Ο πληροφοριοδότης του FBI, Γουίλιαμ Ο’Νιλ, εισβάλει κρυφά στο κόμμα των Μαύρων Πανθήρων του Ιλινόις, ώστε να παρακολουθεί τον χαρισματικό του ηγέτη, τον Φρεντ Χάμπτον. Κλέφτης καριέρας, ο Ο’Νιλ νιώθει οικείος με τον κίνδυνο, χειραγωγώντας τόσο τους συντρόφους του όσο και τον επικεφαλής της υπηρεσίας, τον πράκτορα Ρόι Μίτσελ. Και καθώς η πολιτική ισχύς του Χάμπτον αυξάνεται, γνωρίζει και τον έρωτα στο πλάι της Ντέμπορα Τζόνσον, μέλος της οργάνωσης. Μα το αληθινό πρόβλημα το έχει ο ίδιος ο Ο’Νιλ. Να συμμαχήσει με αυτούς που θεωρεί δυνάμεις του καλού, ή να υπονομεύσει τους Μαύρους Πάνθηρες όπως έχει διατάξει ο διαβόητος Έντγκαρ Άλαν Χούβερ;

Σκηνοθεσία:

Shaka King

Κύριοι Ρόλοι:

Daniel Kaluuya … Fred Hampton

LaKeith Stanfield … William O’Neal

Jesse Plemons … Roy Mitchell

Dominique Fishback … Deborah Johnson

Ashton Sanders … Jimmy Palmer

Martin Sheen … J. Edgar Hoover

Algee Smith … Jake Winters

Lil Rel Howery … Brian

Jermaine Fowler … Mark Clark

Darrell Britt-Gibson … Bobby Rush

Amari Cheatom … Ari

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Will Berson, Shaka King

Στόρι: Keith Lucas, Kenneth Lucas

Παραγωγή: Ryan Coogler, Charles D. King, Shaka King

Μουσική: Craig Harris, Mark Isham

Φωτογραφία: Sean Bobbitt

Μοντάζ: Kristan Sprague

Σκηνικά: Sam Lisenco

Κοστούμια: Charlese Antoinette Jones

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Πολύ θετική.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: Judas and the Black Messiah
  • Ελληνικός Τίτλος: Ο Ιούδας και ο Μαύρος Μεσσίας

Κύριες Διακρίσεις

  • Όσκαρ δεύτερου αντρικού ρόλου (Daniel Kaluuya) και τραγουδιού (Fight for You). Υποψήφιο για καλύτερη ταινία, δεύτερο αντρικό ρόλο (Lakeith Stanfield), αυθεντικό σενάριο και φωτογραφία.
  • Χρυσή Σφαίρα δεύτερου αντρικού ρόλου (Daniel Kaluuya). Υποψήφιο για τραγούδι (Fight for You).
  • Βραβείο Bafta δεύτερου αντρικού ρόλου (Daniel Kaluuya). Υποψήφιο για δεύτερο γυναικείο ρόλο (Dominique Fishback), φωτογραφία και κάστινγκ.

Παραλειπόμενα

  • Πρώτη μεγάλου μήκους σκηνοθεσία για τον Shaka King μετά το 2013 και το ντεμπούτο του.
  • Μια βιογραφία του Fred Hampton ήταν στα σκαριά επί χρόνια, με τους ίδιους σεναριογράφους και σκηνοθέτη τον F. Gary Gray. Ο Casey Affleck ετοιμάζονταν για την παραγωγή, ενώ ο κεντρικός ρόλος έπαιζε ανάμεσα στους Jaden Smith και O’Shea Jackson Jr.
  • Αρχικά είχε ανακοινωθεί με τον τίτλο Jesus Was My Homeboy.
  • Παγκόσμια πρεμιέρα στο φεστιβάλ του Sundance, με τη διανομή στις αίθουσες να συνδυάζεται με την ψηφιακή στο HBO Max.

Μουσικά Παραλειπόμενα

  • Η H.E.R. (Gabriella Sarmiento Wilson) ερμηνεύει για το φιλμ το Fight for You.

Κριτικός: Πάρις Μνηματίδης

Έκδοση Κειμένου: 25/2/2021

Ένα δυνατό θέμα δεν εγγυάται πάντα και μια ανάλογα αξέχαστη κινηματογραφική εμπειρία. Από τη σεναριακή σύλληψη μέχρι τη σκηνοθετική εκτέλεση ελλοχεύουν πολλοί κίνδυνοι που θα μπορούσαν να αποδυναμώσουν τις δυνατότητες μιας υποσχόμενης πηγής έμπνευσης. Ο Shaka King, μόλις στη δεύτερη σκηνοθετική του δουλειά, όχι μόνο δεν επαναπαύεται με το πόσο ιντριγκαδόρικο είναι το συγκεκριμένο κομμάτι της σύγχρονης αμερικάνικης ιστορίας με το οποίο καταπιάνεται, αλλά πηγαίνει για την υπέρβαση, παραδίδοντας τόσο ένα κατασκευαστικά άψογο φιλμ όσο κι ένα δράμα με άκρως συγκροτημένη πολιτική σκέψη.

Η επιλογή του να παραθέσει και να συγκρίνει τις πότε παράλληλες και πότε διασταυρούμενες πορείες των Fred Hampton και William O’Neal με έναν τρόπο που φαίνεται να έχει επηρεαστεί από τη δομή του εμβληματικού «Ο Νονός 2», αντί να επιλέξει την κατεύθυνση μιας καθαρόαιμης βιογραφίας του πρώτου, είναι ουσιώδης, μιας κι αναπτύσσει έτσι μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα διαλεκτική επάνω στη διχοτομία μεταξύ συστημικού και αντισυστημικού, μεταξύ ατομισμού και αλτρουισμού. Ταυτόχρονα, τονίζει έτσι την τραγικότητα που ενυπάρχει στις ξεχωριστές διαδρομές αμφότερων των προσώπων, οι οποίοι στην πραγματικότητα είναι θύματα ακριβώς του ίδιου συστήματος, ακόμη κι αν ο ένας δουλεύει για την ανατροπή του, ενώ ο άλλος για τη διαιώνισή του. Όλα αυτά δοσμένα με μια εκπληκτική σκηνοθετική αυτοπεποίθηση, με μια τεχνική που συνδυάζει τις εκλεπτυσμένες χρωματικές παλέτες του Spike Lee με τη σβελτάδα στην κίνηση της κάμερας ενός Martin Scorsese.

Η θέση του σεναρίου είναι στρατευμένη προς μια συνειδητοποιημένη κατεύθυνση, που σοφά στρέφει την οργή προς τους κρατούντες που αποτελούν τον θεσμικό πυλώνα του ρατσισμού, δίνει προτεραιότητα στην ενότητα της κοινής αφροαμερικανικής ταυτότητας, αλλά τονίζει μέσω της έμφασης στο όχι πολύ διαδεδομένο γεγονός του Rainbow Coalition πως ακόμη και φαινομενικά διαφορετικές μεταξύ τους κοινωνικές ομάδες μπορούν να συμμαχήσουν απέναντι στον κοινό εχθρό. Είναι σαφές πως ο King ασπάζεται τον ριζοσπαστισμό, αν όχι μέσω της ένοπλης δράσης (την οποία βλέπει περισσότερο ως αναγκαία άμυνα παρά ως μέσο επίτευξης σκοπών) τότε σίγουρα μέσω της ανάληψης ουσιαστικών πρωτοβουλιών κοινωνικού χαρακτήρα, και αποκηρύσσει αυτό που βλέπει ως υποκρισία του αποκαλούμενου «κέντρου» στην πολιτική. Κατορθώνει επίσης να «πιάσει» με ακρίβεια τον παλμό της επαναστατικής ορμής των Μαύρων Πανθήρων: το «Judas and the Black Messiah» δεν μένει σε μια ψυχρά θεωρητική ματιά, αλλά φροντίζει να περάσει στον θεατή το βίωμα της ακτιβιστικής συμμετοχής με πολύ έντονη ζωτικότητα. Γενικά, η μοναδική σοβαρή ένσταση που μπορεί να προβληθεί είναι ότι ο παράγοντας «συναίσθημα», όταν αφορά το διαπροσωπικό περισσότερο και όχι τόσο το συλλογικό, αντιμετωπίζεται με έναν υπερβολικά χολιγουντιανό τρόπο σε σύγκριση με την τραχύτητα των περισσότερων εκ των υπόλοιπων γνωρισμάτων του φιλμ, χωρίς να σημαίνει αυτό πως οι σκηνές που τον περιλαμβάνουν δεν λειτουργούν σε συγκινησιακό επίπεδο.

Φυσικά, το σύνολο δεν θα λειτουργούσε εξίσου καλά αν δεν είχε το πολύ δυνατό ερμηνευτικό δίπολο που βρίσκεται στο τιμόνι. Ο LaKeith Stanfield είναι απρόσμενα εξαιρετικός, κυρίως επειδή εκ πρώτης όψεως πρέπει να τα βγάλει εις πέρας με έναν ρόλο με άχαρους συμβολισμούς. Χάρη όμως στη σωστή σεναριακή καθοδήγηση και στο ταλέντο του ίδιου, σκιαγραφεί ένα ιδιαίτερα σύνθετο πορτρέτο, στο οποίο οι απεχθείς και κατανοητές πλευρές, η ανθρωπιά και ο ψυχρός κυνισμός ανακατεύονται σε ένα αμφίσημο γκρίζο. Αλλά στο επίκεντρο βρίσκεται ο πραγματικά μνημειώδης Daniel Kaluuya. Ασυγκράτητα ενθουσιώδης και χαρισματικός επικοινωνιακά στο κομμάτι του δημόσιου βίου, στωικά ευγενής σε αυτό του ιδιωτικού βίου, με εξαιρετικό έλεγχο της εκφοράς του λόγου, και γενικότερα φροντίζοντας πάντα να προσεγγίσει με τη δέουσα προσοχή μια εμβληματική προσωπικότητα του αμερικανικού δικαιωματισμού, έχοντας όμως ταυτόχρονα την απαραίτητη αυτοπεποίθηση για να μην τον «κουκουλώσει» το ειδικό βάρος του ανδρός, δίνει μια ερμηνεία που είναι πολύ πιθανό να μείνει στα κινηματογραφικά χρονικά ως εμβληματική.

Μια λαμπερή εξαίρεση λοιπόν στον κανόνα που θέλει το μοντέρνο πολιτικό σινεμά στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού να μην αρθρώνει λεπτομερή επιχειρηματολογία ή να αναλώνεται στο τι συμβαίνει στα λόμπι της Ουάσιγκτον, ξεχνώντας ότι οι σημαντικότερες κοινωνικές διεργασίες συχνά λαμβάνουν χώρα εκτός του συγκεκριμένου μικρόκοσμου, και συνάμα ένα πολιτικό θρίλερ με την ένταση και τη μαεστρία ενός Γαβρά.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

12 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.