανακοίνωσε τον σχεδιασμό αυτού του τέταρτου. Οι χρονιές όπου θα έβγαινε στις αίθουσες εμφανίζονταν ως παρέλαση, με πρώτη το 2005. Κυριότερη δικαιολογία για τις καθυστερήσεις αναφέρονταν το θέμα του σεναρίου. Εντέλει, η τελική ιδέα του στόρι γεννήθηκε μέσα από μυστικές συναντήσεις του Spielberg με τον σεναριογράφο Mark Protosevich, χωρίς την επίβλεψη κάποιας εταιρίας παραγωγής.
  • Οι πρωτοπορίες ως προς το καστ μυρίζουν reboot, ακόμα κι αν δεν είναι. Καλύτερα καθορίζεται ως πρώτο μιας δεύτερης σίκουελ τριλογίας. Για πρώτη φορά δεν υπάρχουν οι Sam Neill, Laura Dern, Jeff Goldblum, ενώ το 2008 πέθανε ο Stan Winston, ο επικεφαλής των animatronic δεινοσαύρων κι αρχιτέκτονας των ειδικών εφέ της σειράς. Παρόλα αυτά, υπεύθυνη εταιρία είναι αυτή που είχε ιδρύσει, η Legacy Effects. Ο μόνος ηθοποιός που έχει ξαναεμφανιστεί είναι ο BD Wong κι αυτός ήταν στην ταινία του 1993. Δεν υπάρχει, δε, για πρώτη φορά η Kathleen Kennedy στην παραγωγή.
  • Για ρόλους είχαν ακουστεί οι: John Krasinski, Josh Brolin, Keira Knightley και Vince Vaughn. Από την πλευρά της σκηνοθεσίας, ο Joe Johnston ήταν ο βασικός υποψήφιος σε πολλά από τα στάδια του σχεδιασμού.
  • Η ταινία είναι τρισδιάστατη.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Γιώργος Δαβίτος

Έκδοση Κειμένου: 10/6/2015

Έχοντας ως γνώμονα μια διαχρονική περιπέτεια που είναι ακόμη και στις μέρες μας σε θέση να εντυπωσιάσει το κοινό, κατανοώ τις δυνατότητες που σου δίνει εμπορικά η επανενεργοποίηση του franchise. Ας μην ξεχνάμε ότι η πρώτη ταινία κυκλοφόρησε το 1993, επομένως υπάρχει ένα τεράστιο νέο κοινό που μπορεί να μυηθεί στον μαγικό κόσμο των δεινοσαύρων. Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί πρέπει να γυριστεί με τόσο άσχημο τρόπο. Αρχικά, ας ξεκαθαρίσουμε ότι η ανάλυση του τελευταίου σίκουελ μιας διάσημης ταινίας απαιτεί την αντιπαράθεση της με τις προηγούμενες, ιδίως εκείνων που κέρδισαν φήμη και δημοτικότητα. Έχοντας αυτό στο μυαλό, η τέταρτη ταινία της σειράς «Τζουράσικ Παρκ» -και το δεύτερο σίκουελ που ο Steven Spielberg δεν σκηνοθετεί- ξεκινά μεν αρκετά καλά, αλλά στην πορεία επαναλαμβάνει λάθη και προσθέτει ελαττώματα με αποτέλεσμα να μιλάμε για μια χαμένη ευκαιρία.

Είναι γεγονός ότι η κύρια πλοκή του «Jurassic World» δεν είναι ιδιαίτερα καινοτόμα. Ακολουθώντας την πεπατημένη, δεινόσαυροι ελεύθεροι, άνθρωποι στο τρέξιμο, το έργο του Colin Trevorrow δυστυχώς ακολουθεί το λανθασμένο μοτίβο του «Jurassic Park 3» που δεν ήταν τίποτε άλλο από μια ταινία καταδίωξης με πρωταγωνιστή έναν καινούργιο δεινόσαυρο που δεν είχαμε δει ποτέ. Όπως κι εκείνο, το «Jurassic World» ξεχνάει τους κινδύνους της ηθικής της επιστήμης που τόσο το «Τζουράσικ Παρκ» όσο και το «Ο Χαμένος Κόσμος: Jurassic Park» διέθεταν στις ιστορίες τους, και μας βάζει να αποδεχτούμε ότι η σειρά έχει γίνει ένα τυποποιημένο πράγμα με τέρατα, που απλά αλλάζει το κύριο τέρας σε κάθε νέα δόση.

Και εδώ το τέρας είναι μεγάλο, είναι θανατηφόρο, είναι έξυπνο, είναι και τι δεν είναι. Αυξάνοντας τον όγκο του τέρατος σε αναλόγια με τον αριθμό των πιθανών θυμάτων (μην ξεχνάτε ότι το πάρκο είναι ανοιχτό), οι σεναριογράφοι πίστεψαν ότι μπορούν να τη γλιτώσουν ό,τι και να κάνουν. Τραγική ειρωνεία όμως. Όταν η ραχοκοκαλιά του ίδιου σου του σεναρίου λέει ότι δεν θα βγει σε καλό αν κάνεις κάτι απλά και μόνο για το θέαμα και τα επιφωνήματα ξεχνώντας τη φύση (κινηματογραφικοί κανόνες), και εσύ το κάνεις, τότε τα λόγια είναι περιττά. Όσο μεγάλη κι αν είναι η δόση από δεινοσαύρους να σκοτώνουν τόσο προσωπικό όσο και επισκέπτες, το νόημα είναι ένα: αν αυτό που βλέπεις, θα καταφέρει να σε αγγίξει πέρα από το επιφανειακό. Το επιχείρημα τύπου τι περιμένεις να δεις από μια τέτοια ταινία, εδώ δεν πιάνει. Το ίδιο έργο γυρίστηκε πριν από είκοσι δύο χρόνια και όλοι μείναμε με το στόμα ανοιχτό, τόσο από το θέαμα όσο και από την ουσία.

Ακόμα και έτσι, όμως, αν δεχόμαστε αυτή τη «the bigger, the better» στάση της ταινίας, το έργο διαθέτει αρκετά πράγματα που δεν λειτουργούν. Πρώτο και κυριότερο, η χαζή επεξήγηση των συναισθημάτων. Σημείο των καιρών, θα μου πείτε, αλλά μιλάμε για ένα θέμα το οποίο και ο κινηματογράφος θα έπρεπε να προσπαθεί να επιλύσει. Στα πρώτα έργα δεν χρειαζόταν να εξηγήσουν οι πρωταγωνιστές ότι φοβούνται, αγαπιούνται, απειλούνται. Το σενάριο και οι καταστάσεις τα έλεγαν όλα. Εδώ τίποτα δεν νοείται. Όλα λέγονται σε άκυρες στιγμές καθαρά και ξάστερα. Σκοτώνονται δίπλα σου χιλιάδες άτομα και οι πρωταγωνιστές σού λένε πόσο φοβούνται ή ότι θα κάνουν ο ένας ό,τι καλύτερο μπορεί για να σώσει τον άλλον. Ειλικρινά, αν κάτι δεν το αισθάνονται οι ίδιοι οι χαρακτήρες σε τέτοιο βαθμό που έχουν την ανάγκη να το πουν, πώς περιμένουν το κοινό να το βιώσει; Ένας δεινόσαυρος δεν ζώσει τίποτα, όσο απειλητικός κι αν είναι.

Σε δεύτερη φάση πραγμάτων που δεν λειτουργούν, είναι η βεβιασμένη κωμωδία που υπάρχει και οφείλεται αποκλειστικά στο πρωταγωνιστή. Το έχουμε καταλάβει ότι ο Chris Pratt είναι αστείος. Δεν χρειάζεται σε κάθε ταινία να πρέπει να υπάρχει εξαναγκασμένη κωμωδία γιατί απλά ταιριάζει στον ηθοποιό. Έχει αναλογιστεί κανείς ότι μπορεί να μην ταιριάζει στην ταινία; Μάλλον όχι. Επίσης, μια και αναφερόμαστε στον Pratt, ο χαρακτήρας τον οποίο υποδύεται εκπαιδεύει τους βελοσιράπτορες! Νομίζω δεν χρειάζεται να πούμε κάτι πάνω στο συγκεκριμένο θέμα. Τέλος, να προσθέσουμε και τον επονομαζόμενο φόρο τιμής. Είναι άλλο να τιμάς τον προκάτοχο σου με στιγμές συγκινητικές και εκλάμψεις παρελθόντος, και άλλο όλες σου οι σκηνές να είναι κοπιάρισμα. Ας μην μπερδευόμαστε.

Για να μην μακρηγορώ (και πιστέψτε με θα μπορούσα), έχει καταστεί σαφές ότι αυτό που έκανε ο Steven Spielberg το 1993 ήταν κάτι το μοναδικό. Το «Jurassic World» δεν είναι η θριαμβευτική επιστροφή που ελπίζαμε ότι θα ήταν. Είναι μια διασκεδαστική βόλτα, που όσοι δεν έχουν δει τα παλιά θα απολαύσουν. Όλοι οι υπόλοιποι ας ευχόμαστε πως αν θα υπάρξει πέμπτο φιλμ, να είναι κάτι πέρα από το νέο τέρας της εβδομάδας, με ένα καλύτερο και πιο πιστευτό (!) σενάριο.

Βαθμολογία:


Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 1/7/2017

Για να είμαι ειλικρινής, μετά το αποτυχημένο τρίτο μέρος φοβόμουν ότι μονάχα στα χέρια του Σπίλμπεργκ θα μπορούσε αυτή η σειρά να κρατήσει την ποιότητα της. Κι αυτό επειδή η ξεχωριστή επιτυχία της έγκειται στην αρχική έκπληξη τού να βλέπουμε μια τόσο ρεαλιστική απεικόνιση των τεράτων που έπαψαν να υπάρχουν εδώ και εκατομμύρια χρόνια. Αναλαμβάνοντας ο Κόλιν Τρέβοροου εν είδη reboot τη σειρά, δεν έχει κάποιον αληθινό άσο κρυμμένο στο μανίκι του, αλλά ευτυχώς ξέρει να γυρνάει μια ταινία με άφθονα εφέ. Το στόρι είναι περισσότερο μια επαναπροσέγγιση στην πρώτη της σειράς, παρά κρύβει κάτι το δημιουργικό, αλλά σκηνή-σκηνή δεν μπορείς παρά να νιώσεις μια σπιλμπεργκικού τύπου (όχι ποιότητας…) ψυχαγωγία ολούθε. Οι νέοι χαρακτήρες δεν είναι κακοί, ούτε και οι νέοι δεινόσαυροι, ενώ ευτυχώς δεν έχουμε άτοπες υπερβολές σεναριακής αυθαιρεσίας. Δικαιολογεί τα χρήματα του, γενικά, ανοίγοντας έστω και δειλά την όρεξη για περισσότερα σίκουελ.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

26 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.